چرا شیعه میگوید امام رضا شیر پرده را زنده کرد ؟

توضیح:در بخش نودم دعای جوشن کبیر چنین آمده است: « یا من لا یخلق الخلق الا هو: ای کسی که غیر از او موجودات را خلق نمی کند. » پس چگونه شیعه عقیده دارد که مثلا امام رضا شیر را خلق کردند؟

پاسخ 1: « خلق » به معنای مورد استشهاد مستشکل نیست.ممکن است مراد از کلمه ی « الخلق » تمام خلایق در مقابل خالق باشد یعنی این واژه همه ی مخلوقات را در برگیرد و در این صورت واضح است که خلق کردن تمام ما سوی الله منحصر است در پروردگار.

پاسخ 2: منظور از « خلق », نوع خاصی از خلقت می باشد.ممکن است مراد از خلق کردن, خلق (خلق از هیچ چیز که خلق اختراعی و ابداعی گفته می شود) باشد. خداوند مخلوقات را از چیزی نیافریده است در صورتی که غیر خدا اگر هم خلق کند چیزی را از چیزی دیگر خلق می کند. چنان که امام صادق ـ علیه السلام - می فرماید: « لا یکون الشیء لا من شیء الا الله یعنی غیر از پروردگار چیزی را از هیچ چیز هستی ندهد.»
بنابراین خلق کردن از چیزی منحصر به پروردگار نیست و به این معنا بر مخلوق نیز « خالق » اطلاق می شود.

پاسخ 3: به شهادت قرآن وحدیث خالق ها ی بشری نیز وجود دارد.درآیه ی 14 سوره ی مؤمنون فرموده: « تبارک الله احسن الخالقین یعنی مبارک است خدایی که احسن خلق کنندگان است.» حضرت رضا ـ علیه السلام - در تفسیر این آیه ی کریمه می فرماید: « خداوند خبر داده که در بندگان نیز خالق می باشند. از آن جمله حضرت عیسی ـ علیه السلام - می باشد که از گل به هییت پرنده خلق می کرد ؛ در آن می دمید و به اذن پروردگار زنده می شد و سامری گوساله را برای قوم موسی خلق کرد... . »
ممکن است گفته شود که حضرت عیسی ـ علیه السلام - در این خلق نقشی نداشت بلکه خدا به دست ایشان خلق می کرد. در آیه ی 110 سوره ی مایده خداوند کلام خود را که در قیامت به حضرت عیسی ـ علیه السلام - می فرماید نقل کرده و فرموده است: « و اذ تخلق من الطین کهییه الطیر... یعنی هنگامی که به اذن من تو ازگل به شکل مرغی خلق می کردی و در آن می دمیدی, پس به اذن من پرنده ای می شد و آن گاه که کور مادر زاد و پیس را به اذن من شفا می دادی و مردگان را به اذن من (از قبر) بیرون می آوردی. » در هر سه مورد حق تعالی نفرموده است « من به دست تو خلق می کردم و شفا می دادم و زنده می کردم بلکه فعل را به خود حضرت عیسی نسبت داده است. در آیه ی 49 سوره ی آل عمران نیز به نقل از حضرت عیسی ـ علیه السلام - آمده است « من از گل به صورت پرنده خلق می کنم و در آن می دمم پس به اذن خداوند پرنده ای می شود و کور مادرزاد و پیس را شفا می دهم و مردگان را به اذن پروردگار زنده می نمایم... » و ایشان نفرمود: « خدا به دست من خلق می کند و شفا می دهد و زنده می کند.»

باید تو جه داشت که معنای اذن پروردگار این نیست که خدا فاعل آن باشد بلکه معنای آن این است که به پیامبر و امام اجازه داده است که این عمل را انجام دهند. (مانند اجازه ی خداوند به پیامبر که هفت رکعت را واجب فرماید و بر ده رکعت واجب خدایی اضافه نماید.)

پاسخ 4: به شهادت وجدان, قرآن و حدیث همه ی افراد خالق اند. خداوند در آیه ی 17 سوره ی عنکبوت می فرماید: « و تخلقون افکا یعنی شما (بت ها را) به دروغ خلق می کنید یا آن که دروغ را خلق می کنید.» از این آیه استفاده می شود که خداوند افعال و اعمال اختیاری بندگان را خلق نکرده است ؛ چرا که اگر خلق می کرد از آن بیزاری نمی جست. همچنین در آیه ی 3 سوره ی توبه فرموده است: « ان الله بریء من المشرکین یعنی خدا از مشرکین بیزار است.» در اینجا مقصود ذات مشرکین نیست بلکه بیزاری از افعال و اعمال ایشان است که خلق ایشان می باشد. » (چنان که امام هادی ـ علیه السلام - فرموده است.) و در آیه ی 168 سوره ی شعرا کلام لوط پیغمبر را نقل می فرماید که به قوم خود فرمود: « انی لعملکم من القالین یعنی من دشمن اعمال شما هستم.» بدیهی است اگر اعمال آنان افعال خداوند بود دشمن آن نمی بود برای آن که اولیای پروردگار دشمن افعال پروردگار نیستند. و در جای دیگر می فرماید: « فان عصوک فقل انی بریء مما تعملون یعنی ای پیغمبر اگر تو را نافرمانی نمودند پس بگو: من از آنچه می کنید بیزارم.»



سایت فطرت