راهبندان است

پنجره را میدهم پایین و تا آنجا که میشود سرم را میبرم بیرون و نگاه می کنم. اه کش داری می گویم و ضربه ای به فرمان می زنم.
ماندنی ام.
دیر است. شاید اصلا هم دیر نیست. شاید عادت کرده ام که همیشه دیرم باشد. همیشه دیر برسم و دیر کنم.
خاکستری دلگیر آسمان، عصر خود را مدام به شیشه ماشین می مالد و پهن تر میشود.پیچ رادیو را با بی حوصلگی می چرخانم. انگاری تمام رادیو را کرده باشند ضراب خانه...حال هیچ کدام را ندارم.پیچ را چرخانده نچرخانده گوشی ام زنگ می زند.اسم روی صفحه را که می خوانم ذوق می کنم.
"الو...فرنازم خوبی؟...من...الو...فرناز جان...الو...چی شده؟ قطع و وصل میشه...قرار...قول؟ چی...الو..."
قطع میشود.توی رادیو یک آقایی دارد شمرده شمرده حرف میزند.صدایش را کم می کنم و شماره را میگیرم.
مشترک مورد نظر در دسترس...
سانتی متر به سانتی متر داریم حرکت می کنیم.راهبندان از روی پل چرخ خورده و پایین رفته است.تا کی قرار است اینجا گیر بمانم؟ راستی فرناز داشت از کدام قول و قرار می گفت؟ نکند باز حرف شیراز رفتن من است؟ من که قول رفتن ندادم؟...نه!
فرناز حال و روزش خوب نیست.پدرش تصادف کرده و تو کماست.دکترها هم قطع امید کرده اند.از چند سال پیش که مادرش فوت کرد فرناز عاشق پدرش شد.تنها کس اش بود خب.حالا هم زده به سیم آخر و با خدا قهر کرده! وقتی بهم اینرا گفت پشت تلفن دلم لرزید. نشد چیزی بگویم.با آن لجبازی که ازش سراغ دارم میدانستم دیگر همین چند کلمه ای که با من می گوید را هم قطع می کند.می گفت چرا بابای من؟ بابای نمازخون و خداشناس من؟ حالا که...خواستم بگویم خدا بزرگ است...مهربان است...حواسش بهت و بابایت هست...ما از حکمت اش بی خبریم...دیدم کسی که نماز شبش قطع نمیشد اینها را خوبتر از من بلد است...!
گوشی ام زنگ می خورد. هل و دستپاچه می خواهم از سینه ی ماشین برش دارم که مثل ماهی از لای دستان عرق کرده ام لیز می خورد و می افتد پایین.خم میشوم که بردارم صدای بوق های ممتد را میشنوم.آنی که سر بلند می کنم میبینم ماشین جلویی چند متری پایین تر رفته و من هنوز حرکت نکرده ام.زنگ گوشی و پشت بند آن بوق ماشین های پشت سرم...لعنتی، چند متر چه فرقی به حالتون می کنه...راه که باز نیست! سعی می کنم اینرا با نگاه از توی آیینه به راننده پشت سرم بفهمانم. تا گاز بدهم و جلوتر بروم زنگ موبایل قطع می شود. حدسم درست است.فرناز بوده...میگیرم تلفن اش...در دسترس...!
کجایی تو؟ پس چرا آنتن نمیدی؟ خدا...
مرد توی رادیو همان طور آرام آرام دارد حرف میزند.خیلی آرام و شمرده...چنان به رادیو نگاه می کنم که گویی مرد روبرویم حرف بزند:"واقعا تو این ترافیک و وقت تنگ و عصر دلگیر و این وضع خراب شده آنتن، چه جوری اینقده آرومی؟ هان؟"دوباره فرناز را می گیرم...
شیشه را بالا میدهم.بوی دود دارد خفه ام می کند.چی می گفتم به فرناز؟ می گفتم نکن زشته...به خدا که...فرناز می گفت حالا دیگر نماز یومیه هام را هم نمی خوانم.قلبم تیر می کشد.دخترک بدجوری در فشار است. بدی ماجرا این که کیلومترها از هم فاصله داریم.من اینجا، او شیراز...بدی ماجرا اینکه در این موقعیت فقط من یکی را برای شنیدن حرفایش انتخاب کرده است. بدی ماجرا اینکه من خودم...
سر را تکیه میدهم به صندلی و انگشتانم را روی لبانم می چرخانم.خشک خشک است.حرف ها پشت لبم انگار ماسیده اند. وز وزشان را حس می کنم اما بیرون نمی آیند. حرف ها که نه، خدا نه...با خدا نه...با خدا...بی اختیار اشک از گوشه ی چشمم میزند بیرون...وقتی کسی خدا را از دست بدهد دیگر برایش چه می ماند؟ زندگی اش میشود درست مثل همین راهبندان.بن بست بن بست.درد را به کدام امید تحمل کند؟ بلا را به کدام حکمت صبر کند؟ اگر بسم الله نگوید به کدام ذکر کار را آغاز کند؟ چه کسی را یا شافی صدا کند؟
اصلا چرا کاری بکند؟ هان؟
نه فرنازم...با خدا نه...با خدا...خدایا، میبینی؟ در دسترسی؟
آنتن نمیدهد. مرد آرام آرام حرف میزند..."این ما هستیم که در دسترس نیستیم. کمی آزاد کنیم خط درونمان را تا تماس بر قرار شود."هزار بار این جمله را شنیده ام.اما اینبار که صدای آرام مرد با صدای این زن گوشی قاطی میشود حرف را می بلعم.داغ کرده ام.
مرد ادامه میدهد..."غدیر نزدیک است.از علی به خدا نقب بزنیم! از در او وارد شویم تا تضمین شده خدا را داشته باشیم."
غدیر؟ نزدیک است؟...یا امیرالمومنین...گر میگیرم.این چه حالیست؟ توی این راهبندان...این عصر دلگیر!
دیرم است! مانده ام علی جان...
مانده ام؟
با پشت دست چشم می خشکانم و زیر لب می گویم یا علی...گوشی زنگ می خورد.فرناز است.
"الو...سلام عزیزم...کجایی تو؟ چرا هرچه قدر میگیرمت در دسترس نیستی؟ من خوبم...تو کجایی؟"
حرفهایم انگار حجیم شده باشند در گلویم گیر می کنند.هر بار که حرفی میزنم چیزی را قورت میدهم تا کلمه بیرون بریزد.فرناز هم سخت دارد حرف میزند...
"مهتاب...من...قولمون...یادته؟..."
وای چرا یادم نمی آید؟ کدام قولمون...خجالت می کشم..."بگو آره...چی؟"
"مهتاب خدا همین جا بود.خدا کنارم بود.گفتی قول بده خدا را باز پیدا کنی..."گفته بودم.آره.این یک جمله را...یادم می آید.
..."فرنازم...یادمه..."
"مهتاب برای حرف دیگه ای زنگ زده بودم.زنگ زده بودم بگویم نمیشود به قولم عمل کنم.تو حیاط بیمارستان نشسته بودم و داشتم فکر می کردم اصلا خدایی... پرستار که آمد و با خودش مرا برد و بابا را دیدم که از کما بیدار شده خدا را پیدا کردم.من احمق...من خدا را تو آی سی یو پیدا کردم. بعد دیدم خدا تو راهروه...تو پذیرش...تو حیاط...رو زمین...تو آسمون...خدا...همه جا بود.خدا همه جا هس...بابا از کما بیدار شده مهتاب...5 دقیقه س که بیدار شده...پرستار می گفت مدام زمزمه می کنه یا علی...میشنوی مهتاب؟ یا علی..."
هق هق فرناز را دیگر نمیشنوم.گوشی را می اندازم روی صندلی بغل...
یا علی...
راه باز شده.ماشین ها دارند حرکت می کنند.گاز که میدهم عقیق سرخ آویزان از آیینه تاب می خورد.با دست میگیرم و برمی گردانم...ناد علی رویش را خم میشوم و میبوسم...
مرد توی رادیو دعای آخر حرف هایش را می خواند:
الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایه امیر المومنین...



سایت فطرت