شيخ عباس قمي -2

ايرانيان نام «شيخ‌عباس قمي» را به خوبي مي‌شناسند، چرا كه وي صاحب كتاب «مفاتيح‌الجنان» است، همان كتابي كه در هر مناسبتي در دست خود مي‌گيرند و با پروردگار خود نجوا مي‌كنند، 23 ذي‌الحجه سال 1359 هجري قمري سالروز وفات اين عالم رباني است، به همين منظور به طور اجمالي به زندگاني اين عالم وارسته و مخلص درگاه الهي نگاهي مي‌اندازيم:

حاج شيخ عباس قمي، ستاره تابناك آسمان علم و فضيلت، محدث و تاريخ‌نگار نامدار شيعه، حدود سال 1294 قمري در شهر مقدس قم، به دنيا آمد. دوران كودكي خود را در جوي آكنده از معنويت و روحانيت پشت سرگذاشت و سپس تحصيلات مقدماتي را در همان شهر آغاز كرد.

او ادبيات، فقه و اصول را در محضر اساتيد فن و علماي سرشناس آن روز ـ همچون حاج ميرزا محمد ارباب قمي و ساير بزرگان ـ آموخت و بعد از آن، در سال 1316 و در سن 22 سالگي به منظور تكميل و ادامه تحصيل، عازم حوزه علميه نجف شد و در جلسه درس دانشمندان و مدرسين والا مقام حوزه نجف حاضر شد.

بعد از شش سال تحصيل مداوم در محضر اساتيد بزرگوار حوزه علميه نجف و استفاده‌هاي فراوان از ارباب علم و معرفت، در سال 1322 قمري با كوله‌باري از اندوخته‌هاي علمي و معنوي به زادگاهش مراجعت كرد و سپس هم‌زمان با هجرت مرحوم آيت‌الله حاج آقا حسين قمي از عتبات عاليات به مشهد مقدس، ايشان هم از قم، عازم مشهد رضوي(ع) شد و در آنجا به پيشنهاد آيت‌الله قمي، با دختر برادر ايشان، ازدواج كرد.

در سال‌هايي كه در مشهد مقدس رضوي(ع) بود، بهره‌هاي فراواني از آن آستان مقدس دريافت كرد و از علماي ابرار و انسان‌هاي پاك ضميري همچون: آيت‌الله حاج شيخ آقا حسين قمي، حاج شيخ حسنعلي نخودكي اصفهاني، آخوند ملا عباس تربتي، شيخ مرتضي عيدگاهي، آقاشيخ علي اكبر نوقاني و ساير علماي مشهد بهره‌ها برد.

شهرت او با نگارش كتاب‌هاي معروفي همچون مفاتيح‌الجنان، منازل الاخرة، فوايد الرضويه، تحفة‌الأحباب، الكُني والألقاب، هدية الأحباب، منتهي الامال و غيره جهاني‌تر شد.

او حدود 12 سال در مشهد مقدس اقامت كرد و بعد از مدتي به همدان و سپس به قم رفت و بعد از واقعه گوهر شاد، به نجف اشرف عزيمت كرد و تا پايان عمر خويش در آنجا زندگي كرد.

در شب آخر عمرش، حالش غير عادي بود و پي در پي اسامي ايمه اطهار(ع) را تكرار مي‌كرد و مخصوصاً وقتي به اسم حضرت اميرالمومنين(ع) مي‌رسيد، بيشتر عرض ادب و اظهار ارادت مي‌كرد و مكرر مي‌گفت: روحي‌لَهُ الفداء.

آن شب به علت عدم توانايي، نمازها را نشسته خواند و سرانجام در نيمه‌هاي شب سه‌شنبه 23 ذي‌الحجه سال 1359 قمري در سن 65 سالگي، دعوت حق را لبيك گفت.

مرحوم آيت‌الله حاج سيد‌‌ابوالحسن اصفهاني بر جنازه مطهر او نماز خواند و بعد از تشييع با عظمتي كه توسط مراجع، بزرگان و عموم مردم انجام شد، در صحن مطهر حضرت اميرالمومنين(ع) جنب استادش محدث نوري، مدفون شد.

چشم درد شيخ عباس قمي چگونه درمان شد

در ادامه به ماجرايي عجيب از شيخ عباس قمي از كتاب «نامداران مكاشفه و كرامت» تأليف حجت‌الاسلام حميد احمدي جلفايي اشاره مي‌شود:

فرزند بزرگ ايشان، علي محدث‌زاده مي‌گويد: فراموش نمي‌كنم، زماني كه در نجف اشرف بوديم، يك روز صبح در حدود سال 1357 قمري يعني دو سال قبل از وفاتشان از خواب برخاستند و اظهار داشتند: امروز چشمم به شدت درد مي‌كند، به طوري كه قادر به مطالعه و نوشتن نيستم و بسيار ناراحت به نظر مي‌رسيد.

من در آن ايام، مشغول تحصيل بودم، رفتم به درس، ظهر كه به خانه برگشتم، ديدم ايشان مشغول نوشتن هستند. عرض كردم: درد چشم‌تان بهتر شد؟ فرمود: درد من به كلي مرتفع شد. پرسيدم: چه طوري معالجه فرموديد؟ گفتند: وضو ساختم و مقابل قبله نشستم و كتاب « اصول كافي» را به چشم كشيدم، درد چشمم برطرف شد.

و ايشان تا پايان عمر، ديگر به درد چشم مبتلا نشد و آن كتاب «اصول كافي» كه شيخ به را چشمانش كشيدند، كتابي خطي بود كه به خط فقيه مشهور «ملا عبدالله توني» صاحب كتاب «وافيه» نسخه‌برداري شده بود.

ابنا