حرم حسینی همواره مورد دشمنی خلفای اموی و عباسی بوده است و هر کدام فرصت و موقعیتی یافته اند از اهانت به ساحت حرم حضرت اباعبدالله کوتاهی نکرده اند. به گزارش سایت ستاد عتبات عالیاتدر آغاز حکومت بنی عباس زمینه برای زیارت قبرامام حسین(ع) فراهم شد اما در زمان هارون‌الرشید پنجمین خلیفه عباسی در سال 193 هجری قبر شریف امام حسین(ع) و خانه‌های اطراف آن را ویران شد.
پس از هارون‌الرشید بنایی دیگر بر آرامگاه امام سوم شیعیان ساخته شد که تا سال 233 هجری قمری یعنی به خلافت رسیدن متوکل عباسی بر جای ماند اما متوکل عباسی دشمنی با اهل بیت را علنی کرد. متوکل که طاقت دیدن افزایش زایران گسترده‌ بارگاه امام حسین(ع) را نداشت دستور منهدم ساختن قبر شریف امام حسین(ع) و اطراف آن را صادر و زیارت امام حسین(ع) را ممنوع کرد. به دستور او تمام آن منطقه زیر و رو شد و سپس آن را پر از آب کرد. در تاریخ این واقعیت ثبت شده است که شخصی به نام «دیزج» که یهودی‌الاصل بود مامور متوکل عباسی برای کشتن زایران امام حسین(ع) شده بود.
این شخص ماموریت داشت هر زایری را که برای زیارت قبر امام حسین(ع) به آن مناطق پا می‌گذاشت از دم تیغ بگذراند.
بعد از آن که متوکل عباسی در سال 247 هجری به هلاکت رسید بار دیگر بنای بسیار بزرگی بر مزار امام حسین(ع) ساخته شد.این بنا آنقدر ارتفاع داشت که مردم از دور دست آن را تشخیص می‌دادند و برای زیارت به سوی آن رهسپار می‌شدند. از آن به بعد بسیاری از علویان توانستند خانه‌های خود را در نزدیکی قبر شریف امام حسین(ع) در کربلا بنا نهند که در راس آنان «ابراهیم المجاب بن محمد العابد بن الامام موسی بن جعفر(ع)» قرار داشت.او اولین علوی بود که در سرزمین کربلا سکنی گزید و این حادثه در سال 247 هجری اتفاق افتاد.
پس از تاسیس دولت آل بویه عضدالدوله در سال 379 هجری قمری ضریحی از عاج برای قبر شریف امام حسین(ع) ساخت و با بنا نهاده شدن بارگاهی جدید برای سیدالشهدا بازارها و خانه‌های بیشتری در اطراف آن ساخته و شهر کربلا با دیوارهایی بزرگ احاطه شد. این شهر در زمان عضدالدوله بسیار پر رونق و از لحاظ دینی اجتماعی سیاسی اقتصادی و ادبی به شهری بسیار مشهور تبدیل شد.
بعد از انقراض حکومت آل بویه سلجوقیان بر سر کار آمدند که سیاست سلجوقیان نیز بر اهمیت گذاشتن نسبت به عتبات مقدسه قرار گرفت. در آن زمان سلطان ملک شاه سلجوقی و وزیر آن نظام‌الملک در سال 553 هجری قمری دیوارهای بنا نهاده شده و ساختمان‌های حرم شریف امام حسین(ع) را بازسازی کردند و خلیفه «مفتفی» خود شخصا به زیارت قبر امام حسین(ع) رهسپار شد و پس از آن دیگر خلفا نیز از این سیاست تبعیت کردند و به زیارت حرم حسینی رهسپار می‌شدند به طوری که خلیفه ناصرالدین‌الله و المستعصم و المستنصر نیز قبر شریف امام حسین(ع) را زیارت کردند.
زمانی که شاه اسماعیل صفوی درسال 914 هجری بغداد را فتح کرد خود شخصا برای زیارت قبر شریف امام حسین(ع) راهی کربلا شد و دستور داد که ضریحی از طلا برای قبر شریف امام حسین(ع) ساخته شود. او همچنین 12 چلچراغ طلا به قبر شریف امام حسین(ع) هدیه و دستور ساخت صندوقی از نقره‌ خالص را برای بارگاه صادر کرد. وی همچنین بارگاه امام حسین(ع) را با فرش‌های بسیار گرانقیمت آراست.
شاه اسماعیل صفوی به مدت یک شب در حرم امام حسین(ع) اعتکاف کرد و پس از آن راهی زیارت قبر امام علی(ع) در نجف اشرف شد. در عهد قاجار 3 بار گنبد امام حسین(ع) طلاکاری شد و آغامحمدخان موسس قاجاریه در ایران خود شخصا در سال 1207 هجری گنبد امام حسین(ع) را طلاکاری کرد.
فتحعلی شاه قاجار نیز به دلیل آن که طلای گنبد امام حسین(ع) سیاه شده بود برای دومین بار مجددا به طلاکاری این گنبد اقدام کرد. در سال 1216 هجری کربلا و حرم امام حسین(ع) مورد هجوم وحشیانه‌ گروهی از وهابیون به رهبری سعود ابن عبدالعزیز قرار گرفت. وی در روز عید غدیر این شهر را به محاصره درآورد و اکثر اهالی آن را چه آنانی که در بازار بودند و چه آنانی را که به خانه‌های خود پناه بردند از دم تیغ گذراند.
سعود ابن عبدالعزیز در آن زمان با بیش از 12 هزار سرباز وارد شهر کربلا شد و پس از کشتن بسیاری از ساکنان این شهر صندوق‌های قبر شریف امام حسین(ع) را که انبوهی از طلا و پول و اشیای گرانبهای هدیه شده بود به تاراج برد.

تابناک