شیعه می گویند: فاطمه پاره تن محمد –صلی الله علیه وآله وسلم- در زمان خلافت ابوبکر مورد اهانت قرار گرفته است، و پهلوی او را شکستند، و خواستند خانه‌اش را آتش بزنند، و او را زدند که بر اثر آن فرزندی که در شکمش بود و اسمش محسن بود را سقط کرد!
سؤال این است که علی[علیه السلام] کجا بود؟! چرا حق فاطمه[علیها السلام] را نگرفت در صورتی که او شجاع و دلیر بود؟!

پاسخ کوتاه
1-یکی از نشانه های شجاعت صبر در مصلحت است.
2-از امیرالمؤمنین (علیه السلام) سوال کردند که چرا از همسرت دفاع نکردی و حق خود را نستاندی؟ حضرتشان فرمودند:اقتداءا برسول الله صلی الله علیه و
آله
3-علی ع در حد وظیفه شرعی از حق خود دفاع کرده ولی در ان زمان دفاع بصورت جنگ وخون ریزی بمصلحت اسلام نبود.
4-مشابه این بلا را قران هست که قوم موسی بر سر هارون در آوردند.
5- باید دید چه چیز را باید داد تابقیه حفظ شود فاطمه را کشتند اگر بجنگد حسنین کوچک که خونشان اسلام را حفظ می کندکشته می شوند.
6-پیامبر صلی الله علیه و آله به امام علیه السلام وصیت کرده بودند:اگر نیرو و کمک داشتی، با اینها جهاد کن. اگر یاور نیافتی، دست نگهدار و خونت را حفظ کن که شهادت پشت سر توست.

پاسخ تفضیلی
این جریان اززبان امیر امیرالمؤمنین (علیه السلام) در خطبه سوم نهج البلاغه معروف به شقشقیه، مفصلا توضیح داده شده است:
و طفقت أرتأی بین أن أصول بید جذاء أو أصبر علی طخیة عمیاء، یهرم فیها الکبیر و یشیب فیها الصغیر و یکدح فیها مؤمن حتی یلقی ربه فرأیت أن الصبر علی هاتا أحجی فصبرت و فی العین قذی و فی الحلق شجا أری تراثی نهبا حتی مضی الأول لسبیله فأدلی بها إلی فلان بعده.
من ردای خلافت را رها ساختم و دامن خود را از آن در پیچیدم و کنار رفتم، در حالی که در این اندیشه فرو رفته بودم که آیا با دست تنها (بدون یاور) بپاخیزم (و حق خود و مردم را بگیرم) و یا در این محیط پر خنقان و ظلمتی که پدید آورده اند صبر کنم؟ محیطی که پیران را فرسوده، جوانان را پیر و مردان با ایمان را تا واپسین دم زندگی به رنج وا می دارد. بعد از ارزیابی درست، صبر کردم، در حالی که خار در چشم و استخوان در گلو داشتم و می‌دیدم که جلوی چشمم میراث مرا به غارت بردند.
در خطبه ٢٦ نهج البلاغه شرح می دهند که:
فَنَظَرْتُ فَإِذَا لَیْسَ لِی مُعِینٌ إِلَّا أَهْلُ بَیْتِی فَضَنِنْتُ بِهِمْ عَنِ الْمَوْتِ وَ أَغْضَیْتُ عَلَی الْقَذَی وَ شَرِبْتُ عَلَی الشَّجَا وَ صَبَرْتُ عَلَی أَخْذِ الْکَظَمِ وَ عَلَی أَمَرَّ مِنْ طَعْمِ الْعَلْقَمِ
در وضع خود اندیشه کردم یاوری نیافتم مگر اهل بیت خودم، از این که مرگ به سراغ آنها بیاید دریغم آمد ناچار با خاشاکی که در چشمم بود دیده بر هم نهادم و با این که استخوان راه گلویم را گرفته بود آشامیدم و با این که نفسم بالا نمی آمد در برابر وضعی که برایم از حنظل تلخ‏تر بود شکیبایی کردم.

ودرخطبه208 فرمودند:
اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْتَعْدِیکَ عَلَی قُرَیْشٍ وَ مَنْ أَعَانَهُمْ فَإِنَّهُمْ قَدْ قَطَعُوا رَحِمِی وَ أَکْفَیُوا إِنَایِی وَ أَجْمَعُوا عَلَی مُنَازَعَتِی حَقّاً کُنْتُ أَوْلَی بِهِ مِنْ غَیْرِی وَ قَالُوا أَلَا إِنَّ فِی الْحَقِّ أَنْ تَأْخُذَهُ وَ فِی الْحَقِّ أَنْ تُمْنَعَهُ فَاصْبِرْ مَغْمُوماً أَوْ مُتْ مُتَأَسِّفاً فَنَظَرْتُ فَإِذَا لَیْسَ لِی رَافِدٌ وَ لَا ذَابٌّ وَ لَا مُسَاعِدٌ إِلَّا أَهْلَ بَیْتِی فَضَنَنْتُ بِهِمْ عَنِ الْمَنِیَّةِ فَأَغْضَیْتُ عَلَی الْقَذَی وَ جَرِعْتُ رِیقِی عَلَی الشَّجَا وَ صَبَرْتُ مِنْ کَظْمِ الْغَیْظِ عَلَی أَمَرَّ مِنَ الْعَلْقَمِ وَ آلَمَ لِلْقَلْبِ مِنْ وَخْزِ الشِّفَارِ
خداوندا از تو جهت انتقام از قریش و آنهایی که یاریشان کردند، یاری می‏طلبم چرا که آنها پیوند خویشاوندیم را قطع کردند و کار را بر من واژگون نمودند و در غصب و ضایع کردن حقی که من از دیگران بدان سزاوارتر بودم با هم متحد شدند و گفتند بدانید که حق گرفتنی است و تو باید از آن منع شوی پس تو که صاحب حقّی، در غم و اندوه صبر کن یا در حال تأسف بمیر. وقتی به وضع خودم نگریستم ناگاه متوجه شدم که به غیر از اهل بیت خویش، یار و دفاع کننده‏ای ندارم. بنا بر این از این که مرگ ایشان را در آغوش گیرد دریغ نمودم، پس بناچار با وجود خار در چشم و استخوان در گلویم صبر کردم و چشمانم را بستم و از غم و غصه آب دهانم را فرو می‏دادم. در این هنگام فرو بردن خشم و شکیبایی برایم از حنظل تلخ‏تر و برای قلب از شمشیر برنده‏تر بود.
حضرتشان می فرمایند: من مانده بودم در جایی که جز اهل بیتم کسی را ندارم که شامل حضرت زهراء وامام حسن هفت یا هشت ساله وامام حسین شش یا هفت ساله وحضرت زینب چهار ساله می شدند. و ممکن بود در اثر جنگ کسی از این بزرگواران باقی نماند.
امام علی علیه السلام در حد وظیفه ی شرعی از حق خود دفاع کردند. اما درآن زمان جنگ و خون ریزی به مصلحت اسلام نبود.اگر بین بنی هاشم و تعدادی کمی از صحابه از یک سو و هواداران خلیفه از سوی دیگر جنگ در می گرفت اصل سفره اسلام بر چیده می شد اتفاقا منافقان در لباس دلسوزی بسراغ علی ع آمدند وبه او گفتند:
یا ابی الحسن ابسط یدک حتی ابایعک
گوینده این سخن ابو سفیان دشمن دیرینه اسلام است امیر مومنان از موضع او آگاه بود که او می خواهد در لباس دلسوزی به خاندان پیامبر صلی الله علیه و آله جنگ درونی وخانگی در مدینه براه بیندازد از این رو باو چنین فرمود ٠
انک و الله ما اردت بهذا ان الفته و انک والله تال ما بقیت الاسلام شرا لا حاجت لنا بنصیحتک
بخدا با این گفتار قصد فتنه گری داری تو پیوسته بد خواه اسلام ومسلمانان بوده ای ما نیازی بخیر خواهی تو نداریم.

مشابه این بلا در قرآن
ومشابه این بلا راقران یادآور می شویم که قوم موسی به سر هارون در آوردند٠

واَخَذَ بِرَأْسِ أَخیهِ یَجُرُّهُ إِلَیْهِ قالَ ابْنَ أُمَّ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونی‏ وَ کادُوا یَقْتُلُونَنی‏ ٠٠٠(150) اعراف
هارون به برادر گفت ای پسر مادر این قوم مرا مورد استضعاف قرار دادند ونزدیک بود مرا بکشند.

درجای دیگرقران می فرماید:

وَ لَقَدْ قَالَ لهَُمْ هَارُونُ مِن قَبْلُ یَاقَوْمِ إِنَّمَا فُتِنتُم بِهِ وَ إِنَّ رَبَّکُمُ الرَّحْمَانُ فَاتَّبِعُونیِ وَ أَطِیعُواْ أَمْرِی(90)
و پیش از آن هارون نیز با تأکید به آنها گفته بود:
ای قوم من! جز این نیست که شما با این گوساله امتحان شده‏ایدوبی تردید پروردگار حقیقی‏شما خدای رحمان است، پس پیرو من باشید و فرمان مرا اطاعت کنید
قَالُواْ لَن نَّبرَْحَ عَلَیْهِ عَکِفِینَ حَتیَ‏ یَرْجِعَ إِلَیْنَا مُوسیَ‏(91)
گفتند: ما همچنان بر پرستش آن خواهیم بود تا موسی به نزد ما بازگردد.
قَالَ یَاهَارُونُ مَا مَنَعَکَ إِذْ رَأَیْتَهُمْ ضَلُّواْ(92)
موسی گفت: ای هارون! وقتی دیدی آنها گمراه شدند چه چیز مانع تو شد،
أَلَّا تَتَّبِعَنِ أَ فَعَصَیْتَ أَمْرِی(93)
که از من پیروی نکنی؟ آیا امر مرا نافرمانی کردی؟
قَالَ یَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْیَتیِ وَ لَا بِرَأْسیِ إِنیّ‏ِ خَشِیتُ أَن تَقُولَ فَرَّقْتَ بَینْ‏َ بَنیِ إِسْرَ ءِیلَ وَ لَمْ تَرْقُبْ قَوْلیِ(94)
گفت: ای پسر مادرم! ریش و سر مرا مگیر، من از آن ترسیدم که بگویی میان بنی اسراییل تفرقه انداختی و سخنم را رعایت نکردی.

هارونی که کمک حال وپشتیبان موسی بود با مردم نجنگید تا ایشان را به راه راست بکشاند به دلیل اینکه گفته نشود میان قوم تفرقه انداختند لذا باید علی می نشست وصبر می کرد و یا آنها را می گرفتند وهمه را میکشتند همانطور که هارون در قران تعریف کرد.

ایشان فرمودند:
فَنَظَرْتُ فَإِذَا لَیْسَ لِی مُعِینٌ إِلَّا أَهْلُ بَیْتِی فَضَنِنْتُ بِهِمْ عَنِ الْمَوْتِ وَ أَغْضَیْتُ عَلَی الْقَذَی وَ شَرِبْتُ عَلَی الشَّجَا وَ صَبَرْتُ عَلَی أَخْذِ الْکَظَمِ وَ عَلَی أَمَرَّ مِنْ طَعْمِ الْعَلْقَمِ
در وضع خود اندیشه کردم یاوری نیافتم مگر اهل بیت خودم، از این که مرگ به سراغ آنها بیاید دریغم آمد ناچار با خاشاکی که در چشمم بود دیده بر هم نهادم و با این که استخوان راه گلویم را گرفته بود آشامیدم و با این که نفسم بالا نمی آمد در برابر وضعی که برایم از حنظل تلخ‏تر بود شکیبایی کردم.

شجاع آن نیست که در همه جا شمشیر بکشد وهمه را درو کند شجاع کسی است که به وظیفه خود عمل کند چه بسا شجاعانی هستند که حاضر به شنیدن یک سخن حق نیستند وطبق مثل معرف سعدی که میگوید دو من سنگ برمی دارد و طاقت یک سخن نمی آورد.
روزی پیامبر گرامی صلی الله علیه و آله گروهی را دید که گرد شخصی جمع شدند پرسید که این کیست؟
گفتند او شخص دلاوری است که سنگین ترین وزنه ها را بر میدارد.
پیامبر در پاسخ فرمود: دلاور کسی است که بر خواسته های نفسانی خود چیره شود.
تاریخ اسلام گواهی می دهد که درخت اسلام در دل برخی ریشه ندوانیده بود بلکه نهالی تازه پاگرفته در دل آنها بود وامکان داشت با نسیمی یا بادی کنده شود.
پیامبر به عایشه میفرماید:
عَنْ عَایِشَةَ أَنَّ النَّبِیَّ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ [وَ آلِهِ‏] قَالَ لَهَا یَا عَایِشَةُ لَوْ لَا أَنَّ قَوْمَکِ حَدِیثُ عَهْدٍ بِالْجَاهِلِیَّةِ لَأَمَرْتُ بِالْبَیْتِ فَهُدِمَ فَأَدْخَلْتُ فِیهِ مَا أُخْرِجَ مِنْهُ، وَ أَلْزَقْتُهُ بِالْأَرْضِ، وَ جَعَلْتُ لَهُ بَابَیْنِ، بَاباً شَرْقِیّاً وَ بَاباً غَرْبِیّاً،
اگر قریش تازه مسلمان نبودند من درب کعبه را دگر گون می کردم سپس بجای یک درب دو درب برای آن قرار میدادم.

ابن ابی احدید معتزلی در شرح نهج البلاغه، ج1، ص307 از امیرالمؤمنین (علیه السلام) نقل می کند:
و أیم الله لولا مخافة الفرقة بین المسلمین، و أن یعود الکفر، و یبور الدین، لکنا علی غیر ما کنا لهم علیه...
به خدا قسم! اگر نمی‌ترسیدم از اینکه اختلاف افتد بین مسلمانان و دوباره کفر به جامعه اسلامی برگردد و دین نابود می‌شود، می‌فهمیدید که من چه ضربه شستی بر شما نشان می‌دادم....
حتی مرحوم علامه مجلسی (ره) در جلاء العیون می‌گوید:
وقتی وارد خانه امیرالمؤمنین (علیه السلام) شدند و حضرت صدیقه طاهره (سلام الله علیها) را مورد ضرب و شتم قرار دادند و او نیز ناله زد، امیرالمؤمنین (علیه السلام) از اتاق در آمد و از کمربند یکی از مهاجمین گرفت و بلند کرد محکم بر زمین زد و روی سینه‌اش نشست. در همین هنگام صدای موذن بلند شد که اشهد ان محمدا رسول الله. علی (علیه السلام) فرمود:اگر من بخواهم اینها را از بین ببرم، دیگر نام پدرت بر بالای مأذنه ‌ها گفته نمی‌شود.
یعنی با ایجاد تفرقه و سوء استفاده منافقین و دشمنان، اصل دین از بین می‌رود.
حتی خود پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) وصیت کرد به علی (علیه السلام) که:
فإن وجدت اعوانا فجاهدهم و ان لم تجد اعوانا فکف یدک و احقن دمک، فإن الشهادة من وراءک.
اگر نیرو و کمک داشتی، با اینها جهاد کن. اگر یاور نیافتی، دست نگهدار و خونت را حفظ کن که شهادت پشت سر توست.
مستدرک الوسایل، ج11، ص74 - غیبت شیخ طوسی، ص193 - شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید معتزلی، ج20، ص326

در برخی منابع آمده که از خود امیرالمؤمنین (علیه السلام) سوال کردند که چرا دفاع نکردی از همسرت و حق خود؟ حضرت فرمود:
اقتداءا برسول الله.
نبی مکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در 13 سال در مکه، جلوی چشمش، عزیزانش مثل عمار و یاسر و سمیه و بلال را شکنجه می‌دادند و برخی هم شهید می‌شدند. چون نبی مکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) بنا نبود که با معجزه کار را جلو برد و چون کمک و یاور و مدافع نداشت، لب فرو بست، حتی دستور دفاع هم به کسی نداد. در برابر بدترین جسارت‌هایی که به نبی مکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) کردند در مکه، از خودش دفاع نکرد. لذا آقا امیرالمؤمنین (علیه السلام) هم در این زمینه صبر می‌کند.

از امام رضا (علیه السلام) سوال می‌کنند که چرا جدت علی (علیه السلام) از حقوق مسلم خود و همسرش دفاع نکرد؟
حضرت فرمود که همانگونه که نبی مکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در مکه دفاع نکرد:
اقتدی برسول الله فی ترک جهاد المشرکین بمکة بعد النبوة ثلاث عشر سنة.

پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) 13 سال در مکه لب فرو بست و با مشرکان جهاد نکرد.
این ماجرا مثل این است که کسی لوستر فروشی دارد آخر شب بیایند داخال مغازه وتهدید کنند اگر دخلت را ندهی همه را خرد می کنیم باید دخل را بدهد تا بقیه سالم بماند!

نکات تکمیلی(کلیک



فطرت