برخی اتفاقات می‎شوند ملاک مسلمانی. می‎شوند یک دوراهی، که از زمان خودشان تا قرن‎ها بعد انتخاب کنند به کدام مسیر می‎خواهند بروند. نه چیزی کمتر و نه چیزی بیشتر. فقط یک دوراهی، همین.

 

این اتفاقات در برهه‎ای کوتاه اما سرنوشت‎ساز رقم می‎خورند که تکلیف آدم را تا همیشه روشن می‎کنند.

 

تا آخر دنیا هم که بروی، ملاک همان است و چیزی عوض نمی‎شود. تا آخرین روزهایش، تا قیامِ قیامت، تا سخت‎ترین روزهایی که قرآن می‎گوید:

 

إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا

 

هنگامی که زمین به شدت به لرزه درآید

 

حضرت زهرا سلام الله علیها فریاد کشید، جانش را فدا کرد تا ملاکِ مسلمانی و ملاکِ اسلام علوی دست ما بیاید. تا بدانیم که ماجرای علی بن ابیطالب از ماجرای دیگران جداست. تا ما بفهمیم اسلام یعنی علی (ع) و غیر از علی، اسلام معنا پیدا نمی‎کند؛ چه در اسم و چه در معنا و مفهوم.

 

حضرت زهرا جانش را فدا کرد تا بدانیم ملاک مسلمانی با مصلحت قابل معاوضه نیست. دین، قرآن، قیامت، اعتقاد، نماز و ... در مسیر درستش همان است که علی گفت و آنقدر این مهم بود که آن بانو نگذاشت در آن برهه، حرف‎ها عوض شوند و ملاک‎ها تغییر کنند و امروز کسی که بخواهد بداند، خواهد دانست و آنکه نخواهد...

 

در برابر آنان‎که می‎خواستند علی بن ابیطالب علیه السلام را به زور به بیعتگاه ببرند ایستاد، جانش را فدا کرد تا ما امروز بدانیم و بشنویم که: ایها الناس! آن بیعت سوری (که هیچگاه اسمش بیعت نبود) که با شمشیر گرفته شد از سر زور و قلدری بود؛ نه از اختیار.

 

بدانید که دین علی و حرف علی و مرام علی با آنان تفاوت داشت و تفاوت می‎کرد و اصلا حرف دیگری بود و چیز دیگری.

 

فاطمیه را از آن رو پاس می‎داریم که به فرزندان‌مان بگوییم تا بدانند، در عین اتحاد سیاسی با مذاهب دیگر، مذهب ما و آیین ما، علوی است. آیین ما همان است که علی و اولاد علی گفتند. از اعتقادات گرفته تا احکام و اخلاق و مرام و منش...

 



تحریریه سایت فطرت