چرا امام حسین علیه السلام در کربلا برای رفع تشنگی از خداوند طلب باران نکرد؟

 

پیامبران و امامان معصوم علیه السلام ملزم بودند که در تمام کارها و زندگی روزمره خود از علم عادی استفاده کنند. در برخورد با دوستان، دشمنان، رفع حوایج زندگی و... از علمی که عادی به دست آمده، استفاده می کردند و در برخورد با ستمکاران و ناحق ها از راه های معمولی استفاده می کردند و دست به اعجاز و کار خارق العاده نمی زدند (مگر در موارد مخصوص و به اذن الهی) که مصلحت دین خداوند و هدایت مردم در آن بود. با این که قدرت داشتند به وسیلة اعجاز دشمنان خود را در یک لحظه به کام نیستی ببرند و تمام کارها به ارادة آن ها در جریان باشد. امام حسین علیه السلام هم با این که مستجاب الدعوه و دارای اسم اعظم الهی بودو می توانست همة دشمنان را از بین ببرد، نیز می توانست از زمین چشمه گوارا بجوشاند یا از آسمان باران بباراند (با اذن خدا) و خود و اصحابش را سیراب نماید، ولی این کار را نکرد، چون بنای الهی بر این نبود که در حادثة کربلا از راه معجزه سیراب گردد. نیز حضرت می خواست با تحمل تشنگی به اجر و ثواب لب تشنگی در راه خدا برسند.

اگر بنا باشد با علم لدنی و علم غیب که از خداوند دریافت کردند، زندگی کنند و با دیگران برخورد نمایند و حوایج خود را برآورده کنند، دیگر این مقام با ارزشی محسوب نمی شد و اصولاً نمی توانست الگوی ما باشند، بلکه امامان با زحمت بسیار و تلاش و کار و... زندگی خود را فراهم می کردند و بر مشکلات چیره می شدند و در این راه مشکلات بسیاری را تحمل می کردند. اصولاً زندگی آن ها از تمام مردم سخت تر و مشکل تر بود و رنج های بی شماری را در راه رسیدن به خدا و زندگی جاودانه تحمل کردند.

هر که در این بزم مقرب تر است جام بلا بیشترش می دهند

حضرت باقر علیه السلام فرمود: «اسم اعظم ۷۳ حرف است. پیش «آصف بن برخیا» یک حرفش بود که با به کار بردن همان یک حرف در یک لحظه تخت بلقیس را آورد، و پیش ما (امامان) ۷۲ حرف از اسم اعظم هست».[۱]
 

 

 

[۱] اصول کافی، ج ۱، ص ۲۳۰، حدیث ۱.


واحد پاسخ به سوالات پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی
 



واحد پاسخ به سوالات پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی