روایاتی از پیامبر در مورد آزارهایی که اهل بیت پس از ایشان خواهند دید(از منابع اهل سنت)

ابن عباس گوید: امام حسن ، امام حسین ، حضرت زهرا (س) و امیر مومنان یکی پس از دیگری خدمت پیامبر رسیدند. نگاه پیامبر به هریک که می افتاد،‌ می گریست. یاران از علت این کار سوال کردند. آن حضرت – در ضمن گفتاری طولانی – فرمودند:
سوگند خدای را که بر تمام خلق پیامبرم گرداند! من و این چهار نفر عزیزترین خلق نزد خداییم و من هیچکس را چون اینها دوست نمی دارم. اما علی ابن ابی طالب ، او برادر من، شقیق [نیمه] من و پس از من عهده دار امر ولایت و خلافت است. او پرچم دار من در دنیا و آخرت می باشد....
هنگامی که اورا دیدم به گریه افتادم، زیرا به یاد آوردم که امت من با او تزویر کرده و او را از جایگاه من که خدا به وی اختصاص داده است، کنار می زنند....
اما دخترم فاطمه (س) سرور زنان عالم از پیشینیان و آیندگان است. او پاره تن من، روشنی دیده من و میوه قلب من است. او روح میان دو پهلوی من و حوریه ای است در سیمای انسان. هنگامی که برابر پروردگاردر محراب عبادت می ایستد، نور او برای فرشتگان آسمان چنان می درخشد که ستارگان برای اهل زمین پرتو می افکنند. خداوند به عبادت او مباهات کرده و می فرماید:
"ای ملایکه من! بنده ام فاطمه را ببینید چگونه در برابر من ایستاده و از خوف من شانه هایش به لرزه افتاده و با قلب خویش به عبادت من روی آورده است. گواه باشید که شیعیان اورا از آتش ایمن گردانیدم."
هنگامی که چشمانم به او افتاد، بد رفتاریها که پس از من با او خواهد شد در نظرم آمد. گویی می بینم ذلت و خواری در خانه اش راه یافته و مردم حرمت اورا نگاه نداشته و حقش را برده اند و از میراثش محروم نموده اند و پهلویش را شکسته و طفلی را که در شکم دارد می کشند و او فریاد می کند:
یا محمداه!!!!!
لیکن کسی او را اجابت نمی کند و هرچند یاری می طلبد، به فریادش نمی رسند. پس از من پیوسته غمناک و گریان خواهدبود. گاه بر قطع شدن وحی الهی از خانه خود می گرید و گاه از فراق من می نالد. چون شب فرا رسد وحشت سراپای وجودش را فرا گیرد، زیرا زمزمه قرآن در عبادت شبهایم را نمی شنود.
او پس از آن همه عزت و سربلندی در زمان پدر، خود را خوار و ذلیل می یابد. از این رو خداوند فرشتگان را برای انس او مامور می نماید و آنها وی را بانگ می دهند – آنگونه که مریم را می خواندند – و می گویند:
"ای فاطمه! خداوند تورا برگزید و پاک و پاکیزه قرارت داد و تورا از میان زنان جهان گلچین نمود و برتری بخشید.
ای فاطمه! به عبادت پروردگارت مشغول باش. سجده کن و رکوع به جای آور همراه با رکوع کنندگان."
پس آنگاه مریضی او شروع گردد و به بستر بیماری افتد. خداوند مریم دختر عمران را برای پرستاری و انس او نزد وی فرستد. پس فاطمه (س) گوید:
"پروردگارا! از زندگانی به ستوه آمده ام و از مردم دنیا ملول گردیدم. مرا به پدرم ملحق ساز."
خداوند عزوجل نیز (دعایش را مستجاب نموده و) اورا به من ملحق خواهد نمود. از خاندان من او اولین کسی است که نزد من خواهد آمد. در حالیکه اندوهگین و غمناک از حق غصب شده خود است و او را به شهادت رسانده اند، بر من وارد خواهد شد. من هنگام مشاهده این حالت به درگاه خداوند عرض خواهم نمود:
"خداوندا! لعنت نما کسی را که بر فاطمه (س) ستم نمود و مجازات کن کسی را که حقش را ربود و خوار و ذلیل ساز کسی را که او را خوار کرد و در دوزخ جاویدان گردان کسی را که بر پهلویش زد و فرزندش را کشت"
آنگاه فرشتگان آمین خواهند گفت.

فراید السمطین، جوینی شافعی: ۲/۳۵

 



سایت فطرت