خدا تو را کافی است اما

حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکیل(آل عمران 173)
در این که خدا ما را کفایت می کند تردیدی نیست. اما این سخن به این معنا نیست که از نعمت های خدا چشم بپوشیم. نعمت هایی که بوسیله ی آن ها هدایت می شویم، زندگی می کنیم و از مشکلات رها می شویم. آیه 64 سوره ی انفال این امر را برایمان بیشتر روشن می کند:

یا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَسْبُکَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ الْمُؤْمِنینَ
ای نبی، تو را کفایت می کند خدا و آن گروه از مؤمنین که تو را پیروی کردند.

حقیقت امر چنین است که توکل به خداوند متعال در این نیست که بگوییم فقط خدا و به آن چه خداوند برایمان قرار داده توجه نکنیم.
خداوند در حالی که خود را برای پیامبر صلی الله علیه و آله کافی معرفی می کند، مؤمنین را نیز واسطه ای برای یاری و کفایت برای او نشان می دهد.
پس مواظب باشیم از عباراتی چون"فقط خدا"و"حسبنا الله"سوء استفاده نشود!
راستی، خدا کجا و مخلوقات کجا؟ تفاوت کفایت و یاری خداوند و مؤمنین در چیست؟چگونه این دو در کنار هم آمده اند؟(کلیک



فطرت