خدا تو را كافي است اما

حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكيل(آل عمران 173)
در اين كه خدا ما را كفايت مي كند ترديدي نيست. اما اين سخن به اين معنا نيست كه از نعمت هاي خدا چشم بپوشيم. نعمت هايي كه بوسيله ي آن ها هدايت مي شويم، زندگي مي كنيم و از مشكلات رها مي شويم. آيه 64 سوره ي انفال اين امر را برايمان بيشتر روشن مي كند:

يا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ
اي نبي، تو را كفايت مي كند خدا و آن گروه از مؤمنين كه تو را پيروي كردند.

حقيقت امر چنين است كه توكل به خداوند متعال در اين نيست كه بگوييم فقط خدا و به آن چه خداوند برايمان قرار داده توجه نكنيم.
خداوند در حالي كه خود را براي پيامبر صلي الله عليه و آله كافي معرفي مي كند، مؤمنين را نيز واسطه اي براي ياري و كفايت براي او نشان مي دهد.
پس مواظب باشيم از عباراتي چون"فقط خدا"و"حسبنا الله"سوء استفاده نشود!
راستي، خدا كجا و مخلوقات كجا؟ تفاوت كفايت و ياري خداوند و مؤمنين در چيست؟چگونه اين دو در كنار هم آمده اند؟(كليك

فطرت