شب قدر

مشکِ چشمانِ کوچک عباس
آب بر بوسه ی پدر می داد

لب زینب ـ کبوتر احساس ـ
ذکرِ امّن یجیب سر می داد

جگر مجتباییش مشهود
گوشه ی چشم های طوفانی

سینه ی کربلاییش هم بود
در وجود صبور، پنهانی

شب قدر است و آرزو بسیار
آب بر حسِّ کوچه می ریزد

شاید از بوی خاک دیگر بار
پدرِ خاک از زمین خیزد

کوچه خالی ز ازدحام امّا
بر زمین مانده چند کاسه ی شیر

نکند باز از وفور وفا
نذرِ بابا شود نصیب اسیر؟

اشک بود و دعا، نگاه و نگاه
تا پدر ناگهان سفر نکند

دید مادر نشسته چشم به راه
یافت دیگر دعا اثر نکند

روی قرآن گشوده بود به تیغ
گشته تذهیب او، گل لبخند

سوره هایش به خطِّ خون و دریغ
آیه ها را بریده بند از بند!

مستحب است در شبِ احیا
پیش چشمان گشودنِ مصحف

اهل ایمان گرفت قرآن را
بر سر خود ز کوفه تا به نجف...

بیست و یکم رمضان
بیست و سوم مهر85




سایت والقلم