دليل نيامدن نام حضرت علي(ع) در قرآن

در مورد اميرالمؤمنين (ع) پرسش ديگري كه بسيار مطرح مي شود اين است كه چرا نام آن حضرت در قرآن نيامده است؟ چرا با وجود اين كه اميرالمؤمنين (ع) تا به اين اندازه مورد احترام است، نام او با صراحت در قرآن ذكر نشده است؟ اين يكي از سؤالاتي است كه در طول تاريخ بارها به وسيله برخي از شياطين مطرح شده و علما و بزرگان ما نيز در كتاب هاي خود ـ

از جمله حضرت امام(ره) در كتاب «كشف الاسرار» كه در پاسخ كتاب «اسرار هزار ساله» كسروي مرتد نوشته اند ـ به مناسبت هاي مختلف آن را پاسخ داده اند.

اين سؤال دو پاسخ كلي دارد:

پاسخ اول:

مربوط به اين نكته است كه در تشريع احكام الهي و بيان مسايل مربوط به شريعت، تنظيم و جريان كلي امور همواره با اين حكمت همراه است كه زمينه آزمايش افراد فراهم شود و انسان ها با استفاده از اراده و اختيار خود در جهت اطاعت از اوامر و نواهي الهي ـ كه در نهايت به تكامل آنها منجر مي شود ـ گام بردارند. مثلا خداوند مي توانست از ابتدا به پيامبر اكرم (ص) بگويد كه به طرف كعبه نماز بخواند، اما ابتدا بيت المقدس را قبله قرار مي دهد و آن گاه پس از مدتي آن را تغيير مي دهد. در تبيين فلسفه اين كار، خداي متعال در قرآن كريم مي فرمايد:
و ما جعلنا الق بله الّتي كنت عليها لاّ ل نعلم من يتّبع الرّسول ممّن ينقلب علي عق بيه ؛6

يعني اين آزمايشي الهي بود تا از طريق آن، مؤمنان واقعي و كساني كه تابع محض اوامر خدا و پيامبر (ص) هستند، شناخته شوند و مشخص شود كه چه كساني تسليم امر و نهي خداوند هستند و چه كساني قلباً ايمان نياورده و به دنبال بهانه گيري اند. كساني كه ايمان واقعي ندارند در اين امر تشكيك كرده و مي گويند: چگونه ممكن است حكم خداوند متعال عوض شود؟! پس تكليف نمازهاي قبلي كه به جانب بيت المقدس خوانديم چيست؟! اگر آنها درست بود، پس آيا نمازهاي فعلي كه به سمت كعبه مي خوانيم باطل است؟! و سخناني از اين قبيل. خداي متعال مي فرمايد، هدف از اين كاراين بود كه معلوم شود چه كساني ايمان واقعي دارند.

از اين رو در بيان مسايل مربوط به شريعت اگر تمام مطالب شفاف و بدون ابهام مطرح شود، در بسياري از موارد حكمت امتحان تحقق پيدا نمي كند. طبيعت امتحان همين است كه بايد با اندكي ابهام توأم باشد و اگر تمام مسايل روشن و واضح باشد امتحان معنا پيدا نمي كند. در مورد خلافت و ولايت اميرالمؤمنين (ع) نيز حكمت امتحان اقتضا كرده تا اين مسأله كاملا صاف و بدون هيچ پيرايه نباشد، و اگر در آيات مربوط به اميرالمؤمنين (ع) نام آن حضرت صريحاً ذكر مي شد با اين حكمت منافات داشت.

پاسخ دوم ـ

كه حضرت امام (ره) نيز در كتاب كشف الاسرار مطرح فرموده اند و ظاهراً آن را مناسب تر مي دانند اين است كه اگر نام مبارك اميرالمؤمنين (ع) با صراحت در قرآن آمده بود، منافقاني كه تصميم به قتل پيامبر اكرم (ص) گرفته بودند تا پس از آن حضرت به رياست برسند، براي نيل به مقصود خود در قرآن دست كاري مي كردند؛ و روشن است كه دست كاري و تحريف قرآن چه لطمه جبران ناپذيري بر پيكر اسلام وارد مي ساخت.

شيعه آنلاين