سبوی عمر یک میخ

هر شب سبوی عمر کاسته می شود، و چند روزی است که انتهای آن رخ نمایی می کند. و در دیار دوست هر لبخندی را ستاره ای است و هر اشکی را شفقی. و من اکنون غنوده ام و آه دل را می سرایم. چه آنکه غم دل، سوختنی است. و راه درد، گفتنی. غمی که هر چه آسمان طلوع می کند، به جای کاستن، آن را می پرورد. غم دلم به میخی نظاره می کند. و آن میخ دردنامه ایست که طاقت بازوگویش را ندارم.

سحر، از ناله دیشب به فغان آمدم. چرا که گرمایِ دیروزم به سردی گروید؛ و من از کرده خویش شرمگینم. اگر چه، میخ را، چه به شرم؛ ولی شرمم آمد. اگر چند وقتی زینت یک در بودم، به چند لحظه خجلت او را سبب شدم.

روز های قبل که پدر خانه می آمد، با کنار رفتنِ من، لبخند به لبان بچه ها می غلتید؛ من به خود مفتخر بودم. ولی امروز از خود شرمنده ام که دستمایه مُشتی لااُبالی گشتم، که در برابر گفتهِ مردم که فاطمه در خانه است، گفتند:"حتی اگر چنین باشد."من توان سخن ندارم. شِکوه دارم که من به کار خود راضی نبودم. و آتش غضب خدایی را باعث شدم که فقط به دست آخرین فرزند این خانه خاموش می گردد. من آن روز را نزدیک می بینم.

به نقل از والقلم



سایت والقلم