پاسخ به شبهات عزاداری برای امام حسین (ع) -3

شبکه سلام: 04/11/86

استاد حسینی قزوینی: قبل از شروع به بحث ایام شهادت سالار شهیدان حضرت ابا عبدالله الحسین (ع) و اهل بیتش را به پیشگاه مقدس حضرت بقیت الله الاعظم(عج) ارواحنا لتراب مقدمه الفداه و پویندگان راه حق و حقیقت و دلباختگان مکتب اهل بیت عصمت و طهارت (ع) تسلیت عرض میکنم و خدا را به آبروی سرور آزادگان و اهل بیتش سوگند میدهم جزا و پاداش ما را در این عزای حسینی، فرج مولایمان ولی عصر (عج) قرار بدهد إن شاء الله.
از اینکه برادر بسیار بزرگوارم جناب آقای هدایتی امروز نتوانستند با ما همگام باشند، از بینندگان عزیز پوزش می طلبم. ما إن شاء الله به حول و قوه الهی بحث را شروع می کنیم و عمده بحث إن شاء الله تلاش می کنیم پیرامون قیام آقا امام حسین (ع) و آنچه که مربوط به ایام سوگواری ابا عبدالله الحسین (ع) است باشد. البته بینندگان عزیز اطلاع دارند که دشمنان اهل بیت به ویژه وهابیت، از روزهای بسیار دور و زمان های دور، تلاش بسیاری کرده اند با تبلیغات گسترده و هجمه های وسیع نسبت به آقا امام حسین (ع)، در جامعه بد بینی ایجاد کنند و مردم را از عشق و علاقه و اظهار ارادت به مکتب اهل بیت (ع) دور کنند و جمعیت را در عزاداری ها و اظهار علاقه سرد کنند؛ ولی اینها کور خوانده اند، هرچه از زمان عاشوراء می گذرد و تاریخ جلوتر میرود، می بینیم مراسم عزاداری سالار شهیدان، رفته رفته با شکوه تر و با عظمت تر برگزار می شود. با آن همه تهدیداتی که وهابیت، امسال در ایام دهه عاشوراء نسبت به عزاداران دشت کربلاء داشتند، بینندگان عزیز دیدند حدود سه میلیون نفر از عراق و کشورهای مختلف برای عرض ارادت و آستان بوسی آقا امام حسین (ع) به کربلاء آمدند و آنجا عزاداری کردند. خوب قطعا اینچنین عزاداری با شکوه و با عظمت و این چنین گسترده، در تاریخ اسلام سابقه نداشت. برای دشمنان شیعه و دشمنان اهل بیت (ع)، دیدن این مناظر، الحق، درد آور است. تلاش می کنند یا با ترور یا با ایجاد انفجارات یا تبلیغات مسموم، مردم و شیعیان را نسبت به عزاداری امام حسین (ع) سرد کنند. ولی این را بدانند هرچه این تهدیدها بیشتر شود، عشق و علاقه مردم به اهل بیت (ع) فزون تر خواهد شد. هرچه این کشتارها و انفجاها گسترده تر شود، علاقه و جانبازی مردم در راه اظهار ارادت و عشق به ساحت مقدس اهل بیت عصمت و طهارت (ع) به ویژه آقا امام حسین (ع) بیشتر و عمیق تر و گسترده تر خواهد شد.

حالا بنا است که إن شاء الله اتاق فرمان، سؤالاتی را که مطرح است در مانیتورها نمایش دهند و ما به حول و قوه الهی، به ترتیب، سؤالاتی مطرح است و شبهاتی که امروز در داخل کشور ایران و یا در کشورهای منطقه و یا در اروپا و آمریکا مطرح است، إن شاء الله اینها را به حول و قوه الهی و با استمداد از آقا ولی عصر (عج)، عصاره عالم وجود بپردازیم. پنج تا سؤال اتاق فرمان به نمایش گذاشته اند.

سؤالات مطرح شده
سؤال اول و دوم:
نظر اهل بیت (ع) نسبت به روزه گرفتن روز عاشوراء را بیان کنید و اهل سنت در روزه گرفتن روز عاشوراء چه می گویند؟

من این دو سؤال را اول شروع می کنم به جواب دادن و إن شاء الله وقتی که سؤال ها تمام شد به سؤال سوم که نظر ابن تیمیه درباره قیام امام حسین (ع) و همچنین نظر ابن تیمیه نسبت به یزید را پاسخ می دهیم.

پاسخ:
در رابطه با سؤال اول، نظر اهل بیت عصمت و طهارت (ع) نسبت به روزه گرفتن روز عاشوراء، ما در جلسه گذشته که با برادر بسیار بزرگوارم حجت الاسلام و المسلمین هدایتی داشتیم، آنجا من عرض کردم اهل بیت (ع) و فقهای شیعه، نسبت به روزه گرفتن روز عاشوراء، نظر منفی دارند و کسی مشروعیت و استحباب برای روزه گرفتن روز عاشوراء ندارند. برخی او را حرام می دانند و برخی مکروه می دانند. عده زیادی هم می گویند بهتر است که انسان از خوردن و آشامیدن خودداری کند و تا نزدیکی های نماز عصر، مقدار خیلی اندکی غذا بخورد و این مسایلی است که در کتاب های فقهی بزرگان شیعه مطرح است. ولی آنچه که من برای بینندگان عزیز در رابطه با این سؤال عرض کنم، إن شاء الله هدیه ای باشد به پیشگاه مولایمان و سرورمان و تاج سرمان آقا ولی عصر (عج) و ذخیره ای برای شب اول قبر و قیامت ما باشد. مرحوم کلینی رضوان الله تعالی علیه در کتاب کافی، ج4، ص146، حدود 10 تا 12 روایت از ایمه (ع) در رابطه با روزه گرفتن روز عاشوراء بیان کرده است. روایت اول را از یکی از روات به نام نجبة بن حارث عطار میگوید:

از امام باقر (ع) از روزه گرفتن روز عاشوراء سؤال کردم، فرمود:

صوم متروک بنزول شهر رمضان و المتروک بدعة، قال نجبة فسألت أبا عبد الله (علیه السلام) من بعد أبیه (علیه السلام) عن ذلک فأجابنی بمثل جواب أبیه، ثم قال: أما إنه صوم یوم ما نزل به کتاب و لا جرت به سنة إلا سنة آل زیاد بقتل الحسین بن علی صلوات الله علیهما.

کافی، ج4، ص146

قبل از ماه رمضان روز عاشوراء را روزه می گرفتند؛ ولی بعد از وجوب روزه ماه رمضان ترک شد. روزه گرفتن روز عاشوراء بدعت است. بعد راوی میگوید خدمت امام صادق (ع) مشرف شدم، از حضرت نیز همین سؤال را کردم، حضرت همان جواب پدر بزرگوارشان امام باقر (ع) را به من دادند، فرمودند: روزه روز عاشوراء یک روزه ای است که نه کتاب خدا به آن دستور داده و نه سنت پیغمبر بر او جاریست. روزه گرفتن روز عاشوراء، سنت دودمان آل زیاد است که اینها بخاطر شهادت امام حسین (ع)، به یمن پیروزی یزید، روز عاشوراء را روزه می گیرند.

در روایت دیگری جعفر بن عیسی می گوید:

سألت الرضا (علیه السلام) عن صوم عاشورا و ما یقول الناس فیه، فقال: عن صوم ابن مرجانة تسألنی، ذلک یوم صامه الأدعیاء من آل زیاد لقتل الحسین (علیه السلام) وهو یوم یتشأم به آل محمد (صلی الله علیه وآله) و یتشأم به أهل الاسلام و الیوم الذی یتشأم به أهل الاسلام، لا یصام و لا یتبرک به و یوم الاثنین، یوم نحس قبض الله عز وجل فیه نبیه و ما أصیب آل محمد إلا فی یوم الاثنین، فتشأمنا به و تبرک به عدونا و یوم عاشورا قتل الحسین صلوات الله علیه و تبرک به ابن مرجانة و تشأم به آل محمد صلی الله علیهم، فمن صامهما أو تبرک بهما لقی الله تبارک و تعالی ممسوخ القلب و کان حشره مع الذین سنوا صومهما و التبرک بهما.

کافی ج 4، ص 146، حدیث 5

از آقا امام رضا (ع) سؤال کردم یابن رسول الله، روزه گرفتن در روز عاشوراء چه حکمی دارد؟ حضرت فرمودند: مردم چه حکمی دارند و نظرشان چیست؟ بعد حضرت فرمود: از روزه دودمان فرزند مرجانه از من سؤال می کنی؟ این روزی است که زنازادگان از آل زیاد بخاطر شهادت امام حسین (ع) روزه گرفتند. این روزی است که برای آل محمد و اهل اسلام روز نا میمونی بود و روز شومی بود و این روز، روز مبارکی نیست. این روز دوشنبه ای که مصادف بود با روز عاشوراء، روز نحسی است. خدای عالم پیغمبر را در این روز قبض روح کرد و چیزی که بر اهل بیت عصمت و طهارت(ع) بخاطر روز عاشوراء و قتل امام حسین (ع) آمده و فرزند مرجانه بر او تبرک جسته، این روز روز شوم و روز نحسی است. هرکس روز عاشوراء و روز شهادت امام حسین (ع) را روزه بگیرد، در نزد خدای عالم، فردای قیامت منسوخ القلب محشور می شود و محشور می شود با دودمان یزید و آل مرجانه که در این روز، روزه میگرفتند.

اینجا توجه بینندگان عزیز را به یک نکته ای داخل پرانتز جلب می کنم که تقریبا پنجم یا ششم محرم بود، سایت اهل سنت سیستان و بلوچستان یعنی سایت سنی آن لاین که سایت رسمی حوزه علمیه زاهدان است، مقاله ای به قلم فردی به نام ابوخالد نوشته و در آنجا واقعا مطالب زشت و قبیح و واقعا دور از ادب و دور از شأن یک روحانی و حوزه علمیه آورده که من إن شاء الله به بخشی از مطالب بی پایه و بی اساس این نویسنده به حول و قوه الهی اشاره خواهم کرد و این روایت را وقتی از کتاب کافی نقل می کند، شروع می کند به مسخره کردن و استهزاء کردن. می گوید مگر روز خدای عالم، روز نحس است؛ تمام روزها، روز خدای عالم است، ما در میان ایام و روزها، روز نحس یا ماه و هفته نحس نداریم. گویا این آقایان فراموش کرده اند آیه شریفه 19 از سوره قمر را که خدای عالم در رابطه با قوم عاد می فرماید:

إنا أرسلنا علیهم ریحا صرصرا فی یوم نحس مستمر.

ما باد صرصری را (بلای آسمانی) بر قوم عاد فرستادیم در روز نحس.

اینجا چگونه شد از روز عذاب قوم عاد به عنوان روز نحس بیان می کند؟

یا در سوره فصلت آیه 16:

فأرسلنا علیهم ریحا صرصرا فی ایام نحسات.

ما آن باد تند را که موجب هلاکت قوم عاد شد در روزهای نحس بر آنها فرستادیم.

این آقای که می آید و می گوید در میان روزهای خدا، نحسی ندارد. ظاهرا از فرهنگ قرآن هم بی اطلاع هستند و از منطق قرآن هم دور هستند. بگذریم از این قضیه، روایات متعددی ما داریم بر اینکه اهل بیت (ع) روزه گرفتن روز عاشوراء را منع کردند.

عن زید النرسی قال: سمعت عبید بن زرارة یسأل أبا عبد الله (علیه السلام) عن صوم یوم عاشورا فقال: من صامه کان حظه من صیام ذلک الیوم حظ ابن مرجانة وآل زیاد، قال: قلت: و ما کان حظهم من ذلک الیوم؟ قال: النار أعاذنا الله من النار و من عمل یقرب من النار.

کافی ج 4، ص 147، حدیث 6

از روزه گرفتن روز عاشوراء از امام صادق (ع) سؤال شد و فرمود:

بهره هر کس که در روز عاشوراء روزه بگیرد، بهره فرزند مرجانه عبیدالله بن زیاد هست و همچنین آل زیاد. عرض کردم یابن رسول الله بهره اینها در این روز چه بود؟ فرمود: بهره اینها عبارت است از آتش جهنم.

این خلاصه ای از نظر اهل بیت عصمت و طهارت نسبت به روزه گرفتن روز عاشوراء. این مربوط به این سؤال.

اما سؤال دوم که اهل سنت در روزه گرفتن روز عاشوراء چه میگویند؟

خوب ما در جلسات قبل هم اشاره کردیم که متأسفانه در بعضی از کتاب های روایی اهل سنت در رابطه با روزه روز عاشوراء، مطالبی دارد که به نظر من این مطالب وهن اسلام و جسارت به ساحت مقدس رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم هست. همان آقای ابوخالدی که مقاله نوشته و در رابطه با روزه روز عاشوراء بحث کرده، ایشان آمده این تعبیر را آورده که با توجه به جایگاه روز عاشوراء، در مورد روزه آن در سنت پیامبر تأکید بسیار شده است و آن حضرت امت را تشویق به روزه گرفتن در این روز نموده است که تمامی اینها دروغ و جعلی و ساختگی است. بعد می گوید روایتی از حضرت عبدالله بن عباس رضی الله عنه در صحیح بخاری نقل شده که می فرماید:

رسول الله به مدینه تشریف آوردند یهودیان را دیدند که در روز عاشوراء روزه می گیرند، آن حضرت فلسفه آن را سؤال کرد و یهودیان گفتند: این روز روز مبارکی است، در این روز خداوند متعال بنی اسراییل را از دست دشمنان نجات داده، بعد آقا رسول اکرم فرمود: من از شما به موسی سزاوار تر هستم.

خوب بینندگان عزیز توجه دارند بر اینکه این قضیه که آقا رسول اکرم(ص) بیاید به مدینه، یهودی ها در روز عاشوراء روزه گرفته اند و به تبع از یهودی ها روزه بگیرد و مسلمان ها را دعوت کند به روزه گرفتن، به نظر ما بالاترین جسارت به ساحت مقدس نبی مکرم(ص) است که نبی مکرم(ص) را تابع جو یهودی های مدینه معرفی می کنند. نبی اکرم(ص) متأثر از فرهنگ یهودیت می شود و به مسلمان ها دستور می دهد که روزه بگیرند. البته بزرگان اهل سنت در این زمینه حرف هایی دارند.

جناب زین الدین عبدالرحمن بن حنبلی متوفای 795 هجری کتابی دارد به نام لطایف المعارف، ص102 ایشان هم همین تعبیر را دارد که می گوید:

ان النبی (صلی الله علیه وآله وسلم) لما قدم المدینة و رأی صیام أهل الکتاب له و تعظیمهم له و کان یحب موافقتهم! فیما لم یؤمر به صامه، و أمر الناس بصیامه، و أکد الامر بصیامه و الحث علیه حتی کانوا یصومونه أطفالهم.

پیغمبر آمد به مدینه، دید که یهودی های مدینه روز عاشوراء را روزه می گیرند و پیغمبر دوست داشت که با یهودی ها هم صدا و هم نواخت بشود. جالب این است که می گوید به مردم دستور داد که در روز عاشوراء روزه بگیرند و تأکید کرد و مسلمان ها بچه هایشان را هم دستور می دادند در روز عاشوراء روزه بگیرند.

البته جناب ابن حجر عسقلانی هم در کتاب فتح الباری، ج4، ص288 هم همین تعبیر را می آورد

و قد کان رسول الله یحب موافقة اهل الکتاب فیما لم یؤمر فیه بشیء.

پیغمبر دوست داشت که با یهودی ها هم صدا شود و موافقت کند در مواردی که دستوری در اسلام برای حضرت نیامده.

البته در صحیح بخاری، ج4، ص269، حدیث3558 همین تعبیر را آورده.

دخل النبی صلی الله علیه و سلم المدینة و إذا أناس من الیهود یعظمون عاشوراء و یصومونه فقال النبی صلی الله علیه و سلم و نحن أحق بصومه فأمر بصومه.

عمدة القاری، ج 17، ص 71

در اینجا من توجه عزیزان بیننده و جوان های عزیز اهل سنت، حتی جوان های وهابیت را که دنبال فرا گفتن حقیقت هستند و دنبال این هستند آنچه که از سنت رسول اکرم(ص) هست به زیبایی برای آنها روشن بشود، نه سنت بنی امیه و آل زیاد، توجه این عزیزان را به دو نکته جلب می کنم.

نکته اول:

ما روایات متعددی داریم در منابع شما عزیزان اهل سنت که نبی مکرم(ص) دستور داده که با یهودی ها مخالفت کنید. شما ببینید جناب طبرانی در معجم کبیر، ج7، ص290، حدیث7164 می فرماید:

لا تشبهوا بالیهود.

مجمع الزواید هیثمی، ج8 ص38 – فتح الباری،ج3، ص71 - عمدة القاری، ج4، ص59

شما مسلمان ها حق اینکه خودتان را شبیه یهود کنید ندارید.

چطور پیغمبر می فرماید لا تشبهوا بالیهود بعد خود حضرت می گوید: چون یهودی ها روز عاشوراء روزه می گیرند، شما هم روزه بگیرید و همچنین ذهبی در خلاصه مستدرک و حاکم نیشابوری در مستدرک، ج1، ص260 از نبی مکرم (ص) نقل می کند:

خالفوا الیهود فإنهم لا یصلون فی خفافهم و لا نعالهم.

با یهودی ها مخالفت کنید ؛ چرا که آن‌ها با پا پوش و کفش نماز نمی‌خوانند.

نکته دوم و اساسی. من تقاضا دارم به این نکته عزیزان تحصیل کرده چه شیعه و چه سنی توجه ویژه داشته باشند این روایاتی که حتی در صحیح بخاری هم آمده پیغمبر اکرم در میدنه وقتی دیدند یهودی ها روزه گرفتند و دستور داد مردم روزه بگیرند، اصلا این با واقعیت تاریخی تطبیق نمی کند، چون تعبیری که عرض کردم از جناب زین الدین حنبلی و همچنین عسقلانی، می گوید:

لما قدم المدینه و جناب ابو خالد هم عبارتشان این است که پیغمبر اکرم وقتی که آمد به مدینه، یهودیان را دیدند. ما از این عزیزان اهل سنت سؤال می کنیم هجرت پیامبر در چه ماهی بود و در چه روزی بود؟ تمام بزرگان اهل سنت و شیعه اتفاق نظر دارند بر اینکه هجرت پیغمبر اکرم (ص) از مکه به مدینه در ربیع الاول صورت گرفته و دارد که روز هجدهم ربیع الاول بود که پیغمبر اکرم وارد مدینه منوره شد، یعنی هجرت پیغمبر اکرم در هجدهم ربیع الاول صورت گرفته.

تاریخ طبری، ج2، ص2، ‌کامل این اثیر، ج2، ص517، فتح الباری ابن حجر، ج4، ص289، و مصادر شیعه هم: بحار الانوار،ج19، ص.04

پیغمبر اکرم (ص) ورودشان به مدینه ربیع الاول بوده. فاصله ربیع الاول تا محرم 9 ماه است، اصلا اینکه پیغمبر اکرم (ص) وقتی به مدینه تشریف آوردند، مطابق بود با محرم و روز عاشوراء و روز روزه گرفتن یهودیان، این دروغ محض است. 9 ماه از آمدن پیغمبر اکرم (ص) به مدینه تا روز عاشوراء فاصله بود. اضافه بر این مسیله ماه در نزد یهودیان، شمسی است و ارتباطی با قمر ندارد و آنها ماه های قمری را برایش ارزش قایل نیستند و بر مبنای سال های شمسی برنامه دارند؛ ولی روز عاشوراء یا روز دهم ماه، روزه می گرفتند، ولی آقایان ظاهرا حفظت شییاً و نسیت الفاً یک چیزی را حفظ گرفتند و هزاران چیز دیگر را فراموش کردند. بله در کتاب دایرة المعارف جناب بستانی، ج11، ص446 دارد که یهودی ها روز دهم را روز عاشور می دانستند، روز دهم اولین ماه سال آنها است که عبارت است از تشرین اول، که طبق سال های رومی، تشرین اول با اکتبر و آبان تطبیق می کند. تشرین اول می شود آبان و تشرین دوم می شود آذر، کانون اول می شود دی و شباط می شود اسفند. دوباره باز فروردین اینها می شود آذر و نیسان و ایاز و حریزان و تموز و آب و ایلول تا می رسد به تشرین. پس تشرین، اولین ماه از سال یهودی ها است. روز دهم تشرین را آقایان روزه می گرفتند که اصلا ارتباطی با روز عاشوراء محرم الحرام ندارد و همچنین جناب دکتر جواد علی تعبیرشان این است که یهودی ها روز دهم اول سالشان را روزه می گیرند به عنوان روز کفاره و روزی که اینها روزه می گیرند تا از گناهان گذشته شان بری بشوند. این مطلبی است که در کتاب المفصل فی تاریخ العرب، ج6، ص339 و جناب صفار که از علمای طراز اول اردن است ایشان هم مقاله ای دارد در رابطه با تحقیق روز عاشوراء، در مجله الهادی، شماره7، ص37، آنجا مفصل آمده. پس آقایان اهل سنت روزه گرفتن روز عاشوراء را می گویند تبعیت پیغمبر اکرم (ص) از یهود بوده و این به نظر ما بالاترین جسارت به نبی مکرم(ص) هست و مخالف با روایات دیگر و مخالف با حقایق هست. ولی جای تأسف تر از این در صحیح بخاری، ج2، ص250 روایتی را نقل می کند از عایشه:

قالت کان یوم عاشوراء تصومه قریش فی الجاهلیة، و کان رسول الله یصومه، فلما قدم المدینه صامه، و امر بصیامه، فلما فرض رمضان ترک یوم عاشوراء، فمن شاء صامه و من شاء ترکه.

اصلا قضیه کاملا فرق می کند.

می گوید روز عاشوراء روزی بود که قریش در زمان جاهلیت روزه می گرفتند.

حالا ما نمی دانیم این آقایانی که می گویند قریش در جاهلیت روزه می گرفتند، این قریش مشرک، قریش غافل، قریشی که بت می پرستیدند، اصلا معتقد به روزه بودند یا نبودند.

پیغمبر اکرم (ص) هم به تبع قریش روز عاشوراء را روزه می گرفتند. پیغمبر اکرم (ص) وقتی هجرت کرد به مدینه آمد، باز روز عاشوراء را روزه می گرفتند و دستور داد مسلمانان روزه بگیرند؛ وقتی که روزه ماه رمضان واجب شد، پیغمبر اکرم (ص) روزه روز عاشوراء را ترک کرد و فرمود: هر کس بخواهد روزه می گیرد و هر کس بخواهد روزه نمی گیرد.

صحیح بخاری، ج2، ص250، حدیث2002، کتاب الصوم، باب 69، باب صیام یوم عاشوراء - صحیح بخاری، ج4، ص234، باب ایام الجاهلیة – سنن ترمذی، ج2، ص127 – سنن ابن داود، ج1، ص546 – عمدة القاری، ج16، ص289

حالا ما کاری نداریم بر اینکه آیا این روایت سنداَ صحیح است. هشام بن عروه در اینجا که از ابن قطان نقل می کند، خود جناب ذهبی در میزان الاعتدال، ج4، ص301 مطالبی دارد. ما این را بطور کلی صرف نظر می کنیم و جالب اینکه جناب هیثمی از ابو سعید خدری نقل می کند بر اینکه:

إن رسول الله صلی الله علیه و سلم أمر بصوم عاشوراء و کان لا یصومه.

مجمع الزواید هیثمی، ج3، ص183

می گوید پیغمبر اکرم (ص) دستور داده روز عاشوراء را خودتان روزه بگیرید، ولی پیغمبر اکرم (ص) به هیچ وجه روزه نمی گرفتند.

خیلی جالب است یعنی واقعا ما چهار تا دوست اینطوری داشته باشیم، پیغمبر اکرم (ص) نیازی به دشمن ندارد. خوب اگر واقعا روزه گرفتن روز عاشوراء یک امر خوب و زیبا و معروفی بود، چطور پیغمبر اکرم (ص) دستور می دهد این کار معروف را مسلمان ها انجام بدهند، ولی خودش انجام نمی دهد. این هم مربوط به سؤال دوم.

سؤال سوم:

نظر ابن تیمیه درباره قیام امام حسین (ع) و همچنین نظر ابن تیمیه نسبت به یزید چیست؟

ما در سال گذشته ماه محرم الحرام با برادر بزرگوارم جناب آقای هدایتی نسبت به ابن تیمیه در رابطه با امام حسین (ع) و عاشوراء و دفاع ایشان از یزید مفصل بحث کردیم و با توجه به اینکه این نویسنده مقاله، که آقای ابوخالد که حالا نام واقعی است یا نام مستعار، مطالبی آورده که هم خوانی با نظرات ابن تیمیه دارد و همان سخن وهابیت را در این مقاله بال و پر داده اند، ما یک نظر دیگری به آراء و اقوال ابن تیمیه می کنیم، نسبت به سرور آزادگان آقا امام حسین (ع). امام حسینی که شیعه و سنی، مسیحی و یهودی، حتتی زرتشتی ها، حتی افرادی که اصلا معتقد به ادیان آسمانی نیستند، آتش پرست و گاو پرست هستند، اینها در رابطه با امام حسین (ع) عبارت های زیبا و ارزنده دارند که بینندگان عزیز ما از شبکه سلام ما این مطالب را مفصل از زبان برادران بسیار بزرگوارم و عزیزانمان شنیده اند، ولی آنچه که مهم است این است که ابن تیمیه تیورسین وهابیت، که امروز وهابیت، نظر ابن تیمیه را حتی بر نظر صحابه هم مقدم می دارند، من گمان می کنم بر نظر رسول اکرم (ص) هم مقدم می دارند. چند روز پیش در یکی از سایت های وهابی دیدم که یکی از این آقایان می گوید اگر چنانچه پیغمبر اکرم (ص) هم از قبر زنده شود و به ما بگوید توسل به انبیاء و اولیاء اشکالی ندارد، ما از خود پیغمبر اکرم (ص) نمی پذیریم. یعنی معنایش این است که نظر ابن تیمیه و محمد بن عبدالوهاب را ما بر نظر خود پیغمبر اکرم (ص) مقدم می داریم. آن وقت با این نظرشان، ‌خودشان را مسلمان واقعی و اسلامشان را هم اسلام راستین محمدی(ص) و خودشان را تابع سلف صالح می دانند. واقعا جای شگفتی است.

ابن تیمیه در منهاج السنة، ج4، ص528 وقتی می رسد به قیام هایی که بوده، من جمله قیام امام حسین (ع)، می گوید:

فأن مفسدته أعظم من مصلحته.

حساب این کار ها و قیام ها بر علیه خلفاء و بزرگان و اولیاء امر، از مصلحتش بیشتر است

و همچنین در ج4، ص530 وقتی به قضیه آقا امام حسین (ع) می رسد می گوید:

لم یکن فی الخروج لا مصلحة دین و لا مصلحة دنیا، بل تمکن اولیک الظلمة الطغاة من سبط رسول الله حتی قتلوه مظلوما شهیدا و لکن فی خروجه و قتله من الفساد ما لم یکن حصل لو قعد فی بلده

در قیام امام حسین (ع) نه مصلحت برای دین اسلام بود و نه مصلحت برای دنیای مسلمانان بود. بلکه قیام امام حسین (ع) باعث شد یک سری ظالمان و طغات، امام حسین (ع) را مظلومانه شهید کردند. اگر امام حسین (ع) در خانه اش می نشست و در مدینه به زندگی عادی خودش ادامه می داد، خیلی فسادش کمتر بود و جامعه گرفتار نمی شد از این که بیاید یک همچنین کاری را انجام بدهد.

و همچنین در ج2، ص245 یک تعبیری دارد، من تقاضا می کنم بینندگان عزیز مخصوصا اگر جوان های عزیز اهل سنت یا جوان های تحصیل کرده وهابی، الآن اگر صدای مرا می شنوند یا تکرار برنامه را می بینند، این عبارت ابن تیمیه را خوب دقت کنند و منصفانه قضاوت کنند. ایشان در ج2، ص245 تعبیری دارد:

فمنما یتعلق بهذا الباب أن یعلم أن الرجل العظیم فی العلم و الدین من الصحابة و التابعین و من بعدهم إلی یوم القیامة اهل البیت و غیرهم، قد یحصل منهم نوع من الإجتهاد و نوعا من الهوی الخفی.

مطلبی که باید همگان بدانند این است یک مرد بزرگ در علم و دین از صحابه و تابعین و از اهل بیت اینها همه گرفتار اجتهاد بوده اند و این اجتهادی که مقرونا بالظن، به گمان خودشان اجتهاد می کردند و یک نوع هوای نفسانی خفیفی در صحابه و تابعین بر اهل بیت بوده.

فعلا اهل بیت را می گذاریم کنار، چون در مورد اهل بیت(ع) مطالبی دارد که سال گذشته مفصل در این باره عرض کردیم، وقتی آقای ابن تیمیه می آید نسبت به صحابه و تابعین این چنین می گوید: در صحابه و تابعین یک نوعی از اجتهاد بوده که مقرون به ظن و گمان و نوعی از هواهای نفسانی است؛ اگر واقعا هوای نفسانی در صحابه هست، چگونه می توانیم صحابه را عادل بدانیم، گفتار آنها را گفتار شریعت تلقی بکنیم. پس خلاصه حرف ابن تیمیه این هست که در قیام امام حسین (ع) جز مفسده چیز دیگری نبود؛ نه برای دین مردم مصلحتی بود و صلاحی و فایده ای داشت و نه برای دنیای مردم. در اینجا من خیلی روشن چند فرازی از سخنان آقا امام حسین (ع) از منابع اهل سنت را عرض می کنم که خود سخنان آقا امام حسین (ع) جواب خیلی واضح و روشنی است به آقای ابن تیمیه.

آقا امام حسین (ع) در برخوردشان با اصحاب حر بن یزید ریاحی در منطقه بیزه حضرت حمد الهی کرد و ثنا گفت و فرمود:

یا ایها الناس إن رسول الله قال من رأی سلطانا جایرا، مستحلا لحرم الله، ناکسا لعهدالله، مخالفا لسنة رسول الله، یعمل فی عباد الله بالإثم و العدوان، فلم یغیر علیه بفعل و لا قول، کان حقا علی الله أن یدخله مدخله،‌ ألا و إن هؤلاء قد لزموا طاعة الشیطان، و ترکوا طاعة الرحمان، أظهروا الفساد و عطلوا الحدود، و أحلوا حرام الله و حرموا حلاله و أنا أحق من غیر.

تاریخ طبری، ج4، ص304، کامل ابن اثیر،ج4، ص48، الفتوح ابن اعصم، ج5، ص81

پیغمبر اکرم (ص) فرمود: هرکس ببیند یک حاکم ستمگری، که حرام های خدا را حلال می کند، عهد و پیمان خدا را می شکند، حاکم جایری که مخالف با سنت پیغمبر اکرم (ص) است، و در میان بندگان به گناه و تجاوز عمل می کند، اگر کسی همچنین حاکم جایری را ببیند، در برابر او قیام نکند و سخنی نگوید، فردای قیامت این فردی که در برابر حاکم ستمگر سکوت کرده، خدای عالم این سکوت گر را با آن ظالم، در یک نقطه از جهنم گرفتار عذاب الهی می کند.

بعد حضرت ادامه می دهد:

مردم! یزید و دودمان یزید ملازم طاعت شیطان هستند، از اطاعت خدای عالم بیرون رفته اند، اینها در سراسر زمین، فساد و بی بند و باری را گسترش داده اند و حدود الهی را تعطیل کرده اند، حلال خدا را حرام و حرام خدا را حلال شمرده اند و من از هر کسی سزاوارتر هستم که در برابر این حاکم ستمگر قیام کنم.

این یک نکته. نکته دوم: این را هم بزرگان اهل سنت همه نقل کرده اند، مخصوصا آقای ذهبی در سیر أعلام النبلاء، تاریخ اسلام و دیگر کتاب ها آورده اند که آقا امام حسین (ع) در سرزمین کربلاء فرمودند:

ألا ترون الحق لا یعمل به و الباطل لا یتناهی عنه، لیرغب المؤمن فی لقاء الله، فإنی لا أری الموت إلا السعادة و الحیاة مع الظالمین إلا برما.

آیا نمی بینید که در این جامعه به حق عمل نمی شود و از باطل کناره گیری نمی شود، تا اینکه مؤمن در لقای خدای عالم رغبت پیدا کند و من مرگ و شهادت در برابر خروج و قیام نسبت به حاکم جایر را، جز سعادت نمی بینم و زندگی در این جامعه خفقان آور و دور از حق و آلوده به باطل، جز ننگ چیزی دیگری نیست.

معجم کبیر طبرانی، ج3، ص115- مجمع الزواید هیثمی، ج9، ص192 - سیر اعلام النبلاء ذهبی، ج3، ص310 - تاریخ اسلام ذهبی، ج5، ص12 – تاریخ مدینة دمشق، ج14، ص217

این دو نکته.

نکته سوم: طبری در تاریخش آورده که امام حسین (ع) فرمود:

فأنا الحسین بن علی و إبن فاطمه بنت رسول الله صلی الله علیه و سلم، نفسی مع أنفسکم و أهلی مع أهلیکم، فلکم فی أسوة.

تاریخ طبری، ج4، ص304

در روز عاشوراء فرمود من حسین فرزند علی و فرزند فاطمه دختر پیغمبر اکرم (ص) هستم الان جان من با جان شماست و اهل بیت من با اهل بیت شماست، و من برای همه شما الگو هستم، شما باید زندگی مرا الگو برای خودتان قرار بدهید.

جالب این است که عباس محمود عقاد در کتاب ابوالشهداء یک تعبیر زیبایی دارد، می گوید:

و خیر لبنی الانسان أضمر أن یکون فیهم خلق کخلق الحسین الذی أغضب یزید بن معاویه علی أن یکون جمیع بنی الانسان علی ذالک الخلق.

بودن انسانی همانند حسین مایه افتخار انسانیت هست و مایه آبرو برای همگان هست.

اینها نشانگر این هست که سخن آقای ابن تیمیه یک سخن واهی و بی اساس و بی مایه است. حتی همه بزرگان، حتی من دیده ام خطیب جمعه زاهدان در هفته گذشته در نماز جمعه سخنان زیبایی داشتند، گرچه نسبت به بعضی از فرازهای او ما اشکال داریم. مطالبی که با واقعیت تاریخ تطبیق نمی کند فرمودند، ولی ایشان صراحتا گفتند: قیام امام حسین (ع) باید برای ما الگو باشد، آقا امام حسین (ع) در کربلاء اگر قیام نمی کردند دین به خطر می افتاد، اسلام به خطر می افتاد. اینها عبارتی است که تمام اهل سنت این عبارت را دارند که اگر قیام امام حسین (ع) نبود، نه اهل سنت امروز این گرایش اسلامی را داشتند و نه شیعه. دودمان بنی امیه هدفشان نابودی اسلام و حذف نام نبی مکرم(ص) از مناره ها و از مأذنه ها بوده، چون دودمان بنی امیه، همان دودمان شجره ملعونه در قرآن هستند که اینها هشت سال جنگ تمام عیار با اسلام و پیغمبر اکرم (ص) داشتند و در فتح مکه مجبوراً و در زیر شمشیر بران مسلمانان، بالاجبار و بالظاهر اسلام آوردند؛ ولی آمدند با شیطنت هایی که داشتند در کمتر از نیم قرن خودشان را به ریاست رساندند و همان عقده های بدر، حنین و خیبر را از اسلام و مسلمین گرفتند و اینها اگر چنانچه واقعا حکومتشان دو قرن ادامه داشت، دیگر از اسلام خبری نبود؛ ولی قیام آقا امام حسین (ع)، اسلام را از چنگال درندگان دودمان بنی امیه نجات داد و برای همیشه این اسلام را بیمه فرمودند. این هم مربوط به سؤال سوم.

سؤال چهارم:

این تیمیه در مورد اقدام یزید نسبت به شهادت امام حسین (ع) چه توجیهی دارد؟

البته این قصه سر دراز دارد. ما سال گذشته هم در این مورد سخن گفتیم؛ ولی خلاصه سخن ابن تیمیه در این زمینه روی چند محور دور می زند. اول که می گوید:

إن یزید لم یظهر الرضا بقتله، و أنه أظهر الألم لقتله،‌ والله أعلم بسریرته و قد علم لم یأمر بقتله إبتداء.

اصلا یزید راضی به قتل امام حسین (ع) نبود. وقتی شنید امام حسین (ع) کشته شده اظهار ناراحتی کرد و یزید بن معاویه اصلا دستور کشتن امام حسین (ع) را هم نداد.

رأس الحسین، ص207 - منهاج السنه، ج4، ص530 - ج2، ص241

حتی می گوید یزید اصلا دستور نداده بود اهل بیت پیغمبر اکرم (ص) را به شام ببرند.

به قول یکی از بزرگان، اهل بیت امام حسین (ع) رفته بودند به شام برای هواخوری و سیاحت؛ چون در کربلاء، هواخوری و سیاحتی نداشتند؛ رفته بودند آنجا سیاحت بکنند و هوا بخورند. و تعبیر متعدد دیگری که ایشان نسبت به این قضیه دارند، یا اصلا یزید بن معاویه خودش یک مجتهد بود، آدم مجتهد اگر بخواهد اجتهاد بکند و اشتباهی هم بکند، در حقیقت یک پاداشی هم دارد. یعنی نظر ابن تیمیه این است که قضیه یزید نسبت به آقا امام حسین (ع) یک اجتهاد بوده، نه تنها گناهی نکرده، بلکه پاداشی هم برده. و همچنین در ج2، ص226 می گوید:

لم یسب للحسین حریما، بل أکرم أهل بیته.

یزید اهل بیت امام حسین (ع) را برای اسارت نبرد؛ بلکه اهل بیت او را خیلی احترام کرد. یعنی برده بود شام برای هواخوری و سیاحت و داشت اکرام می کرد.

در رابطه با اینکه آیا یزید دستور قتل امام حسین (ع) را داده یا نداده، اجازه بدهید من در اینجا یک گلایه ای از عزیزان اهل سنت داشته باشم و حتی من به دقت صحبت های نماز جمعه هفته گذشته زاهدان را به دقت گوش کردم، ‌صحبت های سال گذشته شان را من داشتم، همچنین سایر عزیزانی که در رابطه با امام حسین (ع) و یزید صحبت کرده اند، گویا تمام این کارهای خلاف در کربلاء را یا بعهده عبیدالله بن زیاد یا عمر سعد یا شمر می اندازند و من کم دیدم یا ندیدم آقایان صراحتا بگویند که یزید قاتل امام حسین (ع) بوده، و یزید دستور قتل امام حسین (ع) را داده. اخیرا هم دیدم که وهابی ها، کتابهای متعددی نوشته اند در تبریه یزید از قتل آقا امام حسین (ع). در اینجا من توجه بینندگان عزیز را به چند نکته اساسی جلب می کنم که تمام جنایاتی که در کربلاء انجام گرفت، تمام اینها به دستور شخص یزید بن معاویه بوده و بس.شما ببینید کامل ابن اثیر، ج4، ص15- تاریخ یعقوبی، ج2، ص241- الإمامة و السیاسه، ص175، نامه ای که یزید نوشته به مروان، می گوید:

أشدد یدک بالحسین، فلا یخرج حتی یبایع، فإن أبی فاضرب عنقه.

خوب بچسبید به امام حسین (ع) تا بیعت کند و اگر بیعت نکرد گردنش را بزنید.

آیا این دستور قتل و شهادت امام حسین (ع) نیست؟!

یا عبارتی که کامل ابن اثیر، ج4، ص140 نقل می کند، عبیدالله بن زیاد را بعضی شماتت می کردند که بیچاره تو دست خود را به خون فرزند پیامبر اکرم (ص) آلوده کردی، گفت:

فقال عبیدالله بن زیاد: أما قتلی الحسین، فإنه أشار إلی یزید بقتله أو قتلی، فأختار قتله

من که حسین را کشتم، ‌به دستور خود یزید بوده، به من گفت یا حسین را بکش یا تو را می کشم؛ من هم برای اینکه کشته نشوم، حسین را کشتم.

این هم جناب ابن اثیر در معتبر ترین تاریخ اهل سنت.

جناب شبراوی در الإتحاف بحب الأشراف، ص62 می گوید:

لا یشک عاقل أن یزید بن معاویه هو قاتل الحسین، لأنه هو الذی ندب عبیدالله بن زیاد لقتل الحسین

هیچ عاقلی شک ندارد که یزید بن معاویه قاتل امام حسین (ع) استو او بود که عبید الله بن زیاد را واداشت به قتل حسین.

و جناب ابن عماد حنبلی صاحب کتاب شذرات الذهب، ج1، ص68 از کتاب های معتبر اهل سنت هست، جناب تفتازانی نقل می کند و می گوید:

إتفقوا علی جواز اللعن علی من قتل الحسین أو أمر به أو أجازه أو رضی به، والحق إن رضی یزید فی قتل الحسین، و إستبشاره بذلک، إهانته اهل بیت رسول الله مما تواتر معناه، فنحن لا نتوقف فی شأنه، بل و فی کفره و إیمانه، لعنة الله علیه و علی أنصاره و أعوانه.

اهل سنت اتفاق نظر دارند که جایز هست لعن کنیم قاتل امام حسین (ع) را و کسی که دستور داده و اجازه داده و راضی شده. حق این است که رضایت یزید به کشتن امام حسین (ع) و خوشحال شدن یزید از شهادت امام حسین (ع) و اهانت یزید نسبت به اهل بیت رسول خدا (ص)، این مسیله است که از نظر معنا متواتر است و ما به هیچ وجه درباره یزید هیچ تأملی نداریم، بلکه هیچ شکی در کفر یزید هم نداریم. لعنت خدا بر یزید و بر أنصار یزید و بر أعوان یزید.

این را هم عرض کنم که ذهبی از استوانه های علمی اهل سنت هست، می گوید:

قتل یوم حرة من حملة القرآن سبعمایة، لما فعل یزید بأهل المدینة ما فعل و قتل الحسین و إخوته و آله، و شرب یزید الخمر و إرتکب أشیاء منکرة، بغضه الناس و خرج علیه غیر واحد و لم یبارک الله فی عمره.

یزید آن جنایتی که در حق اهل مدینه کرد که هفتصد تن از مهاجرین و انصار را به قتل رساند و بیش از هزار فرزند نا مشروع در مدینه در قضیه حره بوجود آمد و و همچنین امام حسین (ع) و برادران و آل او را کشت و همچنین شراب خوردن یزید و کارهای زشتی که از یزید صورت گرفت، مردم او را دشمن می داشتند، افراد زیادی در برابر او قیام کردند و خداوند عالم در عمر یزید هیچ برکتی قرار نداد.

تاریخ اسلام ذهبی، ج5، ص30، قضایای حوادث سال 61 هجری - خود احمد بن حنبل هم مشابه این را در مسندش ج4، ص55 دارد.

سوالات بینندگان:
سوال اول:
به جز ابن تیمیه در میان علمای اهل تسنن چه کسانی تحلیل غیر منصفانه از قیام امام حسین (ع) کردنی و یا یزید را نیز مسیول ندانستند و یا لعن بر یزید را جایز ندانستند؟ و سؤال دوم من اینکه عقیده ابن تیمیه در مورد حجاج بن یوسف ثقفی و دیگر خلفای اموی که قاتل امام چهارم و امام پنجم هستند، مانند ولید بن عبدالملک و ابراهیم بن ولید چه بوده؟

پاسخ:
بله هستند افراد تقریبا محدودی نه خیلی زیاد، که اینها لعن یزید را جایز نمی دانند. خود وهابی ها در این ده پانزده سال اخیر کتاب های متعددی نوشته اند، بعضی اساتید دانشگاه های قطر و کویت کتاب هایی در این هفت هشت سال اخیر نوشته اند و در آنجا تحلیلی دارند در حرمت لعن یزید بن معاویه و همچنین ابو حامد غزالی، صاحب احیاء العلوم، تقریبا من جمله افرادی است که لعن یزید را جایز نمیداند و می گوید لعن یزید کاملا اشکال دارد و ما نباید به یزید لعنت بکنیم.

سال گذشته در نماز جمعه یکی از شهرهای استان هرمزگان، یک اطلاعیه ای پخش کردند مبنی بر حرمت لعن یزید بن معاویه. ما هم چیزی نمی گوییم نسبت به کسانی که از یزید دفاع می کنند یا نظر خوشی دارند نسبت به او، خدا را قسم می دهیم به آبروی امام حسین (ع) آنها را با یزید محشور کند و ما را هم با اهل بیت عصمت و طهارت (ع) که افتخار حمایت از اینها را داریم.

حالا اگر آنها واقعا معتقدند، چون ابن تیمیه هم می گوید یزید گناهی کرده و از کجا معلوم حسناتی نداشته باشد بر اینکه گناهانش را از بین ببرد، خوب اگر این ملاک باشد، فرعون هم کارهای خوبی انجام داده، نمرود هم کارهای خوب انجام داده یا بعضی افراد ملحد، مگر صدام کارهای خوبی انجام نداده، اگر ملاک این باشد ما دیگر نباید در در دنیا به کسی بگوییم بد است. إن شاء الله در رابطه با نظر ابن تیمیه در مورد حجاج بن یوسف ثقفی و سایر خلفاء عرض خواهیم کرد. گرچه در صحبتی که امروز خدمت عزیزان عرض کردم ابن تیمیه صراحت دارد در مورد خلفاء که تمام اینها جزو اولیاء هستند و جزو ولی امر هستند و کسی حق قیام در برابر اینها را ندارد. هر کس در برابر خلفای بنی امیه و بنی عباس قیام کرده، ضررش بیش از منفعتش بوده و لذا ایشان صراحتا هرگونه مخالفت با حکام بنی امیه و حکام بنی مروان را کاملا غیر جایز می شمارد و می گوید ما به هیچ وجه نباید در این زمینه قیام بکنیم.

منهاج السنه ابن تیمیه، ج4، ص528 و ج4، ص530

سؤال دوم:
بعد از اینکه امام حسین (ع) به دست یزید به شهادت رسید، گفتند که حاکم مصر آمد به خونخواهی امام حسین (ع) برخیزد و وقتی آمد با یزید روبرو شد، یزید نامه ای داشت از پدر حاکم مصر، می خواستم بدانم صحت دارد که نوشته بود و سفارش کرده بود به معاویه و معاویه به یزید که اولاد حضرت علی (ع) را بکشند و به شهادت برسانند؟

پاسخ:
خیر ما همچنین چیزی نداریم که حاکم مصر برای خونخواهی امام حسین (ع) آمده باشد، بلکه آن زمان مصر جزو حکومت اسلامی بوده و حاکم مستقلی نداشته. مصر تقریبا در زمان ابوبکر و اوایل حکومت عمر فتح شد و جزو دایره حکومت اسلامی بود، از طرف معاویه و یزید در آنجا حاکمی بوده که خود آقا امیر المؤمنین (ع) هم آقای مالک اشتر را به عنوان حاکم و استاندار فرستاد که متأسفانه معاویه او را مسموم کردند.

سؤال سوم:
سؤالی داشتم راجع به مختار ثقفی، این انتقامی که از آل یزید و آل مروان گرفت، آیا این را به عنوان یک خلیفه قبول دارند که یک همچنین کاری انجام شد یا نه؟ اگر یزید خلیفه بود پس مختار چه می شود؟ می خواستم کمی در این باره توضیح بدهید.

پاسخ سؤال سوم:
در رابطه با قضیه مختار ثقفی حدیث و سخن خیلی زیاد هست؛ ولی ما باید دو مسیله را در مورد او با هم تفکیک کنیم. یکی اینکه این عملی که از مختار صادر شد در خارج و تمام قاتلان امام حسین (ع) و ظالمین را به کیفر رساند، این را قطعا شکی نداریم که مرضی خداوند عالم هست، مرضی اهل بیت (ع) هم بوده و مایه چشم روشنی اهل بیت (ع) بوده، حتی ما داریم در تاریخ شیعه و سنی، وقتی آمدند به مدینه به آقا امام سجاد(ع) خبر دادند که یابن رسول الله، آیا خبر دارید که در کوفه چه خبر هست؟ مختار در کوفه قیام کرده و تمام کسانی را که در شهادت پدر بزرگوارتان سهیم بودند به کیفر رسانده، ابن سعد را کشته، عبیدالله بن زیاد را کشته، و داشت گزارش می داد،

می گویند آقا امام سجاد (ع) فرمود:

آیا حرمله قاتل برادر شیر خواره ام را به کیفر رسانده یا نه؟ راوی می گوید من بی خبر هستم. بعد از اینکه چند ساعتی گذشت نفر دومی آمد و آقا امام سجاد (ع) سر سفره بودند، بشارت داد به آقا امام سجاد (ع) که ما شنیدیم یا بودیم در کوفه که حرمله را هم به کیفر رساندند، آقا امام سجاد (ع) در همان سر سفره به سجده افتادند و خدا را بر این کار مختار ثقفی شکر کردند.

حالا اینکه چگونه آقا امام سجاد (ع) نسبت به شهادت علی اصغر (ع) متأثر بوده یا نبوده، این یک بحث طولانی دارد، حتی من دیدم یکی از مورخین بزرگ آمریکایی هست به نام ویل دورانت تعبیری این چنینی دارد که:

اگر تمام کارهایی که لشگریان یزید در کربلاء کردن قابل توجیه باشد، شهادت طفل شیرخواره امام حسین (ع) قابل توجیه نیست.

شهادت و کشتن این کودک آن هم به آنچنان وضعی، قلب هر شنونده را به درد می آورد.

در تاریخ هست که:

وقتی آقا امام حسین (ع) به زینب کبری (س) فرمود: فرزندم را بدهید من از او خداحافظی بکنم، قبل از اینکه لب های امام حسین (ع) به گونه های علی اصغر (ع) برسد، تیر حرمله بر حلقوم علی اصغر (ع) وارد شد و قلب آقا امام حسین (ع) واقعا کباب شد.

و در همانجا بود که بعضی از مقتل نویسان نوشته اند که:

هاتفی صدا زد:

صبرا لک یا حسین، دعه فإن له مرضعة فی الجنة.

حسین خدای عالم بر قلبت صبر بدهد و او را به ما واگذار کن، ما یک دایه مهربانی در بهشت برای علی اصغر (ع) تهیه دیده ایم.

خوب این کار مختار، مرضی اهل بیت (ع) بوده؛ ولی اینکه آامد خدمت آقا امام سجاد (ع) و خواست اذن بگیرد برای قیام، آقا امام سجاد (ع) اذن ندادند، که این اذن ندادن یا جنبه سیاسی داشته و نمی خواستند تقیتاً روی این قضیه باشد یا معتقد به مشروعیت قیام در آن لحظه نبودند و بعد آمد نزد محمد حنفیه، فرزند دیگر آقا امیر المؤمنین (ع)، یک اجازه ای گرفت و قیام کرد. نسبت به مختار ما درود می فرستیم و طلب مغفرت می کنیم و إن شاء الله که شفاعت آقا امام حسین (ع) بر او برسد؛ ولی اینکه قیام ایشان برای اسلام و دین بود یا نه، این برای ما خیلی روشن نیست.

سؤال چهارم:
در قضیه روزه عاشوراء فرمودید برادران اهل سنت چنین اتهامی به رسول الله وارد کردند که ایشان فرمودند شما روزه بگیرید و خودشان نمی گرفتند. من فکر می کنم برادران فراموش کرده اند که در قرآن کریم پیغمبر اکرم (ص) أسوه حسنه معرفی شده اند و برداشت بنده این است که هرکاری رسول الله می کنند شما بکنید و هرکاری نمی کنند شما نکنید. نمیدانم برادران تناقض این آیه را با این مطلب در نظر دارند که این مطلب را بیان می کنند یا نه؟

پاسخ:
الحق که سخن زیبایی فرمودید. آنان می گویند که پیامبر چنین دستور داد، ولی خود انجام نداد، ولی قر آن می گوید پیامبر(ص) أسوه حسنه است.

سؤال پنجم:
شما فرمودید که اهل سنت در تریبون ها لعن یزید ملعون را نمی کنند، بنده سراغ دارم که عده ای از برادران اهل سنت در مراسم سینه زنی امام حسین (ع) حضور پیدا می کنند و یزید را لعن می کنند و می خواستم بدانم که این دو دستگی در اهل سنت نشانه چیست؟

پاسخ:
بله بنده هم عقیده ام بر این است که بعضی در کردستان، ارومیه، خلخال و در جاهای زیادی ما دیدیم حتی در خود زاهدان و بندرعباس که عده زیادی از برادران اهل سنت می آیند و در عزاداری امام حسین (ع) شرکت می کنند؛ همانند شیعیان سینه می زنند و گریه می کنند و حتی برای امام حسین (ع) و روز تاسوعا نذر می کنند، ما حساب اینها را از حساب اهل سنت و وهابیت جدا می دانیم. البته اگر اهل سنت، روی نظر فقهی و علمای خود عملی را انجام می دهند و توانایی اجتهاد ندارند، قطعا گناهشان و وزر و وبالشان به عهده علمایی است که اینچنین فتوا می دهند و آنها را از اهل بیت (ع) جدا می کنند. حرف ما نسبت به آن اهل سنتی است که به تبع وهابیت، این حرفها را در مقاله هایشان می زنند. بنده خودم هم صحبت های جناب عبدالحمید را در نماز جمعه هفته گذشته از اینترنت گرفتم و گوش کردم که 90 درصد حرف هایش، اساسی و زیبا بود که از ایشان تشکر می کنیم و چند مورد از حرف هایش خلاف واقع است و ما از ایشان گلایه داریم؛ ولی عبارت ایشان خیلی محترمانه و مؤدبانه است و می گوید اگر ما در عزای امام حسین (ع) شرکت نمی کنیم یا لباس سیاه نمی پوشیم، بخاطر اینکه برداشت ما از سنت این هست و عزیزان شیعه ما برداشتشان چیز دیگری هست و ما این حرف منطقی را استقبال می کنیم و صد مرحبا و آفرین می گوییم و این مقاله ای که به نام ابو خالد در همان سایتی که زیر نظر جناب عبدالحمید است گذاشته شده، ما این صاحب مقاله را آدم منحرف و وهابی و مخالف اهل بیت (ع) و حرف های او را حرفای بی اساس و بی پایه و دروغ و افتراء می دانیم، حتی ایشان با کمال وقاحت و بی حیایی می آید عبارتی از فقهای شیعه نقل می کند و بعد می گوید این نظر شیعیان، نه شرعا و نه عقلا درست نیست. یعنی تمام بزرگان و فقهای شیعه را و تمام نظراتشان را خلاف عقل و اینها را غیر عاقل معرفی می کند. قطعا این عزیز به آیینه نگاه کرده و چهره خود را مشاهده کرده و بعد آمده نام خودش را بر علما و فقهای شیعه گذاشته است.

سؤال ششم:
در سوره آل عمران وقتی خداوند می فرماید اگر کسی از خداوند و پیامبر اطاعت نکند، کافر هستند، می خواستم بدانم آیا می توانیم اینها را اهل کفر بدانیم و لعن بکنیم؟

پاسخ:
در مورد آیه مورد سؤال، ما قایل به تعبد هستیم، اگر در روایتی صحیح، نسبت به کسی لعن آمده باشد ما هم لعن می کنیم و اگر نیامده باشد، ما به صورت کلی لعن می کنیم؛ مثلا می گوییم:

اللهم اللعن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد و آخر تابع له علی ذلک.

خدایا تمام دشمنان اهل بیت (ع) را گرفتار لعنت کن.

ولی نام از یک فرد بخصوصه نمی بریم، فردی که در روایات ما از آنها نام برده نشده.

سؤال هفتم:
ملازاده:

امام حسین (ع) و یزید که با هم پسر عمو بودند و دعوا داشتند، یزید به اعتقادات امام حسین (ع) نزدیک بود و شما این حرف ها را یک تنه به میدان می روید.‌ آیا حسین به حرف های شما معتقد بود؟ و إلا چرا می خواست برود و با یزید ملاقات کند؟ چرا می خواست برود و در میان لشگریان یزید بجنگد؟

پاسخ:
جناب آقای ملازاده فرمودند که یزید به اعتقادات امام حسین (ع) نزدیک تر بوده، خوب ما حرفی نداریم، خدای عالم حضرت عالی را که از یزید دفاع می کنید، فردا قیامت با یزید محشور کند و ما هم که از امام حسین (ع) دفاع می کنیم، خدا هم به آبروی امام حسین (ع) ما را با امام حسین (ع) محشور کند.

من بار ها و بارها گفته ام و می گویم و از تمامی اساتید دانشگاه و حوزه اهل سنت می خواهم که بیایید با هم دوستانه و بدون غرض و خصومت صحبت کنیم و مشکلات را حل بکنیم.

سؤال هشتم:
در حال حاضر علمایی هستند که فتوا داده اند که زنجیر زنی با قمه زنی حرام می باشد، بخاطر اینکه وهن به مذهب می باشد و ضرر به جسم می زند، آیا نظر شما هم همین است؟

ما چگونه باید با اهل سنت رفتار کنیم در حالی که آنان ما را رافضی می دانند و فحش می دهند؟

پاسخ:
در مورد قمه زنی که وهن اسلام هست یا نه، عرض کنم که عزیزان در هر کجای دنیا که هستند می توانند با سایت آقایان مراجع عظام تقلید تماس بگیرند و آنچه که برای شما حجت هست نظر مرجع تقلید شما هست نه نظر بنده و هدایتی و دیگری و علمای قبل. شما می توانید در سایت www.shia.com وارد شوید و سایت تمام مراجع تقلید آنجا هست، از مرجع تقلیدتان سؤال کنید و هر جوابی که مرجع تقلیدتان دادند، همان جواب برایتان حجت هست.

ما اگر پیرو ایمه عصمت و طهارت (ع) هستیم، کسی که از زبانش یا حسین و یا الله خارج می شود، یا زهرا می گوید، این زبان را نباید به فحش آلوده کند. آقا امیرالمومنین (ع) نسبت به معاویه فرمود:

إنی أکره لکم أن تکونوا سبابین و لکنکم لو وصفتم أعمالهم و ذکرتم حالهم، کان أصوب فی القول و أبلغ فی العذر.

من دوست ندارم شما به معاویه فحش بدهید.فقط حقایق کارهای معاویه را به مردم بگویید، مردم را روشن کنید و اعمال و کردار معاویه و لشگریانش را به مردم بازگو کنید نه اینکه فحش بدهید.

نهج البلاغه، خطبه 206

من از عزیزان تقاضا دارم که نه تنها به اهل سنت فحش ندهند بلکه اگر زمانی یک نادانی به شما فحش داد، طبق دستور قرآن:

و إذا خاطبهم الجاهلون قالوا سلاما.

به اهانت او با اهانت پاسخ ندهید. بگویید ما سلامتی شما را از خداوند خواستاریم.

سوره فرقان، آیه 63

و إذا مروا باللغو مروا کراما.

و اگر از کنار یک کار یا عمل ناشایستی عبور کردند کریمانه عبور کنید.

سوره فرقان، آیه 72

و ما با إسوه قرار دادن قرآن و نبی مکرم و اهل بیت (ع) هیچگونه فحش و ناسزا هم نمی گوییم، حتی بنده به وهابی ها هم در طول این دو سالی که عزیزان برنامه های بنده را در شبکه سلام دیده اند، من نهایت تعمد را داشته ام، حتی به وهابی ها هم کوچکترین اهانتی را نکنم، حتی نسبت به ابن تیمیه که حرف های ایشان را نقد کردیم.

سؤال نهم:
اگر امام حسین (ع) می دانستند که شهید می شوند و پیغمبر اکرم (ص) هم به ایشان اطلاع داده بودند این موضوع را، چرا زن و بچه خود را هم با خود بردند؟ آیا سابقه داشته که در جنگ های اسلامی که این همه زن و بچه را با خود ببرند یا نه؟

پاسخ:
این سوال را در جلسه بعد حتما جواب خواهیم داد، چون در این جلسه وقت کم است؛ ولی خلاصه جواب این است که:

در آن زمان وسایل تبلیغی نبود و رسانه ها و روزنامه ها نبود و بودن اهل بیت امام حسین (ع) در کربلاء و رفتن به اسارت در کوفه، سخنرانی های اهل بیت (ع) مردم را روشن کرد و علیه حکومت مردم را بسیج کرد و همچنین در شام مردم شورش به پا کردند و در هر شهری که اهل بیت (ع) قدم گذاشتند، به عنوان وسیله تبلیغاتی و رسانه رسای آن روز، صدای آقا امام حسین (ع) و هدف ایشان و مقصد امام حسین (ع) را برای مردم بیان کردند و جنایات دودمان بنی امیه را برای مردم روشن کرد. اگر روشنگری اهل بیت امام حسین (ع) نبود، شاید دودمان یزید، قیام امام حسین (ع) و شهادت او را در کربلاء یا توجیه می کردند یا به طور دیگری برای مردم وارونه می کردند.

دکتر سید محمد حسینی قزوینی



سایت حضرت ولی عصر (عج)