طرح سؤال:
شیعیان ادّعا می کنند که معاویه -رضی الله عنه- کافر و مرتد بوده است!، اما آنها با چنین ادّعایی در واقع به علی و فرزندش الحسن –رضی الله عنهما- توهین می کنند، چون علی وقتی در برابر معاویه شکست خورد یعنی اینکه مرتدان او را شکست داده اند، و حسن وقتی امر زمامداری مسلمین را به معاویه سپرد پس او امر خلافت را به مرتدان سپرده است؛ و می بینیم که خالد بن الولید در زمان ابوبکر با مرتدان جنگید و آنها را شکست داد، پس خداوند خالد را در برابر مرتدان بیش از علی یاری کرده است! و حال آن که خداوند بر هیچ کس ستم نمی کند، و لشکریان ابوبکر و عمر و عثمان و نماینده هایشان در برابر کفار پیروز می شدند، در حالی که علی توان مقاومت را در برابر مرتدان نداشت!...
اما علی وقتی نتوانست معاویه را از ورود به قلمرو و شهرهایش جلوگیری کند او را به صلح فرا خواند و از او خواست که هر یک بر آنچه هست باشد، اگر آنگونه که شیعه می گویند یاران علی مؤمن بوده اند، و آنها مرتد بوده اند باید یاران علی برتر قرار می گرفتند و این خلاف واقعیت است.

پاسخ کوتاه:
1-پیروزی دلیل حقانیت نیست.
2-صلح نشانه ی برادری نیست.(مثلاً:صلح حدیبیه بین مسلمین بود و کفار)
3-امامان شیعه حکومت را به معاویه نسپردند بلکه این معاویه بود که با نیرنگ مردم را فریب داد.
پاسخ تفصیلی:
پیروزی و شکست قومی در هیچ مسلکی دلیل بر حقانیت یا عدم حقانیت نیست و از نظر عقلی و نقلی اثبات شده است.
نمونه هایی از شکست گروه مسلمان، جنگ احد می باشد که مسلمانان در جنگ شکست خورده و بزرگانی از آنان چون حضرت حمزه علیه السلام به شهادت رسیدند و دندان مبارک پیامبر (ص) نیز در این جنگ شکست. پس نمی توان پیروزی کفار و مشرکین را در این جنگ نشان حقانیت آنان دانست!
علاوه بر اینکه حضرت علی(ع) ‌و امام حسن(ع)‌ حکومت را به معاویه نسپردند بلکه این معاویه بود که با جمع کردن افرادی در اطراف خود و تجهیز آنان، عَلَم مخالفت را در برابر خلیفه رسول خدا(ص) ‌برافراشت و با خدعه و نیرنگ و تطمیع مردم آنان را در برابر آن بزرگواران شوراند و آم دو بزرگوار تا آنجا که مردم یاری شان نمودند،‌ مبارزه نمودند.
همچنین در جریان صلح حدیبیه که پیامبر اکرم (ص)‌ با مشرکین مکه پیمان صلح امضا نمود دلیل بر سپردن حکومت مکه به مشرکین مکه نبود و برتری داشتن مشرکین نسبت به مسلمانان نیز هیچ دلیلی بر عدم نصرت خداوند و حقانیت گروه مشرکین نیست.



فطرت