آثار شگفت گریستن برای آخرت

ای ابوذر، پروردگار به من خبر داد که به عزت و جلالم سوگند، عابدان به پاداش گریه و ارزش آن پی نخواهند برد که من برای گریه کننده، در عالی ترین مراتب بهشت قصری بنا می کنم و دیگری با او شریک نخواهد شد.
روایت فوق بخشی از سفارشات پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به ابوذر است که ارزش گریه برای آخرت را بیان می کند و اینک شرحی از این سخن گهربار ارایه خواهیم داد باشد که چگونه گریستن و برای چه گریستن را بیاموزیم، بیاموزیم که قطرات اشکمان را از هر جواهری ارزشمندتر کنیم، بیاموزیم که پیامبر گونه گریه کنیم.

گریه ای که پیامبر به آن سفارش کرده اند گریه از خوف خداوند و یا گریه از شوق وصول به لقای الهی است. گرچه این دو قسم گریه مطلوب و در توجه به خداوند و بیداری انسان نقش حیاتی دارند اما گریه از شوق وصول به لقای خداوند، برتر و مستلزم معرفت عمیقی است که همگان بدان دست نمی یابند و تنها گروه اندکی، از جمله معصومان(علیهم السلام)، به آن معرفت رسیده اند.

امام علی(علیه السلام) در دعای کمیل از شوق خود در رسیدن به لقای محبوب پرده برمی گیرد و صبر کردن در فراق او را سخت تر از صبر بر عذاب او می شناسد و خطاب به پروردگار خویش عرض می کند:

«فَهَبْنی یاإِلهی وَ سَیِّدی وَ مَوْلایَ و َرَبّی، صَبَرْتُ عَلی عَذابِک فَکیْفَ أَصْبِرُعَلی فِراقِک...»

ای خدای من و مولا و پروردگارم؛ گیرم برعذاب تو صبرکردم، چگونه بر فراق تو صبر کنم؟

و در مقام بیان ناراحتی خویش، در صورت جدایی از معبودش ادامه می دهد: «به عزتت ای آقا و مولای من، سوگند می خورم که اگر مرا با زبان گویا(در دوزخ) رها کنی، در بین اهل جهنم، چونان دادخواهان ناله همی دهم و بسی فریاد می زنم و مانند آنکه محبوبش را از دست داده، از فراق تو زار می گریم»

امام سجاد(علیه السلام) در دعای ابوحمزه ثمالی می فرماید:

«من با امروز و فردا کردن و آرزوهای طولانی عمر خویش را تباه ساختم و اینک به جایی رسیده ام که از اصلاح نفس خویش به کلی ناامیدم. پس از من بدحال تر و تبه روزگارتر کیست؟ وای اگر من با چنین حالی به قبری روان گردم که آن را برای خوابگاه خود مهیا نساخته ام و با عمل صالح در آن فرش نگسترده ام. چرا نگریم! با اینکه نمی دانم کارم به کجا می انجامد و اکنون نفس مرا می فریبد و روزگار مکر می ورزد، در حالی که مرگ برسرم سایه افکنده است.(2)»

به جهت نقش ارزشی گریه در پاکسازی درون از رذایل و کاستی های اخلاقی است که پیامبر می فرمایند: فضیلت و پاداشی بر گریه مترتب است که بر غیر آن مترتب نیست و گریه کنندگان به مقامی دست می یابند که دیگران، هر چند عبادت کنند، به آن نمی رسند.

دنیا را می توان به پستانکی تشبیه کرد که وقتی بچه گرسنه می شود و دنبال شیر می گردد، آن پستانک و گول زنک را در دهان او می گذارند و او غافل از همه جا پستانک را به جای پستان مادر می مکد و سر انجام پی می بردکه پستانک خالی از شیر او را سیر نساخته است

ابوذر از زرنگ‌ترین مردم سۆال می کند و پیامبر در جواب می فرمایند:
«اکثرهم للموت ذکراً و احسنهم له استعداداً»

زرنگ‌ترین مردم کسی است که بیش از همه به یاد مرگ باشد و خود را بهتر از همه برای مرگ آماده ساخته است.

کسی که مسیری را انتخاب کرده، اگر زرنگ و باهوش باشد، پیوسته به هدف توجه دارد و سعی می کند زودتر به مقصد برسد. اگر کسی در مسیر از هدف غافل شود، حیران و سرگردان گشته، سالم به مقصد نمی رسد



شیعه نیوز