کرونا و ضریح

 

وقتی ماجرای کرونا در کشور جدی شد، طعنه‎ها و کنایه‎ها به برخی آموزه‎های شیعی نیز زیاد شد. از جمله اینکه اگر ضریح ائمه علیهم اسلام متبرک است و شفا می‎دهد، چرا آنها را شستشو کردند و ضد عفونی کردند و مردم را از بوسیدن و تبرک جویی، برحذر داشتند؟ چیزی که خودش منشا شفا است نباید در معرض آسیب یا آلودگی قرار گیرد.

اولا: باید دانست ما هیچ‎گاه نگفته‎ایم که ضریح، الزاما شفا دهنده است. بلکه ما از تبرک جویی ضریح دفاع کرده‎ایم. تبرک جویی و احترام به ضریح و حرم یک مقوله است اما اینکه بگوییم ضریح، حتما و در همه حال شفا دهنده، مقوله ای دیگر. سخن ما مقوله اول است و نه مقوله دوم.

ما همیشه گفته ایم تبرک جویی از اجسام و احتمال شفا گرفتن از آنها، با آموزه های قرآنی تضاد ندارد، کما اینکه پیراهن حضرت یوسف علیه السلام چشمان پدر را شفا داد و غالب مسلمانان، بر جلد مقوایی قرآن بوسه میزنند و تبرک میجویند. و البته اعتقاد داشتن یا نداشتن به این موضوع هم از ضروریات دین نیست و معیار مسلمانی و نامسلمانی مسحوب نمیشود.

بسیاری از تبرک جویی‎ها جنبه احترام و بزرگداشت مقام امامی را دارد که در آن حرم دفن شده‎اند و این امر، چیز پیچیده ای نیست. که آموزه های دینی ما احترام به اولیا خداوند را (فارغ از اینکه مصادیقش چیست) ضروری میداند و قابل اهمال نیست.

ثانیا: همان ضریح و همان دیوارهای حرم یا همان جلد قرآن و حتی پیراهن یوسف علیه السلام، از آسیب و آلودگی در امان نیست. کسی جنبه جادویی برای این اجسام قائل نشده است که حالا بخواهد از آن دفاع کند و در معرض آسیب قرار گرفتن آنها را انکار کند.

ثالثا: باید یادآوری کرد تعلق خاطر داشتن به یک شی مثل یک یادگاری، یا چیزی که الهام بخش است یا اینکه یک اندیشه را تداعی می‎کند یا یادآور یک موضوع مهم باشد، در صورتی نادرست و قابل سرزنش است که بخواهیم جنبه عبودیت به آن بدهیم. وگرنه این سختگیری‎ها در مورد ضریح و نهی از بوسیدن آن و تمسخر ها و هجمه‎ها، منطقی و منصفانه به نظر نمی‎رسد.



تحریریه سایت فطرت