عنوان ندارد

مطلب:
گريه كردن به خاطر از دست دادن عزيزان اشكال ندارد.
ضجه و زاري مادر فرزند مرده هيچ عيبي كه ندارد هيچ، بايد با او هم‌دردي كرد.

ظلم و ستم به ديگران قابل فراموشي نيست.

حالا يه كم با كلاس تر:
هرجاي تاريخ كه صداي مظلومي بلند شود بايد در برابرش قد علم كرد و يا حداقل فرياد زد و اگر نتوانستيم كه كاري كنيم بلند بلند بگرييم تا صداي مظلوميت آن ها به نسل هاي بعد برسد.

حالا كمي فرا مليتي تر:
در هرجاي دنيا كه خاري در پاي يك كودك برود آه از نهاد تمام انسان ها بر خواهد آمد، انسان هايي كه وجدان بيدار سرلوحه زندگي آن هاست
(عجب متن حكيمانه اي)

حالا يه كم خودموني و يواشكي:
هر وقت ياد تصادف بابام ميوفتم گريه ام در مياد. خدا رحمتش كنه.

حالا يه جور ديگه:
اااااه‌ه‌ه‌ه‌ه‌ه‌ه‌ ول كن ديگه، حالا شمر يه كاري كرد شماها هم ول نمي كنيين هي عزاداري مي كنييين، ديونه ها...منگل ها... همه ي دين شده غصه خوردن...

نتيجه: مشكل ما با شما عزاداري نيست. اصلاً ما با شما مشكل نداريم. ما با نام حسين بن علي مشكل داريم.

دوباره از اون‌جوري:
چند سال پيش 200 نفر در يك كشتي غرق شدند. پس از گذشت چندين سال، هنوز مردم منطقه در اسكله اي در نز ديكي محل غرق كشتي ياد كشته شدگان را زنده مي‌كنند.
چقدر زيبا...

يا حسين...