چهل سال خاطرات عبرت آموز یکی از بزرگترین مبلغین وهابیت در ایران-قسمت سوم

بسم الله الرحمن الرحیم
اولین ملاقات با آقای مصطفی طباطبایی
من در قم با آقای قلمداران قبل و بعد از انقلاب ارتباط داشتم. البته اوایل انقلاب که گرفتار کارهای ده بودم ارتباط ما بسیار کم شد. 
حدود ۵ سال قبل از انقلاب با آقای قلمداران رفت و آمد داشتم و در این ۵ سال ما با او درتمام مباحث و موضوعات اسلامی بحث کردیم. 
من اکثراً به درس می رفتم.پس از اتمام درس به منزل ایشان می آمدم ۳ ساعت، ۵ ساعت، ۸ ساعت، گاهی از صبح تا شب دایماً با او بحث و جدل می نمودم. می آمدم و کتاب های مخالف قلمداران را می خواندم و دوباره با او بحث می کردم. 
یا مطالب قلمداران را گاه بامدرسین حوزه در میان می گذاشتم و جواب می گرفتم و به ایشان پس می دادم. بیشتر با استادم آقای نوری همدانی معاشر بودم و چون ایشان با ما استدلالی و منطقی صحبت می کرد از ایشان (هم چنین از آقای مشکینی) بسیار خوب استفاده می کردم.من در آن موقع مثل یک توپ فوتبال بین اساتید حوزه و آقای قلمداران و کتب مخالفین قلمداران جابجا می شدم و دایماً با او بحث می کردم. پس از پنج شش سال دیدم کم کم من با قلمداران هم فکر شده ام
البته بین قلمداران، برقعی و طباطبایی از نظر اعتقادی اختلافاتی هست. آقای قلمداران از بقیه معتدل تر بود و کتابهای شیعه را با عظمت نام می برد و احترام می کرد و مانند طباطبایی افراطی برخورد نمی کرد مثلاً در نمازش مهر یا سنگ می گذاشت و قایل بودچیزی گذارده شود و حتی آخر عمرش کتاب سنت رسول از عترت رسول را نوشت و خواست بگوید اگر ما قرار است سنت پیامبر (ص) را بگوییم باید ازعترت رسولخدا بگیریم و در آنجا مطالبی را گفت که این مطالب خوش آیند طباطبایی و برقعی نبود آن کتاب بر اساس عقیده و فکرش بود و آن را نوشت و می خواست با این کار جبران مافات بکند. در هر صورت نمی توانم بگویم آن چه قلمداران قبول داشت من هم ۱۰۰% قبول داشتم البته مسلم است ما با هم اختلافاتی را داشتیم ولی تقریباً می توان گفت با او موافق شده بودم 
مقداری از اختلافات من با قلمداران بر سر توجه به اهل البیت پیامبر بود، من بیشتر از آنها به احادیث اهل البیت علاقمند بودم و توجه می کردم مثلاً: 
من حاضر نبودم امام صادق (ع) را با آن چشم بنگرم که ابوحنیفه و مالک را می نگرم همیشه می گفتم امام صادق استاد آنها و مافوق آنها بوده اما منصوص بودن ایمه برایم کم رنگ شده بود. و می گفتم این کار دلیل قرآنی ندارد. 
در این مورد نظر آقای قلمداران مثل نظر من بود. 
لذا آنها امام صادق را امام هدایت البته نه منصوص من عند الله می دانستند ولی در این که امام صادق امام هدایت است و ما باید از ایشان پیروی کنیم همه را قبول داشتند. 

طباطبایی برقعی و قلمداران، امام را منصوص من عند الله نمی دانستند ولی با خواندن کتاب های نصوص امامت یا حکومت در اسلام قلمداران برای من منصوب نبودن امام قانع کننده بود بلکه احادیث غدیر و غیره را به گونه ای مطرح می کردند که برای اثبات امامت دلیل کافی نداشت مثلاً می گفتم اگر امامت این قدر مهم است باید در قرآن مطرح شده باشد. 
همین که در قرآن مطرح نشده نشان می دهد مطلب آن قدر مهم نیست یا این که جزو اصول دین نیست و چنین برداشتی داشتم. 
حتی آیاتی در قرآن است که صحبت می کند َالْمُؤْمِنُونَ کُلٌّ آمَنَ بِاللّهِ وَمَلآیِکَتِهِ وَکُتُبِهِ وَرُسُلِهِ ,امامت و خلافت نیست آنها به این نوع از آیات استناد می کردند. یا ماجرای غدیر خم را همان گونه که قلمداران در نصوص امامت آورده یا در کتاب حکومت اسلامی گفته ماجرای اختلاف حضرت علی با خالد بن ولید و رفتن آنها به یمن و دزدی خالد و تنبیه او توسط حضرت امیر بوده و زمینه غدیر خم روی همین جهت است. 
ایشان می گفت ابوالفتوح رازی که از علماء بزرگ شیعه است هم در تفسیرش این ماجرا را نقل کرده البته بعداً که ما مراجعه کردیم دیدیم آن گونه که اینها آن را پر رنگ کردند، نیست و نقل های قبلی آن را مطرح نکردند. ابوالفتوح نظر دیگران را آورده و نظر خود را هم گفته ولی آنها نظر خودش را ذکر نمی کردند. 
به هر صورت می گفتند جریان غدیر به خاطر اختلاف علی و خالد بوده و جمله من کنت مولاه فهذا مولاه برای بیان دوست داشتن است. مولی به معنی دوست است چرا معنی دوست است؟ چون در ادامه حدیث پیامبر فرمودند اللهم وال من والاه و عاد من عاداه. خدایا هر کس با او دوستی کرد دوست بدار و هر کس با او دشمنی کرد دشمن بدار پس آن دوستی (والاه) با این عاداه (دشمنی) ربط پیدا می کند. به هر صورت در برداشت از حدیث غدیر اختلاف می کردند گر چه منکر حدیث غدیر نبودند ولی توجیه و تأویلی که می کردند موضوع حدیث را در موضوع امامت نمی گرفتند و در موضوع دوستی می گرفتند. 
در مورد آیه وَأَنذِرْ عَشِیرَتَکَ الْأَقْرَبِینَ و حدیث یوم الدار می گفتند حضرت امیر یک پسر بچه ده ساله بوده و پیامبری پیامبر را هم هنوز مردم قبول نداشتند، چگونه او جانشین برای خود انتخاب می کند؟‌این حرف معقول نیست برای این که پیامبر را مردم هنوز قبول نکرده اند چگونه می گوید علی جانشین من است و مردم باید قبول کنند. لذا اصلاً منطقی و معقول نیست که این حرف زده شود درواقع می خواهند بگویند رسول خدا چنین حرفی را نزده والا اول باید رسالت خود را سپس امامت بعد از خود را ثبیت کند در هر صورت این مطالب را داشتند. 
خوب این مطالب و بسیاری مطالب دیگر از این قبیل, توجیه کردن آنها بود که در ما نیز باعث ایجاد شبهه شد و ما هم در واقع شبهه ای داشتیم نه این که منکر اصل قضیه شده باشیم. 
به هر حال این مطالب عقیده و افکار ما را تحت تأثیر قرار داد بعد که انقلاب شد، و مسنولیت هایی به دوش من نهاده شد. هم رییس شوری، هم نماینده جهاد سازندگی بودم.زمانی که در شورا بودم و فعالیتهای بسیار زیاد من مشهور بوده و هست و آقای محقق داماد که در آن زمان رییس جهاد سازندگی قم بود بر کارهای ما نظارت داشت و برما خیلی اظهار لطف می نمود و ما هم ایشان را دوست داشتیم و هنوزهم دوستش داریم و در هر صورت ایشان می دانست ما چه فعالیتهایی داریم می کنیم ومن هم از جان و دل تلاش می کردم حتی برای طرح شهید رجایی هم قبل از اجرای طرح در آنجا زمینه ای درست کرده بودم که به افراد جنگ زده خوزستانی یا آواره های افغانی، پیرزنان و پیرمردان ار کار افتاده، کمک هایی هم چون تهیه منزل و.. می کردیم.
ما از مردم کمک می گرفتیم و به آنها می دادیم و خلاصه واسطه بین دو گروه بودیم وفعالیتهای عمرانی زیادی هم داشتیم: درست کردن تعاونی، شعبه نفت،حمام زنانه،غسال خانه،‌مدرسه دخترانه ستاد برق سراسری،‌آب لوله کشی و...
به هر ترتیب چون این کار را برای خدا انجام دادیم هیچ پاداشی راهم ازغیر خدا نمی خواستیم. 
هزینه زندگیم را از طریق وجهی که ازمنبر بود به دست می آوردم والا از سهمین استفاده نمی کردم فقط با پولی که از رفتن به منبر یا خواندن خطبه عقد ازدواج یا نوشتن سند معامله به من می دادند زندگیم می گذشت و مردم شاهد هستند که بیش از ۱۳-۱۲ سالی که به منبر می رفتم وفعالیتی که کردم به هیچ کس نگفتم وجهی به من بده یا نده و آن را به دلخواه مردم گذاشته بودم هر چه می دادند می گرفتم و اگر چیزی هم نمی دادند نمی گفتم. بعد از چند سالی که در منزل نشستم لباس روحانی را کنارگذاردم, پس از مدتی برای کار کردن به تهران آمدم، در تهران ارتباط ما با آقای طباطبایی بیشتر شد. 

من اسم طباطبایی را از قلمداران و برقعی شنیده بودم. رابط قلمداران و طباطبایی, برقعی و سرمدی بودند آقای سرمدی از شاگردان طباطبایی بود وداماد قلمداران بود و آن دو از آن کانال آشنا شده بودند. خود آقای قلمداران با آقای طالقانی رابطه داشتند. 
خلاصه توسط تألیفات با هم آشنا شده بودند ولی من اولین بار که با طباطبایی برخورد کردم روزی از قم به تهران آمده بودم (یادم نیست که قبل یا بعد از عزل از امام جمعه بودنم بود) تلفن طباطبایی را از قلمداران گرفته بودم و ایشان هم نشانی منزل پدرش در تجریش را داد منزل پدرش رفتم کتابخانه و اتاق پذیرایی او بود. احتمالاً طبقه بالای آنجا دست ایشان بود و پایین هم پدر و مادرش زندگی می کردند البته خودش با زن و بچه هایش در خانة دیگری در همان کوچه بودند. خوب او در اولین جلسه، برخورد خوبی داشت و بعد از کمی صحبت، به من گفت شما به وسیله قلمداران هدایت شدی. 

آشنایی با سیر روشنفکری دینی
از سید جمال تا شریعت
برای آشنایی بیشتر با افرادی که در ساختن فکر و ایده من نقش داشتند سیر روشنفکری دینی در ایران رامطرح می کنم. 
در جهان اسلام دو دیدگاه روشن بینی دینی وجود دارد. 
یک دیدگاه، دیدگاه روشن بینی اهل سنت است که اصطلاحاً از ابن تیمیه شروع می شود.
ابن تیمیه که مذهب او حنبلی بود در واقع بنیان گزار روشن فکری در جهان اهل تسنن است، در ۸۰۰ سال قبل و ایشان تز روشنفکری را روشن کرد. 
و در واقع آمد حصارمذهب گرایی و مذهب را شکست و به خود اجازه داد که در احکام و مسایل دینی اجتهاد کند و نظر بدهد تا این جای کارش بد نبوده و ما هم موافق هستیم که باید طناب هایی که به دست و پای بسته شده را باز کند و حقایقی را بگوید وَیَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالأَغْلاَلَ الَّتِی کَانَتْ عَلَیْهِمْ (۱۵۷- اعراف) 
و نکاتی هم دارد با این که میانه خوشی با شیعه نداشته اما بعضی از جاها با نظر شیعه هم موافقت کرده ایشان چون مذهب راکنار گذاشته هم با مذاهب اهل سنت مبارزه کرد و هم بامذهب زیدیه و شیعه و اسماعیلیه و مذاهب دیگر. 
وی کتاب منهاج السنه را هم در نقد افکار هم شیعه (امامیه انثا عشریه، زیدیه، اسماعیلیه، صوفی و دیگران نوشته است)..
البته او تنها مذهب شیعه رانقد نکرده بلکه دیگر مذاهب از جمله مذاهب اهل سنت را هم نقد کرده است لذا با بسیاری از اهل سنت مثل غزالی هم مبارزه کرده او با غزالی شدیداً مخالف بود. در هر صورت ابن تیمیه تز روشنفکری داشته وروی این جهت بعضی از فتاوای علماء شیعه را نیز پذیرفته البته ایشان یک برخورد و مناظره در مکه با علامه حلی عالم بزرگ شیعه داشته علامه حلی کتابی به نام مفتاح الکرامه را نوشته و ابن تیمیه کتاب منهاج السنه را در نقد مفتاح الکرامه علامه نوشته است. 

به هر صورت با این که ابن تیمیه با شیعه مخالف سرسخت بوده امابعضی از جاها مثل مواردی مانند بطلان سه طلاق در یک مجلس، قول شیعه را درست دانسته که سه طلاق در یک مجلس جایزنیست و باید در سه مرحله انجام شود. این تز روشنفکری در بین اهل سنت تابعد از ابن تیمیه و ابن قیم شاگردش, منکوب شد و بعد به وسیله محمد بن عبدالوهاب افکار او ترویج شد و اوج گرفت. 
محمد بن عبدالوهاب از علماء حنبلی مذهب بود و خودش، پسرش، نوه اش و خاندان آل سعود افکار او را باز کردند و ترویج کردند و پیروز شدند و باعث شدند مذهب جدیدی به نام سلفی یا وهابی به وجود آید. 
مذهبی که با دیگر مذاهب وجوه اشترک و وجوه افتراق دارد. با تمام مذاهب اسلامی در بعضی از موارد موافقت و در برخی از موارد مخالفت دارد. در اشتراکات مثلاً در ۳ طلاقه نکردن را با شیعه موافق است ودر اصول هم در بعضی از مسایل موافقت دارد اما با مذاهب اهل سنت هم موافقت و مخالفت دارد. 
به هر صورت سلفی گری یا وهابی گری مذهب خاصی است بعد از محمد بن عبدالوهاب. 
شخصیت بزرگی که در عالم اسلام پیدا شد شخص محمد عبده در مصر بود.بعد رشید رضا شاگرد او و پیروان عبده هم سلفی مذهب هستند و از روشنفکران جهان معاصربودند در اهل تسنن بودند بعد ازعبده رشید رضا و شاگردان دیگر افرادی مثل سید قطب،ابوالاعلی مودودی و دیگران هم همه از تربیت شدگان مکتب عبده هستند. 
عبده با این که با سیدجمال الدین اسدآبادی دوست و رفیق بود این دوستی باعث شد که در واقع مقداری از افکار سید جمال در او اثربکند و شیخ محمد عبده کتاب شرح بر نهج البلاغه را بنویسد و همین عالمی که با شیعه مخالفتهایی دارد، کتاب شرح نهج البلاغه را می نویسد و از نهج البلاغه چقدر دفاع می کند. هم ابن تیمیه هم محمد بن عبدالوهاب هم شیخ محمد عبده هر سه از نهج البلاغه به شدت دفاع کرده اند گفته اند نهج البلاغه کتاب امام علی (ع) است و کتابی بسیار ارزنده است. 
اینها می دانند کتاب نهج البلاغه را یک عالم شیعی نوشته ولی آن را باعظمت نام برده اند ما می خواهیم بگوییم ریشه روشن فکری در جهان اهل سنت از ابن تیمیه پیدا شده. 
در شیعه تا آنجا که من اطلاع دارم از سید جمال الدین اسدآبادی است که تز روشنفکری پیدا می شود و روشنفکری دینی سید جمال یک عالم روشنفکر قرآنی است حرف او این است. 
توجه به قرآن، بازگشت به قرآن، بازگشت به سنت قطعیه، این شعار سیدجمال است. احیاء‌قرآن پیروی کردن از قرآن و سنت قطعیه در برابرمبارزه باخرافات بود و خود سیدجمال الدین با بسیاری از خرافات مبارزه کرده است. با چیزهایی که مربوط به دین نبوده یا بدعت هایی که درست شده، شدیداً مبارزه کرده و سید جمال را در زمان حیاتش بعضی از علما متهم به وهابی بودن کردند. 
می گفتند احتمالاً سید جمال وهابی شده که با این خرافات مبارزه می کند اما سیدجمال وهابی نبود. در هر صورت بعد از سیدجمال الدین عالم روشنفکر دیگری به نام سید اسدالله موسوی خرقانی است. که خرقانی هم در زمان مشروطه بوده و سه سال به جرم طرفداری از مشروطیت به رشت تبعید شده و بعد از سه سال که از تبعید آمده در مسجدش به گفتن تفسیر قرآن پرداخته و مسایل سیاسی را کنار گذاشته البته داستان او بسیار مفصل است و کتابی هم در بارة زندگی خرقانی، و مبارزات سیاسی او بارضاخان نوشته شده است مثلاً این که او یک بار از رضاخان کتک خورده و داستان های مفصل دیگر.مرحوم خرقانی هم دیدگاه های روشنفکرانه ای داشت. 
دقت شود این که من می گویم آنها روشنفکران دینی هستند منظور من این نیست که من با تمام افکار آنها موافق هستم و یا هر چه گفته اند را قبول دارم. چیزی که هست می خواهم بگویم اینهاخط فکری خاص و نوینی داشتند و البته در این افکار هم افراط یاتفریط هایی شده بعضی از روشنفکری هایشان خوب بوده و بعضی از روشنفکری هایشان خوب نبوده در واقع همه روشنفکران یکنواخت نیستند. 
من خودم یک اصطلاح دارم که ما افراد را ۳ گروه می کنیم. 

۱-تاریک فکر آنها که فکرشان پوسیده و قدیمی است. 
۲-روشنفکران که بر روی قرآن و سنت قطعیه حرف می زنندو مسلمات دینی را قبول دارند اینهاروشنفکران دینی هستند. 
۳-عده ای فکر دود زده هستند. فکر دود زده کسانی هستند که ازروشنفکری آن طرفش افتاده اند برای این که روشنفکر باشند منکر حقایق دین هم شده اند. مثل کسروی اینهافکر دود زده اند چون آن طرف افتاده اند اینها اصل قرآن و رسالت راهم زیر سؤال برده اند اینها از روشنفکر شدن شروع کرده اند. 

اول روشنفکرشده و باخرافات مبارزه کرده اند بعد آمدند زیربنای اصل دین را هم زدند. این غلط است. چون دود زدگی روشنی روشنفکری را از بین برده و آن طرف افتادند. اگر ازجلو نیفتادند از پشت سر افتادند. روشنفکر واقعی کسی است که روی اصول حقه دین باقی بماند و از قرآن و سنت قطعیه تجاوزنکندو اگر تجاوز کرد او اصلاً مسلمان نیست و دیگر به او روشنفکر دینی نمی شود گفت مثل کسروی او آدمی لاابالی و لامذهب بوده او اصلاًدین را قبول ندارد گر چه اول دین را قبول داشته. در هر صورت این تز را نمی خواهم بگویم صددرصد درست است اما این که بعضی از خرافات را بعضی می خواهند به دین بچسبانند و آن را به وسیله دین بخواهند توجیه کنند این هم صحیح نیست بلکه باید خیلی از خرافات ازبدنه دین زدوده شود و اسلام پاک و ناب عرضه شود. 
به هر صورت خرقانی در مسجد شروع به تفسیر گفتن نمود و مجموعه ای ازتفاسیری که دارد را در کتابی به نام محو الموهوم چاپ کرده و در آن کتاب هم دیدگاه خاصی دارد. 
که در آنجا بعضی ازدیدگاه هایش درست است و بعضی از آن درست نیست. من جمله در باره امامت و ولایت و حکومت است که در آنجا گفته هم قول اهل سنت غلط است و قول شیعه غلط است اهل سنت امامت یاخلافت را منحصر به ۴ نفر کرده اند و بعد از ۳۰ سال که خلفای راشدین ازدنیا رفتند سر آنها بدون کلاه است. شیعه هم امامت را منحصر به ۱۲ نفرنموده است و در واقع هر دو گروه در مسیله امامت و خلافت اشتباه کرده اند. 
راه پیشنهادی از دیدگاه خرقانی آن است که امامت و خلافت انتخابی است امانه انتخابی که برای خلفاء شده بلکه انتخابی صحیح, جامعه رأی می دهد در تمام زمان ها تا قیامت هر زمانی مردم رأی بدهند و انتخاب صحیح انجام شود برای خلفا انتخاب صحیح انجام نشد از دیدگاه خرقانی انتخاب امام با رای مردم است نه این که آنگونه که شیعه معتقد است خدا کسی را به امامت برگزیند که این نوع تفکر زیربنای فکری قلمداران شد و ایشان هم کتاب حکومت در اسلام را نوشت. خرقانی در زمان مشروطیت بوده شاید ۵۰-۶۰ سال قبل از دنیا رفته او مسجدش نزدیکی میدان شاپور سابق به نام معمار حسن بود به هر صورت او در آن مسجد بود و شاگردانی هم داشت و عده ای پای درسش می رفتند که هم خرقانی و هم شاگردان او تز روشنفکری داشته اند او روشنفکر اسلامی به حساب می آمد شاگردان معروف او مرحوم طالقانی، مهندس بازرگان،محمدی دوست که محو الموهوم او را نوشته،دکتر تقوی بودند(قلمداران، برقعی، طباطبایی از شاگردان او نبوده اند) 
خرقانی که فوت می کند عالم روشنفکر دیگری پیدا می شود به نام شریعت سنگلجی..شریعت هم مبارزه خود را با خرافات شروع می کند مسیله مهمی را که مطرح می کند مسیله نهی از قبر سازی است و در کتاب توحید عبادت و کتاب کلید فهم قرآن،اعتقادات و افکار خودش را گفته است. 

در واقع آنچه را که باعث اختلاف و شهرت او شد انکار موضوع رجعت در کتاب اسلام و رجعت بود. کتاب اسلام و رجعت شریعت سنگلجی در واقع نظرات درس ایشان است و فرید تنکابنی آن را جمع آوری کرده کتاب مفصلی است و ایشان آمده و گفته رجعت مسیله باطلی است و اعتقاد به رجعت درست نیست. در صورتی که مسیله رجعت در کتاب حق الیقین مجلسی ۱۹۸ حدیث نقل کرده که در کتاب ایقاظ المحجه شیخ حر عاملی هم به ۳۰-۳۵ آیه و به روایات استناد کرده شریعت آمده آیات را نقد کرده که این آیات ربطی به رجعت ندارد بلکه آیات مربوط به قیامت است و احادیث را هم نقد کرده و البته بیشتر این کارها را فرید تنکابنی انجام داده است. 
فرید گفته که ۱۹۸ حدیث رجعت فقط از شش نفر نقل شده در واقع مجموع آن راویان شش نفر هستند و آن شش نفر هم ازنظر رجال شیعه ضعیف و غیر معتبر هستند و به هر صورت این کار باعث شد که علما با شریعت سنگلجی دربیفتند و بعضی ازعلمای بزرگ مثل مرحوم آقا شیخ عبدالکریم حایری اعلام می کردند که مسیله رجعت از ضروریات مذهب نیست اگر کسی هم منکر شود ضرر به جایی نمی زند البته دفاعیاتی هم از شریعت می کنند شاگردان خرقانی جذب شریعت شدند. شاگردان شریعت زیاد هستند. 
مثل طباطبایی، بازرگان، طالقانی و عده ای ارتشی که در ارتش بودند من نمی دانم افرادی مثل صالحی نجف آبادی و منتظری شاگردی او را نموده بودند یا نه؟ به هر حال شریعت سال ها تبلیغ کرد وکتابهایی نوشت یا دیگران برای او نوشتند و تقریرات درس او راجمع آوری کردند و او آثاری دارد ودارای دیدگاه خاصی هم هست که در کتاب توحید عبادتش دیدگاه های خود را نقل کرده. 
در واقع می توان گفت کتاب توحید عبادت او چکیده ای و خلاصه ای از کتاب توحید محمد بن عبدالوهاب است محمد بن عبدالوهاب کتابی به نام توحید دارد و در واقع من هر دو راخواندم و می توان گفت شریعت خلاصه ای از آن را نقل کرده خلاصه ای ازکتاب توحید محمد بن عبدالوهاب. 
ولی شریعت خودش هم کارکرده و نمی خواهم بگویم همه کارش تقلید است ولی کتابهای محمد بن عبدالوهاب را اودیده وخوانده به هر صورت این دیدگاه اوست که در آن کتاب آورده و در کتاب کلید فهم قرآن خیلی گله کرده که چرامردم به قرآن توجه نمی کنند. البته آن کتاب بدی نیست و باید مردم به قرآن توجه کنند و به هر حال او از این که مردم به قرآن توجه نمی کنند خیلی رنج می برده. 
شریعت عمر کوتاهی کرد عمر او پنجاه و خورده ای ساله بود که فوت کرد.



وبلاگ حسینی ورجانی