،عید خون همان «عید اضحی»، به معنی قربانی کردن است. در سرزمین مِنا با قربانی گوسفند، «مَنْ» به «ما» تبدیل می‏شود؛ زیرا فلسفه عمل حج‏گزار و قربانی کننده این است که او با تمسک به حقیقت «ورع» گلوی دیوِ طمع را می‏برد و آنچه از قربانی به خدای سبحان می‏رسد، گوشت و خون نیست، بلکه روح کردار و جان عمل (تقوا) است و حاجی وارث ابراهیم خلیل الرحمن (علیه ‏السلام)است که اسماعیل نفسش را به قربانگاه می‏برد و آن را ذبح می‏کند و به لقاء‎الله می‏رسد.
قربانی در مِنا مقدمه رسیدن به غدیر است؛ چرا که اگر هوای نفس در مِنا قربانی نشود، در غدیرخم تسلیم حق شدن مشکل است و حضرت ابراهیم علیه‏السلام با ذبح اسماعیل مسلمانان را بیمه کرد که به جای فرزندانشان، گوسفند قربانی کنند و حضرت محمد صلی‏ الله ‏علیه ‏و ‏آله بشریت را بیمه کرد که به جای پیروی از ناحق، از حق که همان حضرت علی (علیه السلام) است،(2) تبعیت کنند. و این چنین از پیوند قربان با غدیر، دین کامل شد.
عید سعید قربان، عیدی است که انسان‎های آگاه را به یاد قربانگاه ابراهیمی می‏اندازد. قربانگاهی که درس فداکاری و جهاد در راه خدای بزرگ را به فرزندانِ آدم و اصفیاء و اولیاء می‏دهد.و در فضیلت این ایام همین بس که امام هشتم حضرت علی بن موسی الرضا علیه‏السلام فرموده است:
«إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَةِ زُفَّتْ أَرْبَعَةُ أَیَّامٍ إِلَی اللهِ کَمَا تُزَفُّ الْعَرُوسُ إِلَی خِدْرِهَا قیلَ ما هذِهِ الاْیّامُ قالَ: یَوْمُ الاَْضْحَی وَ یَوْمُ الْفِطْرِ وَ یَوْمُ الْجُمُعَةِ وَ یَوْمُ الْغَدِیرِ وَ إِنَّ یَوْمَ الْغَدِیرِ بَیْنَ‏الاَْضْحی وَ الْفِطْرِ وَ الْجُمُعَةِ کَالْقَمَرِ بَیْنَ الْکَوَاکِبِ وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی نَجَافِیهِ اِبْرَاهِیمُ الْخَلِیلُ مِنَ النَّارِ فَصَامَهُ شُکْرا للهِ وَ هُوَ الْیَومُ الَّذِی اَکْمَلَ اللهُ بِهِ الدِّینَ فِی اِقَامَةِ النَّبِیِّ صلی‏ الله ‏علیه ‏و ‏آله عَلِیّا اَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ عَلَما وَ اَبَانَ فَضِیلَتَهُ وَ وَصَاءَتَهُ فَصَامَ ذَلِکَ الْیَوْمَ وَ اِنَّهُ لَیَوْمُ الْکَمَالِ وَ یَوْمُ مَرغَمَةِ الشَّیْطَانِ وَ یَوْمُ تَقَبُّلِ اَعْمَالِ الشِّیعَةِ وَ مُحِبِّی آلِ مُحَمَّدٍ.(3)
در هنگام قیامت، چهار روز را آرایش کرده نزد خدای سبحان می‏آورند؛ از حضرت پرسیده شد: این ایام کدام‏اند؟ فرمود: روز قربان، روز فطر، روز جمعه و روز غدیر است. و روز «غدیر» بین روزِ فطر و روز جمعه مثل ماه است در میان ستارگان. آن روزی است که حضرت ابراهیم خلیل علیه‏السلام از آتش نجات پیدا کرد و روزه گرفت و از خدا تشکر کرد. روز غدیر روزی است که خداوند به وسیله آن دین را کامل کرد و پیامبر اکرم (صلی‏ الله ‏علیه ‏و ‏آله) علی(علیه‏السلام)را به عنوان امیرالمؤمنین معرفی کرد و فضایل وی را برشمرد و جانشین بودن وی را [از طرف خدای سبحان به همگان] اعلام کرد و به میمنت این روز، روزه گرفت؛ چرا که روز کمال است و روز ناامیدی شیطان و روز قبولی اعمال شیعیان و دوستداران آل محمد صلی‏ الله ‏علیه ‏و ‏آله است.»
پی نوشت ها: 1-صحیفه نور، ج 18، ص 87. 2- رسول اکرم صلی‏ الله ‏علیه ‏و ‏آله: «عَلِیٌّ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَ عَلِیٍّ؛ علی با حق است و حق با علی.» 3- مسند الامام الرضا علیه‏السلام، ج 2، صص 17 ـ 18. منبع:مجله ‏مبلغان، ش 74، سیدعباس رفیعی‏پور.

شیعه نیوز