تفاوت در کفایت

شاید از خود پرسیده باشی تفاوت کمک خواستن از امام رضا علیه السلام و خداوند در چیست؟ اگر من می توانم از خداوند استمداد کنم دیگر چه نیاز است که از امام رضا علیه السلام چیزی بخواهم.
قبل از جواب توجهت را به آیه 64 سوره ی انفال جلب می کنم:

یا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَسْبُکَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ الْمُؤْمِنینَ
ای نبی، تو را کفایت می کند خدا و آن گروه از مؤمنین که تو را پیروی می کنند.

خداوند هم خود را عامل کفایت نبی صلی الله علیه و آله معرفی می کند و هم گروهی از مؤمنین را که یاری دهنده ی ایشان هستند.

سخن این است که خداوند در مقام خدایی خود وابسته به هیچ نیرویی نیست. و هر چه دارد از خود است. پس ما خدا را به خدایی او می خوانیم. و باز سخن این است که آن گروه مؤمنین، نعمتی هستند از جانب خدا تا بوسیله ی آن نعمت ها کار سامان گیرد. بنابراین از آن ها به عنوان نعمت های الهی هم کمک می گیریم.

اگر از خدا کمک خواستیم دلیل نمی شود تا آن هایی را که باعث یاری ما از طرف خدا هستند فراموش کنیم و اگر از امام رضا علیه السلام چیزی خواستیم فراموشمان نشود که او نعمت و یاری دهنده ای است برای ما، از جانب خدا.
فقط باید بدانیم امام رضا علیه السلام هرچه دارند از خداست و قدرت خدا از جانب کسی نیست.

بیشتر بخوانیم:
سخنی کوتاه در مورد شفاعت
در آیه های توسل
توسل به اولیای الهی، موجب شرک و مایه بدعت است؟
آیا آیه‌ای در قرآن کریم در باره جواز توسل به مردگان وجود دارد؟
آیا شفاعت خواستن از انبیاء و صالحین و توسل به آن‌ها شرک است؟
آیا توسل به معصومین (علیهم السّلام) یک نوع شرک محسوب نمی شود؟



فطرت