واکاوی اندیشه های ابن تیمیه

بلاگر تپانچه در وبلاگ خود اینگونه مینوبسد: او می گوید: «این حدیث که پیامبر-صلی الله علیه وسلم- گفته است:علیّ مع الحق و الحق معه یدور حیث دار و لن یفترقا حتی یردا علیّ الحوض(علی با حق و حق با علی است،هر جا علی باشد حق همان جاست و هرگز از هم جدا نمی شوند تا هر دو در حوض کوثر بر من وارد شوند)،از بزرگترین دروغ ها و نادانی هاست،زیرا أحدی این روایت را خواه به سند صحیح یا ضعیف از پیامبر نقل نکرده است. آیا دروغگو تر از راوی آن -یعنی علامه حلی-یافت نمی شود که آن را به اصحاب و علما نسبت می دهد در حالی که از هیچ یک از آنان چنین روایتی نقل نشده است؟! پس این از آشکار ترین دروغ هاست.
باز اگر گفته می شد که بعضی از اصحاب آنرا نقل کرده اند و ممکن است صحیح باشد،امکانش هست،ولی چنین چیزی وجود ندارد بلکه دروغی است که به پیامبر نسبت داده شده و حضرت از آن منزّه است.»(منهاج السنة النبویة/ابوالعباس احمد بن عبدالحلیم بن تیمیّه حرّانی ت728هـ/دارالکتب العلمیة،بیروت،افست از چاپ المطبعة الکبری الأمیریة،مصر1322هـ/ج2/ص167،168)

پاسخ:
أولاً: حدیث یاد شده را محدّثان و بزرگان زیادی از جمله: «خطیب بغدادی در تاریخ بغداد/ج14/ص32» و «زمخشری در ربیع الأبرار/ج1/ص828» و «ابن قتیبة در الإمامة و السیاسة/ج1/ص68» و همچنین «سمعانی در فضایل الصحابة» و «حافظ ابن مردویه در مناقب»،نقل نموده اند. حال با توجه به اینها چگونه وی ادعا می کند که اصلا کسی از اصحاب و علما آن را نقل نکرده اند؟!
ثانیاً: چرا این کلام نمی تواند صحیح باشد؟! آیا لازمه ی آن محال عقلی همچون اجتماع نقیضین یا ارتفاع آندو و یا اجتماع ضدین و یا... است؟!
ثالثاً: با سند صحیح این فرمایش نبوی ثابت شده است،آنجا که در روز غدیر خم در آن اجتماع بی نظیر فرمود: «اللهم وال من والاه و عاد من عاداه...و أدِرِ الحقّ معه حیث دار» ؛خدایا دوست بدار دوستداران او و دشمن دار دشمنانش را...و حق را دایر مدار او قرار ده.(نهایة الإقدام فی علم الکلام/ابوالفتح محمد بن عبدالکریم شهرستانی ت548هـ،دارالکتاب بیروت/ص493 – مجمع الزواید و منبع الفواید/علیبن ابی بکر هیثمی،ت807هـ/دارالکتب العلمیة،بیروت،1408هـ/ج9/ص106 – ثمار القلوب فی المضاف و المنسوب/ابو منصور عبدالملک بن محمد بن اسماعیل ثعالبی نیشابوری ت429هـ،تحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم/دارالمعارف قاهرة/ص51)
امام فخر رازی نیز در «التفسیر الکبیر»چنین می نویسد: «و اما اینکه علی بن ابطالب بسم الله الرحمن الرحیم را بلند می گفته،به تواتر ثابت شده است و هر کس در دینش به علی بن ابیطالب اقتدا کند به راستی هدایت شده است،و دلیل این سخن فرمایش پیامبر-صلی الله علیه و سلم-است که فرمود: اللهم أدِرِ الحقَّ مع علی حیثُ دار ؛خداوندا حق را هر گونه که علی می گردد،بگردان.»(التفسیر الکبیر/ابو عبدالله فخر الدین محمد بن عمر بن حسین قرشی رازی ت606هـ،چاپ سوم /دار إحیاء التراث العربی،بیروت/ج1/ص111)
براستی آیا ابن تیمیة که قلبش آکنده از محبت و عشق!!! به خاندان وحی بویژه علی بن ابیطالب است سخنان بزرگان پیش از خود را مطالعه ننموده؟!! مگر خطیب بغدادی (قرن پنجم) و زمخشری (قرن ششم) و ثعالبی نیشابوری (قرن پنجم) و امام فخر رازی (قرن هفتم) و ابوالفتح محمد بن عبدالکریم شهرستانی(قرن ششم)و بسیاری از دانشمندان اهل سنت همگی قبل از وی نمی زیسته اند؟!!
آیا این تناقض مدعای نویسنده ی نوشتار مذکور با اذعان و اعتراف ابن تیمیه!!! نیست؟!!


سایت شیعه نیوز