امام دوازدهم در کلام یازده امام

به مناسبت میلاد باسعادت حضرت صاحب الزمان عجل الله فرجه الشریف

 

سخنان امام علی (علیه السلام) درباره امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

 

قَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ علیه السلام وَ هُوَ عَلَی الْمِنْبَرِ یَخْرُجُ رَجُلٌ مِنْ وُلْدِی فِی آخِرِ الزَّمَانِ أَبْیَضُ مُشْرَبٌ حُمْرَةً مُنْدَحُّ الْبَطْنِ عَرِیضُ الْفَخِذَیْنِ عَظِیمٌ مُشَاشُ الْمَنْکِبَیْنِ بِظَهْرِهِ شَامَتَانِ شَامَةٌ عَلَی لَوْنِ جِلْدِهِ وَ شَامَةٌ عَلَی شِبْهِ شَامَةِ النَّبِیِّ ص لَهُ اسْمَانِ اسْمٌ یَخْفَی وَ اسْمٌ یَعْلُنُ فَأَمَّا الَّذِی یَخْفَی فَأَحْمَدُ وَ أَمَّا الَّذِی یَعْلُنُ فَمُحَمَّدٌ فَإِذَا هَزَّ رَایَتَهُ أَضَاءَ لَهَا مَا بَیْنَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَ یَضَعُ یَدَهُ عَلَی رُءُوسِ الْعِبَادِ فَلَا یَبْقَی مُؤْمِنٌ إِلَّا صَارَ قَلْبُهُ أَشَدَّ مِنْ زُبَرِ الْحَدِیدِ وَ أَعْطَاهُ اللَّهُ قُوَّةَ أَرْبَعِینَ رَجُلًا وَ لَا یَبْقَی مَیِّتٌ إِلَّا دَخَلَتْ عَلَیْهِ تِلْکَ الْفَرْحَةُ فِی قَبْرِهِ وَ هُمْ یَتَزَاوَرُونَ فِی قُبُورِهِمْ وَ یَتَبَاشَرُونَ بِقِیَامِ الْقَایِمِ؛‏

 

امیر المؤمنین- علیه السّلام- بر روی منبر فرمود: مردی از فرزندان من در آخر الزمان خروج می‏کند که سفید و مایل به سرخی است. شکم او عریض و رانهایش پهن و چهارشانه است. در پشتش دو خال وجود دارد که یکی به رنگ پوستش و خال دیگر شبیه خال پیامبر - صلّی اللَّه علیه و آله - می‏باشد. او دو اسم دارد؛ اسمی که اظهار نمی‏شود و مخفی است و نامی که آشکار می‏گردد، اوّلی «احمد» و دیگری «محمّد» است. وقتی پرچم او برافراشته شود، ما بین مشرق و مغرب را روشن می‏سازد و دست رحمتش را بر سر بندگان قرار می‏دهد و مؤمنی باقی نمی‏ماند مگر اینکه قلبش از پاره آهن گداخته شده، سخت‏تر می‏شود و خداوند نیروی چهل مرد را به او می‏دهد و هیچ مرده‏ای باقی نمی‏ماند مگر اینکه آن شادی در قبرش بر او وارد می‏شود و مردگان در قبرهایشان به دیدار یک دیگر رفته و همدیگر را به قیام قایم - عجّل اللَّه تعالی فرجه الشریف - بشارت می‏دهند.

 

بحار الأنوار، ج‏۵۱، ص ۳۵

 

وَ قَالَ علیه السلام إِذَا اخْتَلَفَ رُمْحَانِ فِی الشَّامِ فَهُوَ آیَةٌ مِنْ آیَاتِ اللَّهِ قِیلَ ثُمَّ مَهْ قَالَ ثُمَّ رَجْفَةٌ تَکُونُ بِالشَّامِ یَهْلِکُ فِیهَا مِایَةُ أَلْفٍ یَجْعَلُهَا اللَّهُ رَحْمَةً لِلْمُؤْمِنِینَ وَ عَذَاباً عَلَی الْکَافِرِینَ فَإِذَا کَانَ کَذَلِکَ فَانْظُرُوا إِلَی أَصْحَابِ الْبَرَاذِینِ الشُّهُبِ وَ الرَّایَاتِ الصُّفْرِ تُقْبِلُ مِنَ الْمَغْرِبِ حَتَّی تَحُلَّ بِالشَّامِ فَإِذَا کَانَ کَذَلِکَ فَانْتَظِرُوا خَسْفاً بِقَرْیَةٍ مِنْ قُرَی الشَّامِ یُقَالُ لَهَا حَرَسْتَا؛

 

و فرمود: هنگامی که در شام دو نیزه (دو نفر مدعی حکومت) رو در رو و به جان هم افتادند، آن علامتی از علایم الهی است. سؤال شد بعد از آن چه می‏شود؟ فرمود: چنان اضطراب و شورشی در شام واقع می‏شود که در آن صد هزار نفر به هلاکت می‏رسند و این را خداوند، رحمت برای مؤمنان و کیفری برای بی‏دینان قرار می‏دهد. وقتی آن روز فرا رسید، خواهید دید که سواران (ترک) با اسبهای «براذین» با نیروی کافی و پرچمهای زرد از سمت مغرب می‏آیند تا به شام می‏رسند. وقتی این چنین شد، منتظر باشید که در یکی از دهات شام به نام «حرستا» به زمین فرو می‏رود.

 

بحار الأنوار، ج‏۵۲، ص ۲۵۳

 

سخنان امام حسن (علیه السلام) درباره امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

 

قال الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍّ علیه السلام لَا یَکُونُ هَذَا الْأَمْرُ الَّذِی تَنْتَظِرُونَ حَتَّی یَتَبَرَّأَ بَعْضُکُمْ مِنْ بَعْضٍ وَ یَلْعَنَ بَعْضُکُمْ بَعْضاً وَ یَتْفُلَ بَعْضُکُمْ فِی وَجْهِ بَعْضٍ وَ حَتَّی یَشْهَدَ بَعْضُکُمْ بِالْکُفْرِ عَلَی بَعْضٍ قِیلَ مَا فِی ذَلِکَ خَیْرٌ قَالَ الْخَیْرُ کُلُّهُ فِی ذَلِکَ عِنْدَ ذَلِکَ یَقُومُ قَایِمُنَا فَیَرْفَعُ ذَلِکَ کُلَّهُ‏؛

 

امام حسن مجتبی- علیه السّلام- فرمود: این امر که شما منتظر آن هستید واقع نمی‏شود مگر بعد از آنکه بعضی از شما از بعضی دیگر دوری جویید و یک دیگر را لعن و نفرین کنید و آب دهان به صورت یک دیگر بیندازید و بعضی از شما بر علیه دیگری گواهی و شهادت به کفر دهد.

 

عرض شد: خیری در زندگی آن روز نیست.

 

فرمود: تمام خیر و خوبی در آن روز است؛ زیرا در آن وقت است که قایم ما قیام می‏کند و تمام این اعمال زشت را از میان برمی‏دارد.

 

الخرایج و الجرایح، ج‏۳، ص ۱۱۵۳

 

سخنان امام حسین (علیه السلام) درباره امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

 

عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ علیهما السلام أَنَّهُ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا وَ إِنِّی لَأَعْلَمُ یَوْماً لَنَا مِنْ هَؤُلَاءِ أَلَا وَ إِنِّی قَدْ أَذِنْتُ لَکُمْ فَانْطَلِقُوا جَمِیعاً فِی حِلٍّ فَقَالُوا مَعَاذَ اللَّهِ قَالَ إِنَّ قُدَّامَ الْقَایِمِ عَلَامَاتٌ تَکُونُ مِنَ اللَّهِ لِلْمُؤْمِنِینَ وَ هِیَ قَوْلُ اللَّهِ وَ لَنَبْلُوَنَّکُمْ یَعْنِی الْمُؤْمِنِینَ قَبْلَ خُرُوجِ الْقَایِمِ بِشَیْ‏ءٍ مِنَ الْخَوْفِ مِنْ مُلُوکِ بَنِی الْعَبَّاسِ فِی آخِرِ سُلْطَانِهِمْ وَ الْجُوعِ لِغَلَاءِ أَسْعَارِهِمْ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ فَسَادِ التِّجَارَاتِ وَ قِلَّةِ الْفَضْلِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَنْفُسِ مَوْتٍ ذَرِیعٍ وَ نَقْصٍ مِنَ الثَّمَراتِ قِلَّةِ زَکَاءِ مَا یُزْرَعُ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِینَ عِنْدَ ذَلِکَ بِتَعْجِیلِ خُرُوجِ الْقَایِمِ؛‏

 

از امام حسین- علیه السّلام- روایت شده است که به اصحابش فرمود: آگاه باشید! که برای ما روزی از اینهاست. آگاه باشید که به شما اجازه دادم و بر شما حلال است و هر جا که می‏خواهید بروید. آنان گفتند: به خدا پناه می‏بریم! فرمود: پیش از ظهور قایم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) علاماتی از جانب خداوند برای مؤمنین می‏باشد و آنها قول خداوند است که می‏فرماید: وَ لَنَبْلُوَنَّکُمْ (شما را می‏آزماییم) یعنی مؤمنین را قبل از ظهور قایم- عجّل اللَّه تعالی فرجه الشریف؛

 

بِشَیْ‏ءٍ مِنَ الْخَوْفِ (با ترس) یعنی خوف از پادشاهان بنی عباس در آخر سلطنتشان.

 

و الجوع (و گرسنگی) [یعنی‏] بخاطر گرانی قیمت‏ها و نرخ‏ها.

 

وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ (کمبود مالی) [یعنی‏] فساد تجارت‏ها و کمی منفعت و سود.

 

وَ الْأَنْفُسِ (کم شدن جانها) [یعنی‏] مرگ‏های سریع و پی در پی.

 

و الثمرات (کم شدن میوه‏ها و زراعات) [یعنی‏] کم رشدی و پژمردگی حبوبات و بی‏برکتی میوه‏هاست.

 

و بشر الصابرین (صابران را مژده بده) [یعنی‏] در این هنگام نزدیک بودن ظهور قایم- عجّل اللَّه تعالی فرجه الشریف- است

 

الخرایج و الجرایح، ج‏۳، ص ۱۱۵۳

 

سخنان امام سجاد (علیه السلام) درباره امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

 

وَ قِیلَ لِعَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ علیه السلام صِفْ لَنَا خُرُوجَ الْمَهْدِیِّ وَ عَرِّفْنَا دَلَایِلَهُ وَ عَلَامَاتِهِ فَقَالَ یَکُونُ قَبْلَ خُرُوجِهِ خُرُوجُ رَجُلٍ یُقَالُ لَهُ عَوْفٌ السُّلَمِیُّ بِأَرْضِ الْجَزِیرَةِ وَ یَکُونُ مَأْوَاهُ تَکْرِیتَ وَ قَتْلُهُ بِمَسْجِدِ دِمَشْقَ ثُمَّ یَکُونُ خُرُوجُ شُعَیْبِ بْنِ صَالِحٍ بِسَمَرْقَنْدَ ثُمَّ یَخْرُجُ السُّفْیَانِیُّ الْمَلْعُونُ بِالْوَادِی الْیَابِسِ وَ هُوَ مِنْ وُلْدِ عُتْبَةَ بْنِ أَبِی سُفْیَانَ فَإِذَا ظَهَرَ السُّفْیَانِیُّ أَخَذَ فِی الْمَهْدِیِّ ثُمَّ یَخْرُجُ بَعْدَ ذَلِکَ

 

 

 

 

به حضرت امام زین العابدین- علیه السّلام- عرض شد: آمدن و ظهور مهدی - عجّل اللَّه تعالی فرجه الشریف - و نشانه‏ها و علایم آن را برای ما بیان فرمایید: فرمود: پیش از ظهور او مردی به نام «عوف (بن) سلمی» از جزیره، خروج می‏کند. سکونت و محل استقرار او «تکریت» بوده و در مسجد دمشق کشته می‏شود. آنگاه شعیب بن صالح از سمرقند خروج می‏کند و سپس سفیانی ملعون از بیابان یابس می‏آید. سفیانی از اولاد عتبة بن ابی سفیان است و وقتی او خروج می‏کند در جستجوی «مهدی» برمی‏آید و بعد از آن، حضرت قیام می‏کند.

 

بحار الأنوار، ج‏۵۲، ص ۲۱۳

 

سخنان امام باقر (علیه السلام) درباره امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

 

قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ الْبَاقِرُ علیه السلام لِجَابِرٍ الْجُعْفِیِّ الْزَمِ الْأَرْضَ وَ لَا تُحَرِّکْ یَداً وَ لَا رِجْلًا حَتَّی تَرَی عَلَامَاتٍ أَذْکُرُهَا لَکَ وَ مَا أَرَاکَ تُدْرِکُ اخْتِلَافَ بَنِی الْعَبَّاسِ وَ مُنَادِیاً یُنَادِی مِنَ السَّمَاءِ وَ یَجِییُکُمُ الصَّوْتُ مِنْ نَاحِیَةِ دِمَشْقَ وَ تُخْسَفُ قَرْیَةٌ مِنْ قُرَی الشَّامِ تُسَمَّی الْجَابِیَةَ وَ سَتُقْبِلُ إِخْوَانُ التُّرْکِ حَتَّی یَنْزِلُوا الْجَزِیرَةَ وَ سَتُقْبِلُ مَارِقَةُ الرُّومِ حَتَّی یَنْزِلُوا الرَّمْلَةَ فَتِلْکَ السَّنَةَ فِیهَا اخْتِلَافٌ کَثِیرٌ فِی کُلِّ أَرْضٍ مِنْ نَاحِیَةِ الْمَغْرِبِ فَأَوَّلُ أَرْضٍ تُخَرَّبُ الشَّامُ ثُمَّ یَخْتَلِفُونَ عَلَی ثَلَاثِ رَایَاتٍ رَایَةِ الْأَصْهَبِ وَ رَایَةِ الْأَشْهَبِ وَ رَایَةِ السُّفْیَانِیِ‏

 

امام محمّد باقر - علیه السّلام - به جابر جعفی فرمود: از زمین حرکت نکن و در جای خود بنشین و جابجا نشود تا علامات ظهوری را - که آنها را درک نمی‏کنی و در آن زمان نخواهی بود - برای تو بیان کنم: اختلاف بنی عباس، منادی که از آسمان ندا می‏دهد، صدایی که از جانب دمشق به شما می‏رسد و قریه‏ای از قریه‏های شام به نام «جابیه» در زمین فرو می‏رود. گروهی از برادران ترک خروج می‏کنند تا اینکه در «جزیره» فرود می‏آیند. جمعی از روم خروج نموده و پیش می‏آیند و در «رمله» فرود می‏آیند، در آن سال اختلافات بسیاری در تمام روی زمین ایجاد می‏شود، نخستین سرزمینی که خراب می‏شود «شام» است، سپس مردم با سه پرچم مختلف با هم کشمکش و اختلاف می‏کنند، یک پرچم سرخ و سفید، دیگری سیاه و سفید و سوّمی پرچم سفیانی می‏باشد.

 

الخرایج و الجرایح، ج‏۳، ص ۱۱۵۷

 

وَ قَالَ علیه السلام کَأَنِّی بِالْقَایِمِ علیه السلام یَوْمَ عَاشُورَاءَ یَوْمَ السَّبْتِ قَایِماً بَیْنَ الرُّکْنِ وَ الْمَقَامِ یَدُ جَبْرَیِیلَ عَلَی یَدِهِ یُنَادِی بِالْبَیْعَةِ لِلَّهِ فَیَمْلَؤُهَا عَدْلًا

 

و فرمود: گویا قایم - عجّل اللَّه تعالی فرجه الشریف - را در روز عاشورا می‏بینم که در میان رکن و مقام ایستاده و دست جبرییل روی دست اوست و مردم را به بیعت با خداوند دعوت می‏کند، آنگاه زمین را پر از عدل و داد می‏نماید.

 

الخرایج و الجرایح، ج‏۳، ص ۱۱۵۹

 

سخنان امام صادق (علیه السلام) درباره امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

 

قَالَ علیه السلام لَا یَخْرُجُ الْقَایِمُ حَتَّی یَخْرُجَ اثْنَا عَشَرَ رَجُلًا مِنْ بَنِی هَاشِمٍ کُلُّهُمْ یَدْعُو إِلَی نَفْسِهِ‏

 

فرمود: قایم (عج) ظهور نمی‏کند مگر اینکه پیش از او دوازده نفر از بنی هاشم که همه‏شان مردم را به سوی پیروی خودشان دعوت می‏کنند (و مدعی امامتند) خروج می‏نمایند

 

الخرایج و الجرایح، ج‏۳، ص ۱۱۶۱

 

سخنان امام کاظم (علیه السلام) درباره امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

 

وَ قَالَ مُوسَی بْنُ جَعْفَرٍ علیه السلام فِی قَوْلِهِ وَ أَسْبَغَ عَلَیْکُمْ نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَةً الظَّاهِرَةُ الْإِمَامُ الظَّاهِرُ وَ الْبَاطِنَةُ الْإِمَامُ الْغَایِبُ یَغِیبُ عَنْ أَبْصَارِ النَّاسِ شَخْصُهُ تَظْهَرُ لَهُ کُنُوزُ الْأَرْضِ وَ یُقَرَّبُ عَلَیْهِ کُلُّ بَعِیدٍ؛

 

امام موسی بن جعفر- علیه السّلام- در رابطه با قول خدای متعال که می‏فرماید: خداوند نعمتهای ظاهری و باطنی را برای شما تمام کرد، فرمود: منظور از نعمت ظاهری، امام ظاهر و مقصود از نعمت باطنی، امام غایب است که وجودش از دیدگان مردم پنهان می‏شود و گنجهای زمین برای او آشکار می‏گردد و هر دوری برای او نزدیک می‏شود.

 

الخرایج و الجرایح، ج‏۳، ص ۱۱۶۶

 

وَ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ جَهْمٍ سَأَلَ رَجُلٌ أَبَا الْحَسَنِ علیه السلام عَنِ الْفَرَجِ فَقَالَ تُرِیدُ الْإِکْثَارَ أَوْ أُجْمِلُ لَکَ قَالَ بَلْ تُجْمِلُهُ لِی قَالَ إِذَا تَحَرَّکَتْ رَایَاتُ قَیْسٍ بِمِصْرَ وَ رَایَاتُ کِنْدَةَ بِخُرَاسَانَ أَوْ ذَکَرَ غَیْرَ کِنْدَةَ؛

 

از حسن بن جهم روایت شده است که: مردی از حضرت موسی بن جعفر- علیه السّلام- از ظهور حضرت ولی عصر - عجّل اللَّه تعالی فرجه الشریف - سؤال کرد، حضرت فرمود: می‏خواهی مفصلاً برای تو بیان کنم یا به طور اجمال و اختصار؟

 

عرضه داشت: بلکه اجمالی از آن را بیان فرمایید.

 

حضرت فرمود: ظهور امام زمان هنگامی است که پرچمهای قیس در مصر و پرچمهای کنده (یا غیر کنده) در خراسان به اهتزاز در آیند.

 

الخرایج و الجرایح، ج‏۳، ص ۱۱۶۶

 

وَ قَالَ علیه السلام إِنَّ الْقَایِمَ یُنَادَی بِاسْمِهِ لَیْلَةَ ثَلَاثٍ وَ عِشْرِینَ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ یَقُومُ یَوْمَ عَاشُورَاءَ فَلَا یَبْقَی رَاقِدٌ إِلَّا قَامَ وَ لَا قَایِمٌ إِلَّا قَعَدَ وَ لَا قَاعِدٌ إِلَّا قَامَ عَلَی رِجْلَیْهِ مِنْ ذَلِکَ الصَّوْتِ وَ هُوَ صَوْتُ جَبْرَیِیلَ‏؛

 

و فرمود: گوینده‏ای از آسمان در شب ۲۳ ماه رمضان نام قایم- عجّل اللَّه تعالی فرجه الشریف - را می‏برد و روز عاشورا قیام می‏کند، پس (از آن صدا) هر کس خواب است بیدار و هر کس ایستاده می‏نشیند و هر کس نشسته از وحشت آن صدا بر می‏خیزد و آن صدای جبرییل - علیه السّلام - است.

 

الخرایج و الجرایح، ج‏۳، ص ۱۱۶۶

 

وَ قَالَ إِذَا قَامَ الْقَایِمُ ع أُتِیَ الْمُؤْمِنُ فِی قَبْرِهِ فَیُقَالُ لَهُ یَا هَذَا إِنَّهُ قَدْ ظَهَرَ صَاحِبُکَ فَإِنْ تَشَأْ أَنْ تَلْحَقَ بِهِ فَالْحَقْ وَ إِنْ تَشَأْ أَنْ تقم [تُقِیمَ] فِی کَرَامَةِ رَبِّکَ فَقُمْ‏؛

 

و فرمود: هنگامی که قایم - عجّل اللَّه تعالی فرجه الشریف - قیام کند بر سر قبر مؤمن می‏آیند و به او گفته می‏شود: ای فلانی! امامت ظهور کرده اگر می‏خواهی به او ملحق شوی، ملحق شو و اگر می‏خواهی نزد پروردگارت اقامت کنی، چنین کن.

 

الخرایج و الجرایح، ج‏۳، ص ۱۱۶۶

 

سخنان امام رضا (علیه السلام) درباره امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

 

وَ قَالَ الرِّضَا علیه السلام لَا بُدَّ مِنْ فِتْنَةٍ صَمَّاءَ صَیْلَمٍ یَسْقُطُ فِیهَا کُلُّ بِطَانَةٍ وَ وَلِیجَةٍ وَ ذَلِکَ عِنْدَ فِقْدَانِ الشِّیعَةِ الثَّالِثَ مِنْ وُلْدِی یَبْکِی عَلَیْهِ أَهْلُ السَّمَاءِ وَ أَهْلُ الْأَرْضِ وَ کَمْ مِنْ مُؤْمِنٍ مُتَأَسِّفٍ حَرَّانَ حَیْرَانَ حَزِینٍ عِنْدَ فِقْدَانِ الْمَاءِ الْمَعِینِ کَأَنِّی بِهِمْ شَرَّ مَا یَکُونُونَ وَ قَدْ نُودُوا نِدَاءً یَسْمَعُهُ مَنْ بَعُدَ کَمَا یَسْمَعُهُ مَنْ قَرُبَ یَکُونُ رَحْمَةً لِلْمُؤْمِنِینَ وَ عَذَاباً عَلَی الْکَافِرِینَ فَقَالَ لَهُ الْحَسَنُ بْنُ مَحْبُوبٍ وَ أَیُّ نِدَاءٍ هُوَ قَالَ یُنَادَوْنَ فِی شَهْرِ رَجَبٍ ثَلَاثَةَ أَصْوَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ صَوْتاً أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَی الظَّالِمِینَ‏ وَ الصَّوْتُ الثَّانِی أَزِفَتِ الْآزِفَةُ یَا مَعْشَرَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الصَّوْتُ الثَّالِثُ یَرَوْنَ بَدَناً بَارِزاً نَحْوَ عَیْنِ الشَّمْسِ هَذَا أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ قَدْ کَرَّ فِی هَلَاکِ الظَّالِمِینَ وَ فِی رِوَایَةِ الْحِمْیَرِیِّ وَ الصَّوْتُ الثَّالِثُ بَدَنٌ یُرَی فِی قَرْنِ الشَّمْسِ یَقُولُ إِنَّ اللَّهَ بَعَثَ فُلَاناً فَاسْمَعُوا لَهُ وَ أَطِیعُوا وَ قَالا جَمِیعاً فَعِنْدَ ذَلِکَ یَأْتِی لِلنَّاسِ الْفَرَجُ وَ یَوَدُّ الْأَمْوَاتُ أَنْ لَوْ کَانُوا أَحْیَاءً وَ یَشْفِی اللَّهُ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِینَ

 

امام رضا - علیه السّلام - فرمود: لا جرم آشوب «صمّاء صیلم» رخ می‏دهد که زیرکان و اشخاص با احتیاطی که از خواص ما می‏باشند نیز به آن ورطه کشیده می‏شوند. و این به هنگامی است که شیعیان، سومین (امام) از اولاد مرا از دست بدهند. اهل آسمان و زمین بر وی می‏گریند و چه بسیارند مؤمنینی که موقع از دست رفتن «ماء معین» آب صاف و زلال و جاری (قایم) متأسف و تشنه و حیران و محزون می‏باشند. گویا آنان را می‏بینم که ندایشان می‏کنند و آن صدا از دور شنیده می‏شود؛ چنان که از نزدیک شنیده می‏شود و آن صدا برای اهل ایمان رحمت و برای کافران عذاب است.

 

حسن بن محبوب عرض کرد: آن صدا چیست؟ فرمود: در ماه رجب سه صدا از آسمان شنیده می‏شود: صدای اوّل اینست: «أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَی الظَّالِمِینَ؛ آگاه باشید لعنت خدا بر ظالمین باد،» صدای دوّم می‏گوید: «ای اهل ایمان! روز رستاخیز نزدیک است». و در صدای سوّم شخصی را آشکارا در سمت خورشید می‏بینید که می‏گوید: «این امیر المؤمنین است که برای کشتن بیدادگران حمله می‏آورد.»

 

و در روایت حمیری آمده است: در صدای سوّم بدنی از نزدیک خورشید دیده می‏شود که می‏گوید: «خداوند فلانی را فرستاد، سخنان او را بشنوید و از او پیروی کنید». و هر دو راوی گفته‏اند: در این موقع فرج (و آزادی) مردم فرا می‏رسد و آنان که مرده‏اند دوست می‏داشتند که در آن وقت زنده می‏بودند و خداوند دلهای مردم با ایمان را التیام و شفا می‏بخشد.

 

بحار الأنوار، ج‏۵۱، ص ۱۵۲

 

سخنان امام جواد (علیه السلام) درباره امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

 

وَ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ التَّقِیُّ ع لِعَبْدِ الْعَظِیمِ الْحَسَنِیِّ الْمَهْدِیُّ الَّذِی یَجِبُ أَنْ یُنْتَظَرَ فِی غَیْبَتِهِ وَ یُطَاعَ فِی ظُهُورِهِ وَ هُوَ الثَّالِثُ مِنْ وُلْدِی وَ إِنَّ اللَّهَ لَیُصْلِحُ أَمْرَهُ فِی لَیْلَةٍ کَمَا أَصْلَحَ أَمْرَ کَلِیمِهِ مُوسَی ع حَیْثُ ذَهَبَ لِیَقْتَبِسَ لِأَهْلِهِ نَاراً هُوَ سَمِیُّ رَسُولِ اللَّهِ ص وَ کَنِیُّهُ تُطْوَی لَهُ الْأَرْضُ‏ قِیلَ وَ لِمَ سُمِّیَ الْقَایِمَ قَالَ لِأَنَّهُ یَقُومُ بَعْدَ مَوْتِ ذِکْرِهِ وَ ارْتِدَادِ أَکْثَرِ الْقَایِلِینَ بِإِمَامَتِهِ وَ سُمِّیَ الْمُنْتَظَرَ لِأَنَّ لَهُ غَیْبَةً یَطُولُ أَمَدُهَا فَیَنْتَظِرُ خُرُوجَهُ الْمُخْلِصُونَ وَ یُنْکِرُهُ الْمُرْتَابُونَ وَ یَهْلِکُ الْمُسْتَعْجِلُونَ

 

حضرت امام محمّد تقی- علیه السّلام- به حضرت عبد العظیم حسنی فرمود: مهدی کسی است که واجب است در عصر غیبتش در انتظار او باشند. و در زمان ظهورش فرمان او اطاعت شود. و او فرزند سوّم از اولاد من است و خداوند امر او را (مقدّمات ظهورش را) در یک شب اصلاح و فراهم می‏نماید، همچنان که امر کلیمش حضرت موسی- علیه السّلام- را وقتی که رفت تا برای اهلش (خانواده‏اش) آتش بیاورد، فراهم نمود. او همنام و هم کنیه رسول خدا - صلّی اللَّه علیه و آله - است و زمین برای او پیچیده می‏شود.

 

سؤال شد: چرا «قایم» به این نام نامیده شد؟ فرمود: چون بعد از اینکه از یادها برود و بعد از مرتد شدن (روگردانیدن) اکثر قایلین به امامتش، قیام می‏کند.

 

و «منتظر» نامیده شده؛ زیرا غیبتی طولانی برای اوست که افراد مخلص، منتظر ظهورش بوده و شک‏کنندگان او را انکار کرده و کسانی که عجله می‏کنند، هلاک می‏شوند.

 

الخرایج و الجرایح، ج‏۳، ص ۱۱۷۲

 

سخنان امام هادی(علیه السلام) درباره امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

 

عَنْ عَلِیِّ بْنِ مُحَمَّدٍ النَّقِیِّ علیه السلام قَالَ إِذَا غَابَ صَاحِبُکُمْ عَنْ دَارِ الظَّالِمِینَ فَتَوَقَّعُوا الْفَرَجَ‏؛

 

از حضرت امام علی النقی- علیه السّلام- روایت شده است که فرمود: هنگامی که امام شما از منزل ستمگران غایب گردید، منتظر فرج و ظهور او باشید.

 

کمال الدین و تمام النعمة، ج‏۲، ص ۳۸۱

 

وَ قَالَ علیه السلام صَاحِبُ هَذَا الْأَمْرِ مَنْ یَقُولُ النَّاسُ إِنَّهُ لَمْ یُولَدْ بَعْدُ؛

 

و فرمود: صاحب این امر کسی است که مردم می‏گویند او هرگز متولد نشده است.

 

کمال الدین و تمام النعمة، ج‏۲، ص ۳۸۲

 

سخنان امام حسن عسکری (علیه السلام) درباره امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

 

وَ قَالَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍّ الْعَسْکَرِیُّ علیه السلام لِأَحْمَدَ بْنِ إِسْحَاقَ وَ قَدْ أَتَاهُ لِیَسْأَلَهُ عَنِ الْخَلَفِ بَعْدَهُ فَقَالَ مُبْتَدِیاً مَثَلُهُ مَثَلُ الْخَضِرِ وَ مَثَلُهُ مَثَلُ ذِی الْقَرْنَیْنِ إِنَّ الْخَضِرَ شَرِبَ مِنْ مَاءِ الْحَیَاةِ فَهُوَ حَیٌّ لَا یَمُوتُ حَتَّی یُنْفَخَ فِی الصُّورِ وَ إِنَّهُ لَیَحْضُرُ الْمَوْسِمَ کُلَّ سَنَةٍ وَ یَقِفُ بِعَرَفَةَ فَیُؤَمِّنُ عَلَی دُعَاءِ الْمُؤْمِنِینَ وَ سَیُونِسُ اللَّهُ بِهِ وَحْشَةَ قَایِمِنَا فِی غَیْبَتِهِ وَ یَصِلُ بِهِ وَحْدَتَهُ فَلَهُ الْبَقَاءُ فِی الدُّنْیَا مَعَ الْغَیْبَةِ عَنِ الْأَبْصَارِ؛

 

حضرت امام حسن عسکری- علیه السّلام- به احمد بن اسحاق که به منظور پرسش نمودن از جانشین آن حضرت نزد او آمده بود، ابتدایا قبل از سؤال فرمود: مثل او مانند مثل خضر و ذو القرنین است؛ خضر از آب حیات نوشید و زنده است و نمی‏میرد تا اینکه در صور دمیده شود. و او هر سال در موسم حج حاضر می‏شود و در عرفه، توقف می‏کند و وقتی مؤمنین دعا می‏کنند، آمین می‏گوید. خداوند تنهایی قایم ما را در زمان غیبت، به وسیله انس گرفتن با او بر طرف می‏سازد و تنهایی او را به خود وصل می‏کند. پس برای اوست باقی ماندن در دنیا با پوشیده و غایب بودن از دیده‏ها.

 

الخرایج و الجرایح، ج‏۳، ص ۱۱۷۵



ابنا