در مورد توسّل چه مدرکی در قرآن وجود دارد؟
چهارده معصوم و اولیاء(ع) را وسیله قرار دادن و از خدا حاجت خواستن مانعی ندارد؟

به گزارش شیعه آنلاین به نقل از اندیشه قم، در پاسخ به پرسشهای فوق می توان چنین گفت: (یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله وابتغوا الیه الوسیلة) (سوره مایده آیه: 35).

حقیقت توسل

موضوع مهمی که در این آیه، مورد بحث قرار گرفته، درباره انتخاب وسیله است، وسیله به معنی تقرب جستن یا چیزی که باعث تقرب به دیگری از روی علاقه و رغبت می شود می باشد. وسیله در آیه فوق معنی بسیار وسیعی دارد هر کار و هر چیزی را که باعث نزدیک شدن به پیشگاه مقدس پروردگار می شود شامل می گردد، که مهم ترین آنها ایمان به خدا و پیامبر اکرم(ص) و جهاد و عبادت همچون نماز، زکات، روزه، زیارت خانه خدا، صله رحم، انفاق در راه خدا و هر کار نیک و خیر می باشد.

أمیرالمؤمنین علی(ع) در یکی از خطبه های نهج البلاغه در این باره می فرماید: بهترین چیزی که بوسیله آن می توان به خدا نزدیک شد ایمان به خدا و پیغمبر(ص) و جهاد در راه خدا و بر پاداشتن نماز و دادن زکات فریضه، روزه ماه رمضان و حج و عمره و صله رحم است که انسان را از سقوط نجات می دهد (نهج البلاغه: خ 110).

قرآن و توسل

از آیات دیگر قرآن نیز به خوبی استفاده می شود که وسیله قرار دادن مقام انسان صالحی در پیشگاه خدا و طلب چیزی از خداوند به خاطر او به هیچ وجه ممنوع نیست و منافات با توحید ندارد.

خداوند در (سوره نساء آیه 64) می فرماید: (ولو انهّم إذ ظلموا أنفسهم جاءوک فاستغفروا لله واستغفر لهم الرسول لوجدوا الله تواباً رحیماً) از این آیه استفاده می شود که توسل به پیامبر(ص) و یا ایمه(ع) شرک نیست بلکه یک عمل شایسته و درستی است اگر چنین نبود امر نمی کرد که انسان گناهکار برای قبول توبه و طلب مغفرت دست به دامن پیغمبر اکرم(ص) بزند.

در (سوره یوسف آیه 97) نیز آمده: برادران یوسف از پدر تقاضای بخشش می کنند و به پدرشان می گویند که به پیشگاه خداوند برای آنها استغفار کند و یعقوب نیز این تقاضا را پذیرفت.

توسل در روایات اسلامی

در روایات اسلامی که از طرق شیعه و سنی در دست داریم به خوبی استفاده می شود که توسل به این معنی که پیغمبر(ص) و ایمه(ع) و صالحان و مؤمنان را وسیله قراردادن هیچ گونه اشکالی ندارد بلکه کار خوب و شایسته ای است. این مسأله در روایات بسیار و کتب حدیث نیز نقل شده به عنوان نمونه: سمهودی از دانشمند سرشناس اهل سنت می گوید: مدد گرفتن و شفاعت خواستن در پیشگاه خداوند از پیامبر(ص) و از مقام و شخصیت او هم پیش از خلقت او مجاز است و هم بعد از تولد و هم بعد از رحلتش و هم در عالم برزخ و هم در روز رستاخیز سپس روایت معروف توسل حضرت آدم(ع) را به پیغمبر(ص) از عمر بن خطاب نقل کرده که آدم(ع) روی اطلاعی که از آفرینش پیامبر اسلام(ص) در آینده داشت به پیشگاه خداوند چنین عرض کرد. (یا رب اسیلک بحق محمد لما غفرت لی) از تو تقاضا دارم که مرا ببخشی.

تفسیر نمونه به نقل از کتاب"وفا الوفاء"می نویسد که در زمان خلیفه دوم، سالی قحطی شد بلال به همراه عده ای از صحابه بر سر قبر پیامبر آمده گفت: (یا رسول الله إستسق لأمتک فإنهم هلکوا) ای رسول خدا از خدایت بخواه برای امتت باران نازل کند که امت شما در حال هلاک شدن هستند.

تفسیر نمونه همچنین به نقل از کتاب التوسل می نویسد پس توسل به پیغمبر و ایمه و صالحان و مؤمنان هیچ منعی ندارد چون متوسل، از آنها چیزی نمی خواهد بلکه واسطه قرار می دهد برای نزدیک شدن به خدا و یا از ارواح پاک می خواهد که آنها از خدا بخواهند تا بیماریش را شفا دهد و توفیق حلاوت عبادت عنایت فرماید من اگر به کسی بگویم التماس دعا دارم این تقاضا شرک نیست زیرا او در غیاب من دعا می کند خدا مرا ببخشد .


ارسال: یکشنبه09 تیر 1387/ 23:11ب.ض
پیوند مطلب: http://www.shia-online.ir/article.asp?id=1578



سایت شیعه آنلاین