چرا امام حسین علیه السلام از یاد نمی رود؟

کسی که شهادتش، در د و رنجش، اسارت فرزندانش همه و همه برای خدا بوده هیچگاه از خاطره ها بیرون نخواهد رفت بلکه هر چه زمان می گذرد. عشق و شیفتگی مردم نسبت به امام حسین علیه السلام بیشتر می شود

و هرساله شورو شوق مردم نسبت به آن"نور عترت و طهارت"بیشتر می گردد.

امام حسین علیه السلام 56 سال زندگی پربارش را صرف خدا خواهی و خدا جویی کرد و بارها پیاده به زیارت خانه خدا شتافت.

به نماز و نیایش و راز و نیاز با خدا بسیار علاقه داشت حتی در آخرین شب زندگی اش از دشمنان مهلت گرفت تا با خدای خویش در خلوت بنشیند و راز و نیاز کند. یکی از یارانش درباره ی نیایش امام حسین علیه السلام و دعای عرفه اش چنین می گوید:

در دهم ذیحجه امام حسین علیه السلام در بیابان سوزان عرفات ایستاد و رو به کعبه کرد و این دعا را از سوز دل خواند:

(ترجمه قسمت کوتاهی از این دعا چنین است)

خدایا بسوی تو روی می آورم و به خدایی تو گواهی می دهم خدایا مرا آفریدی و پیوسته همراهم بودی و به انواع نعمتهایت روزی ام دادی.

سپاس خدای را که چیزی نمی تواند خواسته اش را تغییر دهد.

خدایا بی نیازی را در نفس و جانم، و یقین را در دلم، و اخلاص را در عملم و روشنی را در دیده ام و تصیرت و بینایی را در دینم قرار ده.

یکی از دانشمندان درباره ی امام حسین علیه السلام چنین می گوید:

ما، در تاریخ به انسانهایی برخورد می کنیم که در یک صفت انسانی ممتاز بوده اند پاره ای در شجاعت، گروهی در زهد، عده ای در سخاوت و اما امام حسین علیه السلام در یک صفت و چند صفت ممتاز نبود بلکه در همه صفات و اخلاق ممتاز بود و خود همه کمالات انسانی را در برداشت.

آری چنین است مردی که وارث نبوت محمدی (ص) است.

وارث عدل و مردانگی علی (ع) است.

وارث عفت و پاکدامنی فاطمه (س) است.

آیینه ی تمام نمای فضیلت ها، فداکاری ها، خواجویی ها و خداخواهی ها است.

سید مهدی آیت اللهی

به نقل از سایت تبیان




سایت تبیان