ناموسی که به غصب رفت

نمی دانم عباس اصرار میکرد یا فقط هشدار می داد، شاید نگران برادر زاده اش بود،
شاید چنین سخنانی میانشان رد و بدل شده باشد:
-اگر این دختر را به عقد او در نیاوری ممکن است برایت درد سر دیگری درست کند.
-نه هرگز این کار را نخواهم کرد.
حق هم داشت، درست است که آن دختر(ام کلثوم صغری)، یادگار زهرا(ع) نبود، اما به هر حال او را دوست داشت.هرچه بود، ناموس علی(ع) محسوب می شد.نمی خواست او را به عقد خلیفه دربیاورد.
-او که دختر زهرا نیست.دختر خوانده توست.
-همان که گفتم.
چند سالی بود که از قتل همسرش–زهرا-می گذشت.اما این داغ، داغ هزاران سال است.هرگاه چشمش به خلیفه می افتاد، خاطرات تلخ آن روزها به یادش می آمد.
-خلیفه تهدید کرده است.
-نمی توانم.
اجرای حد سارق، صدور حکم به عنوان کسی که زنا کرده است و حکم قتل، اینها همه تهدیداتی بود که اگر علی بن ابیطالب(علیه السلام) با این ازدواج موافقت نمی فرمود از سوی عمر عملی می شد.
-تو گرچه فاتح خیبری، اما همه می دانند هنوز از رسول خدا صلی الله علیه و آله عهدی برگردن داری، که تا یارانی نیافته ای قیام نکنی.این را همه می دانند، خلیفه هم می داند.
نمی دانم، شاید بعد از اینکه قبول کرد امر تزویج را عمویش عباس به عهده بگیرد باز هم سر در چاه برد، نمی دانم، شاید بازهم نتوانست از خاری که در چشم داشت ناله ای سر دهد.نمی دانم....
فقط می دانم،این ناموسی بود که به غصب رفت.




فطرت