شیخیه، بابی، و بهایی از توطئه‌های مهم استعماری است که از اواسط دوره قاجاریه و باهدف آسیب رساندن به تشیع از سوی کانون‌های استعمارگر طراحی شد، و همانطور که تاریخ
یادآوری: در بخش قبل به علل تاسیس فرقه شیخیه و بخشی از زندگینامه"شیخ احمد احسایی"موسس این فرقه پرداختیم، در این بخش به آراء و عقاید وی و همچنین تعارض آن
شیخ احمد احسایی قبل از مرگ یکی از شاگردان خود را به نام «سید کاظم رشتی» را به جانشینی خویش برگزید، و او را بسیار احترام می‌کرد، تا حدی که
مقدمه مکتب شیخیه (کشفیه - پایین سری) در اوایل قرن ۱۳ ه.ق به وسیله احمد بن زین الدین معروف به «شیخ احمد احسایی» (۱۱۶۶- ۱۲۴۱ ق) پدید آمد. مکتبی که نه
«جریان بابیه را جز با شناخت شیخیه نمی‌توان تحلیل کرد. چرا که بابیه فرزند تفکراتی است که توسط شیخ احمد احسایی پی ریزی گشت. شیخ احمد احسایی (م:۱۲۴۲ هـ.ق در
