وَیُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِ مِسْکِینًا وَیَتِیمًا وَأَسِیرًا (۸) إِنَّمَا نُطْعِمُکُمْ لِوَجْهِ اللَّـهِ لَا نُرِیدُ مِنکُمْ جَزَاءً وَلَا شُکُورًا (۹) و غذا را در عین دوست داشتنش، به مسکین و یتیم و اسیر انفاق می کنند.  [و می گویند:] ما شما را فقط برای خشنودی خدا اطعام می کنیم و انتظار هیچ پاداش و سپاسی را از شما نداریم. (سوره انسان)

سه روز را روزه بودند. افطار روز اول را به یک مسکین بخشیدند و روز دوم را به یتیم و روز سوم، اسیری در خانه آنها را زد و غذای افطارشان را گرفت و رفت. 

علی و فاطمه و فرزندانشان، سه روز را با آب افطار کردند. هر کس در خانه آنها را زد، دست خالی برنگشت. غذا را هم که می‎دادند، می‎گفتند، این را برای خدا به شما می‎بخشیم. نه منتی بر سر شما هست و نه اجری از شما می‎خواهیم...

سال‎ها گذشت.. در خانه علی را زدند... آن را شکستند... خانه‎اش را سوزاندند... فاطمه را کشتند...



تحریریه سایت فطرت