پاسخ: ایام محرم هر ساله یادآور خاطره ی تلخ جنایتی است که در سرزمین کربلا روی داد. جنایت فجیع و دل خراشی که حتی خاطرهی آن و تصویر آن در
تعزیه خوانی نمایشی است که در یک محوّطه با حضور مردم توسط چند نفر انجام می‌گیرد که در یک طرف نقش قهرمانان کربلا و اسرای آل الله و در طرف
پیامبر گرامی اسلام رحلت کرد و جسد مبارکش هنوز تغسیل و تکفین و تدفین نشده بود که گروهی در محلّی به نام سقیفه بنی ساعده جمع شدند وبرخلاف دستور قرآن
اصل عزاداری برای ائمه: به ویژه برای سیدالشهدا(علیه السلام) موردتوجه اولیای دین است؛ زیرا عزاداری به صورت گریه و برپایی مجالس و ذکر وگریاندن و نوحه خوانی، احیای خط ائمه
عزاداری بر امام حسین علیه السلام از زمان شهادت او بوده است؛ ولی تا زمان آلبویه (در سال ۳۵۲ ق) این عزاداری مخفی بود. قبل از قرن چهارم، عزاداری برای
امام معصوم علیه السلام به عالیترین مقامی که یک بشر ممکن است برسد رسیدهاند و در پیش خداوند از مقام بلند و رفیع برخورداراند. آنان هیچ گونه نیازی به ما
اگر امام حسین(علیه السلام) و یارانش با شهادت به قرب الهی رسیدند چرا باید عزاداری کنیم؟ این افتخاری بزرگ است و نباید ناراحت بود.مسیحیان نیز برای کشته شدن مسیح گریه
قبل از آن که به تحلیل تاریخی این پرسش بپردازیم، باید این نکته را متذکر شویم که از دیدگاه فقهی، این سخن مشهور که امام حسین علیه السلام حجّ خود
اوّلاً هر چند امامان علیه السلام از امدادهای الهی برخوردار بوده اند، اما جز به ضرورت از آن استفاده نمی‌کردند و بنابراین بوده که به صورت عالی و طبیعی، امور
در پاسخ این سؤال باید توجه کرد که: «تسع» در عربی به معنای نٌه و تاسع و تاسوعا به معنای نهم می‌باشد. چنانکه «عشر» به معنای ده و عاشورا به
