انسان در عصر غیبت یا منتظر است، یا گرفتار جاهلیّت. ما در عصر غیبت، قسم سوّم نداریم. یا مردم منتظران راستین ظهور ولیعصر ـ أرواحنا فداه ـ اند، یا اگر
در تاریخ پنجشنبه بیست و سوم ذیالحجه سال 412 هجری قمری، فرمان دیگری از پیشگاه مقدس اباصالحالمهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف) به افتخار شیخ مفید صادر شد، برخی بر این
نام و یاد مرحوم کافی که روزها و شبهای زیادی را با حزن غریب و یمن قریبش بسر بردیم هنوز در دل و دیده همه عاشقان اهل بیت(علیهم السلام) و
شیعیانی که بعد از رحلت امام حسن عسکری برای زیارت قبر عسکریین علیهما السلام وارد سامرا میشدند بعد از زیارت آن بزرگواران در محل عبادت سه امام بزرگوار (علیه السلام)
زیارت ندبه یکی از زیارات مولایمان حضرت بقیّةالله الاعظم روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء میباشد. این زیارتِ بسیار شریف با «دعای ندبه» مشهور فقط اشتراک لفظی دارد. هرچند
احمد بن علی بن ابی طالب طبرسی در کتاب «احتجاج» می نویسد:مکتوبی در اواخر ماه صفر سال ۴۱۰ (هجری) از ناحیه مقدسه امام زمان علیه السّلام به شیخ مفید محمّد
مبارزه امام با فرقههای انحرافیهشتم ربیع الثانی در تقویم شیعیان بزرگداشت ولادت امامی است که نام گرامی او یادآور نام فرزند برومندش امام مهدی حضرت صاحب الزمان(عج) است؛ امامی که
تویی پشت و پناه اهل عالمتویی تاج سر اولاد آدم تویی چشم و چراغ آفرینشبه تو خرم بهار دین و دانش تو معصوم از هوی و از خطاییامین الله در
چون یکی از اجداد بزرگوار سیدبن طاووس، جناب محمد بن اسحاق، بسیار زیبا و نیکو صورت بوده به «طاووس» نامیده شد و فرزندانش نیز به «ابن طاووس» معروف شدند. وی
بـه زبـان گـویـم اگر جمعـه نیاید چه کنم؟! عـمـلـم داد زنـــد، گرکه بیاید چه کنم؟! یــاد دلـبــر کـنـم و دلـبـــر خـود رنـجـانـم خجلازکردهی خود گرکه بیاید چه کنم؟! جمعـهها نـدبه