آیا میان امامان تبعیض قایلیم که برای امام حسین (ع) چندین روز عزاداری می‏کنیم، ولی برای امامان دیگر این کار را نمی‏کنیم؟

امام معصوم علیه السلام به عالی‏ترین مقامی که یک بشر ممکن است برسد رسیده‏اند و در پیش خداوند از مقام بلند و رفیع برخوردارند.

آنان هیچ گونه نیازی به ما ندارند. این ما هستیم که محتاج سفره آنانیم و باید دامن شان را بگیریم تا به سعادت نایل آییم.

حضرات ایمه اطهار علیه السلام نیازی به عزاداری ما ندارند، بلکه ما برپایی مراسم عزاداری و سوگواری ثواب می‏بریم و نسبت به ستمگران تاریخ اعلام برایت می‏کنیم.

در برگزاری مراسم عزاداری مانند سایر مسایل اسلامی تابع دستورهای رهبران الهی خود هستیم. بدین خاطر شیعه به عزاداری امام حسین علیه السلام اهمیت بیشتری می‏دهد، چرا که دستور پیامبر(ص) و امامان علیه السلام است.

این بزرگواران برای امام حسین علیه السلام گریه و مراسم سوگواری برقرار نموده و به شیعیان دستور داده‏اند برای امام حسین علیه السلام عزاداری و گریه کنند.

وضع دوران امام باقر علیه السلام به گونه‏ای بود که جلسات عزا بسیار دشوار برگزار می‏شد. با این همه حضرت درباره عاشورا فرمود: «عاشورا برای امام حسین علیه السلام مجلس عزا بر پا نموده و بر مصایب آن حضرت همراه با خانواده بگریید و جزع خود را ابراز کنید، و هنگام دیدار با یکدیگر همدیگر را تعزیت دهید. هر کس این کار را بکند، برای او نزد خداوند ثواب دو هزار حج و عمره و جهاد در رکاب رسول خدا(ص) و امان را ضمانت می‏کنم».(1) بدون تردید ایمه اطهار علیه السلام در این دستورها اهداف مهمی را در نظر داشته‏اند که از مهم‏ترین آن مبارزه با ستمگران بنی‏امیه و بنی عباس و طاغوتیان بعدی است، و این در عزای حسینی بیشتر متبلور است. در حقیقت برقراری عزا بر اهل بیت به ویژه حضرت سیدالشهدا یک جها مقدس است. از این رو همه مسلمانان و پیروان خود را به شرکت در این جهان ترغیب فرموده‏اند.

اقامه عزای حسینی به صورت گریه، برپایی مجالس ذکر، سرودن مرثیه، گریاندن، نوحه خوانی و احیای خط ایمه علیه السلام و تبین مظلومیت آنان است. امام حسین علیه السلام با قیامت و شهادت خود پشت ستمگران را لرزاند و پایه‏های حکومت اموی را ویران نمود و به شیعیان درس آزادگی و شجاعت داد. رمز جاودانگی نهضت حسینی، احیا و زنده نگه داشتن عزای حسینی خواهد بود. با جاودانگی نهضت حسینی، اسلام زنده می‏ماند. امام خمینی(ره) فرمود: «الان هزار و چهارصد سال است که با این منبرها، با این روضه‏ها و با این مصیبت‏ها و با این سینه زنی‏ها ما را حفظ کرده‏اند. هر مکتبی تا پایش سینه زن نباشد، تا پایش گریه کن نباشد، حفظ نمی‏شود».(2) عزای حسینی، اعتراض به ظلمان و حمایت از مظلومان، و انتقال فرهنگ شهادت به نسل‏های آینده است.


1 - حسین رجبی، پاسخ به شبهات عزاداری، ص 114.
2- جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، ص 313.


واحد پاسخ به سوالات پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی



واحد پاسخ به سوالات پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی