شب25 ذي القعده شب نزول فرمان بزرگداشت كعبه

فِي رِوَايَةٍ: فِي خَمْسٍ وَ عِشْرِينَ لَيْلَةً مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ أُنْزِلَ تَعْظِيمُ الْكَعْبَةِ عَلَي آدَمَ عليه السلام.(اقبال الاعمال ص619/وسايل‏الشيعةج10ص 451-452 به نقل از اقبال الاعمال)

در روايتي آمده است كه در شب بيست و پنجم ذي القعده فرمان بزرگداشت كعبه بر حضرت آدم عليه السلام نازل شد.

*شب 25 ذي القعده: شب ميلاد حضرت ابراهيم عليه السلام شب ميلاد حضرت عيسي عليه السلام و شب دحوالارض

عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ الْوَشَّاءِ قَالَ: كُنْتُ مَعَ أَبِي وَ أَنَا غُلَامٌ فَتَعَشَّيْنَا عِنْدَ الرِّضَا عليه السلام لَيْلَةَ خَمْسٍ وَ عِشْرِينَ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ فَقَالَ لَهُ: لَيْلَةُ خَمْسٍ وَ عِشْرِينَ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ وُلِدَ فِيهَا إِبْرَاهِيمَ عليه السلام وَ وُلِدَ فِيهَا عِيسَي ابْنُ مَرْيَمَ عليه السلام وَ فِيها دُحِيَتِ الْأَرْضُ مِنْ تَحْتِ الْكَعْبَةِ.(من‏لايحضره‏الفقيهج2ص89/وسايل‏الشيعةج10 ص449 به نقل از ثواب الاعمال)

حسن بن وشّاء گفت: در زمان نوجواني همراه با پدرم در شب بيست و پنجم ذي القعده در خدمت حضرت رضا عليه السلام شام خورديم. حضرت به پدرم فرمود: در شب بيست و پنجم ذي القعده حضرت ابراهيم عليه السلام و حضرت عيسي بن مريم عليه السلام به دنيا آمدند و در اين شب بود كه زمين از زير كعبه پهن شد.

*شب25 ذي القعده شب نزول رحمت الهي

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلّي الله عليه وآله: وَ أَنْزَلَ اللَّهُ الرَّحْمَةَ لِخَمْسِ لَيَالٍ بَقِينَ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ.(اقبال الاعمالص 619/وسايل‏الشيعةج10ص451 به نقل از اقبال الاعمال)

عبدالله بن مسعود از رسول خدا صلّي الله عليه و آله نقل مي كند كه فرمود: خداوند در پنج شب باقي مانده به پايان ذي القعده رحمتش را نازل فرمود.

فِي رِوَايَةٍ: فِي خَمْسٍ وَ عِشْرِينَ لَيْلَةً مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ أُنْزِلَتِ الرَّحْمَةُ مِنَ السَّمَاءِ.( اقبال الاعمال ص619/وسايل‏الشيعةج 10ص 451-452 به نقل از اقبال الاعمال)

در روايتي آمده است كه در شب بيست و پنجم ذي القعده رحمت از آسمان فرود آمد.

*شب25 ذي القعده شب احيا و عبادت الهي

عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عليه السلام قَالَ: إنَّ أَوَّلَ رَحْمَةٍ نَزَلَتْ مِنَ السَّمَاءِ إِلَي الْأَرْضِ فِي خَمْسٍ وَ عِشْرِينَ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ فَمَنْ صَامَ ذَلِكَ الْيَوْمَ وَ قَامَ تِلْكَ اللَّيْلَةَ فَلَهُ عِبَادَةُ مِايَةِ سَنَةٍ صَامَ نَهَارَهَا وَ قَامَ لَيْلَهَا وَ أيُّمَا جَمَاعَةٍ اجْتَمَعَتْ ذَلكَ الْيَومَ فِي ذِكْرِ رَبِّهِمْ عَزَّ وَ جَلَّ لَمْ يَتَفَرَّقُوا حَتَّي يُعْطَوْا سَؤْلَهُمْ وَ يُنَزِّلُ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ ألْفَ ألْفِ رَحْمَةٍ يَضَعُ مِنْهَا تِسْعَةً وَ تِسْعِينَ فِي حِلَقِ الذّاكِرينَ وَ الصَّايِمِينَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ وَ الْقايِمينَ فِي تِلْكَ اللَّيْلَةِ.(اقبال الاعمال ص618-619)

اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: اوّلين رحمتي كه از آسمان به سوي زمين نازل شد در بيست و پنجم ماه ذي القعده بود. پس هركس اين روز را روزه گيرد و شب آن را (يعني شب بيست و پنجم) به شب زنده داري و عبادت بپردازد براي او عبادت صد سال منظور مي شود به گونه اي كه در تمام روزهاي آن سال ها روزه گرفته و شب هايش را به عبادت به پا خاسته باشد. هر گروهي در اين روز به منظور ياد خداوند عزّوجلّ جمع شوند پيش از آن كه متفرّق شوند حاجت ايشان برآورده مي شود. در اين روز خداوند يك ميليون رحمت فرو مي فرستد و نود و نه رحمت از آن مخصوص جمعي است كه به ذكر خدا مشغول بوده در اين روز روزه گرفته و در شب اين روز به عبادت پرداخته باشند.

فطرت