منجی آخرالزمان از نگاه زرتشت و تشیع

آنچه مسلم است اینکه همه ادیان اعم از الهی و غیر الهی معتقدند که در پایان هر دوره ای از تاریخ، انسان از لحاظ معنوی و اخلاقی رو به انحطاط می رود و چون طبعا و فطرتا در حال هبوط و دوری از مبدا است، مانند احجار به سوی پایین حرکت می کند و نمی تواند به خودی خود، به این سیر نزولی و انحطاط معنوی و اخلاقی خاتمه دهد.
پس ناچار روزی یک شخصیت معنوی بلند پایه که از مبدا وحی و الهام و ماوراء طبیعی سرچشمه می گیرد، ظهور خواهد کرد و جهان را از تاریکی جهل و غفل و ظلم و ستم نجات خواهد داد. در این مورد، در تعالیم هر دینی به صورت رمز به حقایق اشاره شده است که با معتقدات آیین های دیگر توافق و هماهنگی کامل دارد.
اعتقادات آیین زرتشت و تشیع در باب مهدویت دارای تشابهات زیادی است. این اشتراکات در ویژگیهای منجی موعود، دوران انتظار و غیبت و بعد از ظهور است. تولد و زندگی منجی موعود در هر دو مذهب همراه با اعجاز و اعمال خارق العاده است. آنان از صفات و سجایای اخلاقی برخوردار هستند. دوران انتظار و غیبت در هر دو مذهب دارای الگوی مشابهی است. جهان در دوران انتظار، آکنده از تباهی ها و نابسامانی هاست. جامعه در زمینه فردی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی به ابتذال کشیده شده است. اوضاع هر روز به طرف فساد و تباهی سیر می کند.
بر اساس متون و روایات زرتشتی و شیعی، در آستانه ظهور منجی موعود شورش ها و قیام هایی به وقوع می پیوندد. این شورش ها و قیام ها نشان دهنده رسیدن زمان ظهور منجی است. در هر دو آیین، جامعه و جهان با حوادث و رویدادهایی غیر منتظره در پایان دوران انتظار و غیبت مصادف می شود که این حوادث از قبل پیشگویی شده است.
در هر دو آیین جامعه ای که پس از ظهور موعود تشکیل می شود، جامعه ای با همه زیباییهاست. در جامعه پس از ظهور، حکومتی جهانی بر بنیاد دین با رهبری خدایی و الهی تشکیل می شود. جهان در آن دوران به قله دانش می رسد. نزاع ها و کشمکش ها پایان می یابد و سرانجام عدل و داد بر همه ارکان جامعه حاکم می شود.

منبع خبر: خبرگزاری شبستان




سایت شیعه نیوز