نام او
و یاد ولیّ او

گاهی وقت ها از تو گفتن و نوشتن، نیازی به این همه تکلف و به خود بستن ندارد. آن قدر ماندنت در پس پرده ی غیبت به درازا کشیده که برای تو نوشتن، لفافه گویی و در پرده سخن گفتن هم نمی خواهد. غصه ها و قصه های تمام نشدنی زندگی ام فراوان است؛ اما دلم می خواهد برای لحظاتی هم که شده تو را غمگین دردها و مشکلاتم نکنم. هروقت دلم می گیرد می خواهم برای تو بنویسم و شرمنده که محتوای نوشته ام سراپا شکایت از زندگی و اوضاع خرابم دارد و باز این تو هستی که به این همه راز و نیاز، گوش فرا می دهی! به راستی صبر و حوصله ی تو را با کدام میزان می توان اندازه گرفت و غربت تو را به وسعت کدام دریای بی کرانه می شود قیاس کرد؟ تنها می توانم بگویم: آقای من، تو خوبی و این همه اعتراف هاست. تو زیبایی به هیأتی شگرف که عالَم و آدم شیدای آنی، دیدار تواند. نفَس هایم به شماره افتاده از هیبت و محبت تو؛ از دوری و نزدیکی تو؛ از بزرگی و ذره پروری تو. تو آن قدر مهربانی که هربار می خوانمت، روی دل گشایت را به سویم برمی گردانی و عمیقا، به دردهایم گوش فرا می دهی و عجیب آن که تو قبل از آن که من لب واکنم، کامم را روا می کنی! نگاه های دل سوزانه ی پدرانه ات و قلب تپنده و مهربان مادرانه ات، آن چنان وجودم را زیر و رو می کند که گویی قالب تهی کردن برای من آسان تر است از بغز تو که در گلویم گره می خورد.
سرورم، من همان نوزاد نو پای دیروزم که نوش مهرت را در دامن مادری پاکدامن به من خوراندی و در زیر سایه پدری غیور، غیرت دفاع از حریم مظلومانه ات را که هربار در یورش ناجوان مردانه ی نامرد مردمانی به چپاول می رود، به من آموختی و امروز، افسوس که من همان طفل دیر پایی ام که غبار گناه و غفلت، چهره ام را تاریک کرده و اکنون سردرگم یک توجه توام. آه، محبوب من، با آن که در فراسوی مرزهای باورم به سر می بری تو را می خوانم و از تو می گویم و می نویسم. باشد تا محبت ازلی تو را با عنایت ابدیت ره توشه ی آخرتم سازم و فنای تو گردم که:
در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم / قصدم به تو افتاد مسیرم که بمیرم
یک قطره ی آبم که در اندیشه دریا / افتادم و باید بپذیرم که بمیرم

احمدرضا رخشی جان



والقلم