درباره ضریح
ضریح مستقلا و خودش به خودش اعتبار ندارد. تنها اعتبارش، ارزش فلز و کار هنری است که روی  آن انجام شده است. بنابراین باید در مورد برخی مفاهیم مثل تبرک جویی و بوسیدن ضریح، نگاهی دقیق و عمیق را جستجو کنیم.
احترام به ضریح
اما وقتی این ضریح منتسب به امام رضا علیه السلام می‎شود، به آن احترام می‎گذاریم. همانگونه که کاغذ، محلی برای درج کلمات قرآن می‎‏شود و ازاین رو، محترم. آن کاغذ تا پیش از آن فقط یک کاغذ بوده لذا لزومی به احترام و بوسیدن، برای آن قابل تصور نبوده است. کاغذ، خودش به خودش محترم نیست اما زمانی که حاوی آیات شد، به اعتبار آن آیات محترم خواهد بود.
بوسیدن ضریح
بوسیدن ضریح همانند بوسیدن قرآن، حاکی از یک عرض ارادت و دوست داشتن و احترام به چیزی است که منتسب به یک شخصیت والا مثل امام رضا (ع) شده است. از این بوسیدن‎ها در تمام زندگی جریان دارد مانند بوسیدن چادر یا روسری مادر. بوسیدن قاب عکس فردی که دوستش داریم و ...
تبرک جویی از ضریح
اولا: باید دانست اصل تبرک جویی چیز بدی نیست همانگونه که چشمان حضرت یعقوب (ع) به تبرک پیراهن یوسف (ع) شفا گرفت و قرآن نیز آن را گزارش داد و نهی نکرد.
اذْهَبُوا بِقَمِیصِی هَـٰذَا فَأَلْقُوهُ عَلَىٰ وَجْهِ أَبِی یَأْتِ بَصِیرًا
این پیراهن مرا ببرید، و بر صورت پدرم بیندازید، بینا می‌شود (93 یوسف)
ثانیا: تبرک جویی از ضریح ملاک مسلمانی یا نامسلمانی نیست. ملاک و ضرورت زیارت مقبول هم نیست. هرچه هست نمی‎توان آن را عملی مذموم برشمرد. اگر کسی دوست داشت و از ضریح تبرک جویی کرد، قابل سرزنش نیست.

تصوری غلط از ضریح
گاهی برادشت غلط و ناقص از موضوعی و دفاع اشتباه، منجر به فرصتی برای مخالفان آن نگاه می‎شود تا به آن بتازند. ضریح ممکن است آلوده شود. چه آلودگی معمولی و چه ویروسی. اینکه بگوییم بیماری در اطراف ضریح رخ نمی‎دهد نه مبنای عقلی دارد و نه روایی و شرعی. اینکه گفته می‎شود بیماری و ویروس غلط می‎کند به سراغ ضریح بیاید، یک ادعای واهی و خارج از شئون و مبانی است. اینکه دیوانه‎ای پیدا شود و ضریح را لیس بزند، اگر با خوشبینی بگوییم که آن فرد جیره خوار دشمن نیست، قطعا دوست نادان است. وگرنه اینگونه رفتارها جز تخریب دین و زیارت و آموزه‎های اعتقادی، دست‎آوردی ندارد.



تحریریه سایت فطرت